تونس والديمقراطية
تونس والديمقراطية

الخبر:   انتخب البرلمان التونسي الجديد يوم الاثنين رئيس حركة النهضة راشد الغنوشي رئيسا له. وكلف الرئيس التونسي قيس سعيّد مرشح حركة النهضة الحبيب الجملي رسميا بتشكيل الحكومة الجديدة، وهو كاتب دولة سابق لدى وزير الفلاحة، ويقدم نفسه على أنه ليست له انتماءات سياسية. (وكالات) 

0:00 0:00
Speed:
November 16, 2019

تونس والديمقراطية

تونس والديمقراطية

الخبر:

انتخب البرلمان التونسي الجديد يوم الاثنين رئيس حركة النهضة راشد الغنوشي رئيسا له.

وكلف الرئيس التونسي قيس سعيّد مرشح حركة النهضة الحبيب الجملي رسميا بتشكيل الحكومة الجديدة، وهو كاتب دولة سابق لدى وزير الفلاحة، ويقدم نفسه على أنه ليست له انتماءات سياسية. (وكالات)

التعليق:

حيث إن حركة النهضة قد أحرزت في انتخابات السادس من تشرين الأول/أكتوبر الماضي 52 مقعدا في البرلمان من مجموع 217، فهي مطالبة دستوريا بتكوين ائتلافات مع أحزاب أخرى لتتمكن من جمع 109 مقاعد، حتى تتمكن من تشكيل الحكومة المقبلة. وذلك في مدة أقصاها 60 يوما. وإذا نظرنا في تشكيلة البرلمان من حيث الأحزاب ندرك مدى تهافت النظام وبلاهة المؤمنين به. فهناك تسعة أحزاب تشارك في البرلمان بنسب متفاوتة وأهمها حزب قلب تونس الحاصل على 38 مقعدا والتيار الديمقراطي 22 مقعدا وائتلاف الكرامة 21 مقعدا والحزب الدستوري الحر 17 مقعدا وحركة الشعب 15 مقعدا وحركة تحيا تونس 14 مقعدا ولكل من حزب الرحمة وحزب مشروع تونس 4 مقاعد بالإضافة إلى قوائم أخرى حصلت على 30 مقعدا.

كيف يمكن تشكيل حكومة من كل هذه الاتجاهات المتباينة في أصولها وفي برامجها إلا أن يكون هناك تنازلات وتواطؤ وتخلٍ عن أهداف أساسية أو أصولية حتى يلتئم التآلف لتشكيل حكومة؟! ومنذ البداية نتابع التهديدات والتوعدات بعدم منح الثقة لحكومة حركة النهضة من أغلب الأحزاب، ربما تكون من أجل الضغط على النهضة لتقديم المزيد من التنازلات أو ربما تكون حقيقية لعدم ثقة الناس بالنهضة بعدما حصل منها التخلي عن الحكم أول الأمر واشتراكها في ترويكا علمانية مع أطراف من العهد البائد البروقيبي الموالي لفرنسا والغرب.

ربما يقول قائل إن هذه هي السياسة البراغماتية، بل قد يقول آخر إن هذه هي الديمقراطية وهذا يعني أن الحكم قطعة كعك تتقاسمها الأطراف، ويرضى كل طرف بنصيبه ويسكت عن الآخرين، أو يكون في المعارضة التي تقف أمام كل مشروع وتشجب كل برنامج لأنها لا يجوز أن تكون في المعارضة وتوافق على برامج الآخرين. وهنا نقول إن هذا فعلا هو شأن الديمقراطية ولا خلاف ولا جدال والنموذج الإيطالي خير دليل حيث تشكلت أكثر من 40 حكومة منذ عام 1954 حتى الآن أي بمعدل حكومة كل 18 شهرا وذلك لكثرة الأحزاب التي تشكل البرلمان، وكثير من التحالفات كانت على حساب الجوهر والبرامج مما أدى إلى عزوف الناس عن المشاركة في الانتخابات بعدما تبين لهم أن البرامج الانتخابية ليست أكثر من وعود وخطب لا تسمن ولا تغني من جوع مقابل مقولة السياسة فن الممكن. بل إن تونس سبقت هذه الأرقام حيث تشكلت منذ ثورة 2011 حتى الآن 7 حكومات أي بمعدل حكومة كل 14 شهرا.

التعريف الصحيح للسياسة هو رعاية شؤون الناس على أساس المبدأ، فالأصل هو رعاية الشؤون وليس الوصاية على الناس أو استغلال المراكز والسلطات لرعاية المصالح الخاصة، ومحاولة الحصول على أكثر حصص من الكعكة دون النظر إلى مصالح العامة.

إن فشل الديمقراطية في أرضها أصبح واضحا للعيان وأمثلته كثيرة، وليس آخرها هو ارتفاع أصوات التطرف اليميني الذي أصبح ممثلا في البرلمانات الأوروبية كلها والذي يدعو إلى الانفصالية والعزلة الوطنية التي تجلب مخاطر الحروب وفوضى التشاحن بين الأمم. ومن أمثلتها انتخابات البريكسيت البريطاني للخروج من الاتحاد الأوروبي والذي كان فوزه بنسبة ضئيلة 51% جعلت البعض يفكر لاحقا في إعادة التصويت للخروج من الأزمة. بل إن وصول ترامب إلى الحكم في أمريكا هو أكبر دليل على فشل هذه الديمقراطية.

فهل من مستجيب للدعوة إلى نبذ هذا النظام وتركه مهملا ليحرق البلاد التي ولدته وننجو نحن من نيران مصائبه وكثرة مشكلاته التي لا حل لها؟!

الخروج من هذه الأزمة وكل الأزمات لا يكون إلا بالرجوع إلى خالق العباد والعودة إلى منهجه الذي قال فيه مؤكدا كماله وشموليته: ﴿الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلَامَ دِيناً﴾.

فلنرجع إذن إلى ديننا الذي فيه معالجات الحياة ورعاية الناس، ولن يكون ذلك إلا بتطبيق شريعة الله وإحياء دينه في دولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة.

والحمد لله على نعمة الإسلام ونعوذ بالله من الضلال والانحراف عن نهجه سبحانه وتعالى بأخذ القيم والأفكار الغربية الغريبة.

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

م. يوسف سلامة – ألمانيا

More from Haber ve Yorum

Türkiye ve Arap Rejimleri Hamas'tan Silah Bırakmasını İstedi

Türkiye ve Arap Rejimleri Hamas'tan Silah Bırakmasını İstedi

(Tercüme)

Haber:

Fransa ve Suudi Arabistan'ın öncülüğünde, Filistin meselesine barışçıl bir çözüm bulmak ve iki devletli çözümü uygulamak amacıyla 29-30 Temmuz tarihlerinde New York'ta Birleşmiş Milletler Uluslararası Üst Düzey Konferansı düzenlendi. Filistin'i devlet olarak tanımayı ve Gazze'deki savaşı sona erdirmeyi amaçlayan konferansın ardından ortak bir bildiri imzalandı. Avrupa Birliği ve Arap Birliği'nin yanı sıra Türkiye de bildiriyi 17 ülke ile birlikte imzaladı. 42 madde ve ekten oluşan bildiri, Hamas'ın gerçekleştirdiği Aksa Tufanı operasyonunu kınadı. Katılımcı ülkeler Hamas'ı silah bırakmaya çağırdı ve yönetimini Mahmud Abbas rejimine devretmesini talep etti. (Ajanslar, 31 Temmuz 2025).

Yorum:

Konferansı yöneten ülkelere bakıldığında, Amerika'nın varlığı açıkça görülüyor ve karar alma yetkisi veya nüfuzu olmamasına rağmen, Suudi rejiminin hizmetkarı olarak Fransa'ya eşlik etmesi bunun en açık kanıtıdır.

Bu bağlamda, Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron 24 Temmuz'da Fransa'nın Eylül ayında Filistin devletini resmen tanıyacağını ve bunu yapan ilk G7 ülkesi olacağını belirtti. Suudi Arabistan Dışişleri Bakanı Faysal bin Ferhan Al Suud ve Fransa Dışişleri Bakanı Jean-Noël Barrot, konferansta New York Bildirgesi'nin hedeflerini ilan eden bir basın toplantısı düzenlediler. Aslında, konferansın ardından yayınlanan bildiride, Yahudi varlığının katliamları kınandı, ancak aleyhinde herhangi bir cezai karar alınmadı ve Hamas'tan silahlarını bırakması ve Gazze yönetimini Mahmud Abbas'a devretmesi istendi.

Amerika'nın İbrahim Anlaşmaları'na dayanarak uygulamaya çalıştığı yeni Orta Doğu stratejisinde, Selman rejimi öncü rolü temsil ediyor. Savaşın ardından Suudi Arabistan ile Yahudi varlığı ile normalleşme başlayacak; ardından diğer ülkeler de takip edecek ve bu dalga, Kuzey Afrika'dan Pakistan'a uzanan stratejik bir ittifaka dönüşecek. Ayrıca, Yahudi varlığı bu ittifakın önemli bir parçası olarak güvenlik garantisi alacak; daha sonra Amerika, bu ittifakı Çin ve Rusya'ya karşı mücadelesinde yakıt olarak kullanacak ve Avrupa'yı tamamen kanatları altına alacak ve tabii ki, Hilafet devletinin kurulma ihtimaline karşı.

Şu anda bu planın önündeki engel, Gazze savaşı ve ardından patlamaya hazır, giderek artan ümmetin öfkesidir. Bu nedenle, Amerika Birleşik Devletleri, New York Bildirgesi'nde inisiyatifin Avrupa Birliği, Arap rejimleri ve Türkiye tarafından alınmasını tercih etti. Bildiride yer alan kararların kabulünün daha kolay olacağını düşünerek.

Arap rejimleri ve Türkiye'nin görevi ise Amerika Birleşik Devletleri'ni memnun etmek, Yahudi varlığını korumak ve bu itaate karşılık olarak kendilerini halklarının öfkesinden korumak ve değersiz iktidar kırıntılarıyla aşağılık bir hayat yaşamak, ta ki atılana veya ahiret azabına maruz kalana kadar. Türkiye'nin bildirgeye sözde iki devletli çözüm planının uygulanması şartıyla ihtiraz kaydı koyması, bildirgenin gerçek amacını örtbas etme ve Müslümanları yanıltma çabasından başka bir şey değildir ve hiçbir gerçek değeri yoktur.

Sonuç olarak, Gazze'yi ve tüm Filistin'i kurtarma yolu, Yahudilerin yaşadığı hayali bir devletten geçmiyor. Filistin'e İslami çözüm, gasbedilmiş topraklarda İslam'ın hüküm sürmesi, gaspçılarla savaşmak ve Müslüman ordularını mübarek topraklardan Yahudileri söküp atmak için seferber etmektir. Kalıcı ve köklü çözüm ise, Raşid Hilafet devletini kurmak ve İsra ve Miraç'ın mübarek topraklarını Hilafet'in kalkanıyla korumaktır. İnşallah, o günler uzak değildir.

Resulullah ﷺ şöyle buyurmuştur: «Müslümanlar Yahudilerle savaşmadıkça kıyamet kopmaz. Müslümanlar onları öldürecekler, öyle ki Yahudi taşın ve ağacın arkasına saklanacak, taş veya ağaç şöyle diyecek: Ey Müslüman, ey Allah'ın kulu, arkamda bir Yahudi var, gel onu öldür.» (Müslim rivayet etmiştir)

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi Radyosu için yazan:

Muhammed Emin Yıldırım

Amerika'nın İstediği, Silah Kalsa Bile Yahudi Varlığının Resmen Tanınmasıdır

Amerika'nın İstediği, Silah Kalsa Bile Yahudi Varlığının Resmen Tanınmasıdır

Haber:

Lübnan'daki siyasi ve güvenlik haberlerinin çoğu, diğer silahlardan ziyade Yahudi varlığını hedef alan silah konusuna odaklanıyor ve çoğu siyasi analist ve gazeteci tarafından vurgulanıyor.

Yorum:

Amerika, Yahudilerle savaşan silahın Lübnan ordusuna teslim edilmesini istiyor ve çıkarı olduğunda veya komşu ülkelerdeki Müslümanlar arasında kullanılabilecek tüm insanların elinde kalan silahları umursamıyor.

En büyük düşmanımız Amerika, bunu açıkça, hatta küstahça söyledi, elçisi Barrack bunu Lübnan'dan açıklarken, Lübnan devletine teslim edilmesi gereken silahın, mübarek Filistin'i gasp eden Yahudi varlığına karşı kullanılabilecek silah olduğunu, diğer bireysel veya orta düzeydeki hiçbir silahın Yahudi varlığına zarar vermediğini, aksine tekfirci, aşırılıkçı, gerici veya geri kalmışlar bahanesiyle Müslümanlar arasında çatışmayı körükleyerek ona, Amerika'ya ve tüm Batı'ya hizmet ettiğini, ya da mezhepçilik, milliyetçilik, ırkçılık bahanesiyle, hatta bizimle yüzlerce yıl yaşamış ve bizden canlarının, mallarının ve namuslarının korunmasından başka bir şey görmemiş olan Müslümanlar ve diğerleri arasında, kanunları kendimize uyguladığımız gibi onlara da uyguladığımızı, onlara ne hakkımız varsa onların da hakkı olduğunu, onlara ne yükümlülüğümüz varsa onların da yükümlülüğü olduğunu söyleyerek Müslümanlar arasında besledikleri diğer sıfatlarla. Çünkü İslami hüküm, Müslümanlar arasında olsun, devletin tebaası olan Müslümanlar ve diğerleri arasında olsun, yönetimde temeldir.

Mademki en büyük düşmanımız Amerika, Yahudi varlığına zarar veren silahı imha etmek veya etkisiz hale getirmek istiyor, o halde siyasetçiler ve medya mensupları neden buna odaklanıyor?!

Ve neden en önemli konular, Amerikan düşmanının talebi üzerine medyada ve Bakanlar Kurulu'nda derinlemesine araştırılmadan ve ümmet üzerindeki tehlikesinin boyutu açıklanmadan gündeme getiriliyor, bunların en tehlikelisi Yahudi varlığıyla kara sınırlarının çizilmesi, yani bu gaspçı varlığın resmen tanınmasıdır, öyle ki bundan sonra hiç kimsenin Filistin uğruna, yani sadece Filistin halkına aitmiş gibi bizi ikna etmeye çalıştıkları gibi sadece Filistin halkının değil, tüm Müslümanların malı olan Filistin için hiçbir silah, yani hiçbir silah taşıma hakkı kalmaz?!

Tehlike, bu konunun bazen barış, bazen uzlaşma, bazen bölgedeki güvenlik, bazen de ekonomik, turistik ve siyasi refah başlığı altında, bu ucube varlığı tanırsak Müslümanlara vaat ettikleri bolluk başlığı altında gündeme getirilmesidir!

Amerika, Müslümanların Yahudi varlığını tanımayı asla kabul etmeyeceklerini çok iyi biliyor, bu nedenle onları en önemli kader belirleyici meseleden uzaklaştırmak için başka yollarla onlara sızmaya çalışıyor. Evet, Amerika silah konusuna odaklanmamızı istiyor, ancak Lübnan resmi olarak onunla sınırları çizerek onu tanırsa, silah ne kadar güçlü olursa olsun fayda sağlamayacağını ve Yahudi varlığına karşı kullanılamayacağını, böylece Filistin topraklarındaki haklılığını Müslüman yöneticilere ve Filistin Otoritesine sığınarak kabul edeceğini biliyor.

Bu Yahudi varlığını tanımak, Allah'a, Resulüne ve müminlere ihanettir, Filistin'i kurtarmak için dökülen ve hala dökülmekte olan tüm şehitlerin kanlarına ihanettir ve tüm bunlara rağmen, Gazze-i Haşim'de ve Filistin'de savaşan ve bize kanlarıyla Yahudi varlığını asla tanımayacağımızı, bunun bedeli ne olursa olsun söylüyorlar... Peki Lübnan'da şartlar ne kadar zor olursa olsun Yahudi varlığını tanımayı kabul edecek miyiz?! Onunla sınırları çizmeyi, yani onu tanımayı, silah bizimle kalsa bile kabul edecek miyiz?! Vakit kaybetmeden cevaplamamız gereken soru bu.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Bürosu Radyosu İçin Yazılmıştır

Dr. Muhammed Caber

Hizb-ut Tahrir Lübnan Vilayeti Merkezi İletişim Komitesi Başkanı