ردا على مقال "أزمة الإسلام السياسي الراديكالي ونموذج حزب التحرير"
July 03, 2023

ردا على مقال "أزمة الإسلام السياسي الراديكالي ونموذج حزب التحرير"

ردا على مقال

"أزمة الإسلام السياسي الراديكالي ونموذج حزب التحرير"

نشرت عربي 21 مقالا لكاتب من الأردن اسمه حسن أبو هنية تحت عنوان: (أزمة الإسلام السياسي الراديكالي ونموذج حزب التحرير...) وما ذكره في المقال سطره في كتاب منشور تبنت نشره مؤسسة فريدريش الألمانية التي تعنى بهذا النوع من الدراسات والكتاب تحت عنوان: (الإسلاميون في الأردن الدين والدولة والمجتمع) شاركه فيه الوزير الأردني السابق محمد أبو رمان.

ولما احتوى الكتاب ومنه هذا المقال الكثير من المغالطات جاء ردنا ولم نرد الوقوف عند كل نقطة وإنما سنتناول هنا بعضا مما جاء ونرد عليه، فخير الكلام ما قل ودل، ومن لم يقنع بالقليل لن يقنع بالكثير؛ فأقول:

أولا: لقد أبصر حزب التحرير طريقه من أول يوم تأسس فيه، وقد شهد لهذا أعداؤه قبل أصدقائه، ومبغضوه من الظلاميين والواقعيين ومن خلفهم قبل محبيه، فلم يكن يوما حزبا ارتجاليا يجترّ الطريقة والوسيلة للوصول إلى مبتغاه؛ وذلك لأنه سار على طريقة النبي ﷺ للوصول إلى الغاية التي قام من أجلها، وهي إقامة الخلافة وعودة المسلمين أمة عظيمة تحسب لها الدنيا ألف حساب، فالطريقة التي هي عند الأستاذ حسن جمود وتحجر والتي منعت الحزب من الوصول للناس حسب زعمه هي عينها الطريقة التي سار عليها النبي ﷺ والتزمها حتى أقام الدولة الإسلامية الأولى في المدينة، فكانت الطريقة التي التزمها حزب التحرير أحكاما شرعية، وهي عنده كالصلاة والصيام ليس له أن يتقدمها أو يتأخر عنها، والمرونة التي يطلبها الكاتب في مقاله لا ندري ما حدها؛ أنعبد إلههم عاما ويعبدون إلهنا عاما تحت نظرية الحل الوسط؟! وهل المرونة مثلا أن يترك الحزب طلب النصرة، أو يشارك الأنظمة العميلة في وضع دين غير دين الأمة فيشارك في وضع التشريعات ويكون جزءا من المجالس النيابية؟! أم هل المرونة التي يطلبها الكاتب أن يبدل الحزب ثوبه كما فعلت بعض الجماعات في مصر وتونس والمغرب وفلسطين لترضي أمريكا والغرب بسخط الله؟! ولماذا لم يسأل الكاتب نفسه ماذا جنى أصحاب المرونة في مصر وتونس؟! فمن أوصلهم للحكم عاد وانقلب عليهم، وها هم الآن بين قتيل وسجين، نسأل الله لنا ولهم الهداية.

ثانيا: تناولت في مقالك شيئا تعرض فيه بالشيخ العلامة تقي الدين النبهاني مؤسس الحزب من أنه "استعار بصورة مكثفة المفاهيم الاشتراكية لصياغة أيديولوجية الحزب في الجوانب الاستراتيجية العملية والهيكلية التنظيمية" مع أنك قبلها بسطور قلت "ومنذ تأسيسه كانت الصياغة الأيديولوجية لحزب التحرير واضحة وهيكليته التنظيمية ناجزة على صورة نظام كلي شامل" وأيضا جاء في مقالك "صاغ مؤسس الحزب أيديولوجية دينية وسياسية كاملة لنظام شامل للحياة..." فما هذا اللغط؟! على كل حال فإن مؤسس الحزب كان على قدر عظيم من العلم والدقة، لا تخطئه عين باصرة، وقد كتب ما يربو على عشرين كتابا في النظام الاجتماعي والاقتصادي وفي نظام الحكم... فوق كونه أصّل في علوم السياسة في كتابين: نظرات سياسية ومفاهيم سياسية، فكان بذلك رائدا في علم السياسة، ولم نجده في كتبه رحمه الله، أنه استعار لا بصورة مكثفة ولا بصورة بسيطة أيا من المفاهيم الاشتراكية ليصوغ أيديولوجية الحزب! وكيف يكون ذلك وهو نفسه رحمه الله قد عرف المفاهيم بأنها معاني الأفكار، والأفكار المنهضة في الأمة لا تكون إلا على أساس الإسلام، فأصل المفاهيم عند المسلمين هي العقيدة الإسلامية!

ثالثا: إن ما يسميه الكاتب وهو عنوان مقاله: (أزمة الإسلام السياسي الراديكالي ونموذج حزب التحرير) هو ليس أزمة في الإسلام ولا في نموذجه، وإنما هو أزمة فيمن تصدى للعمل تحت هذا المصطلح وهو ليس من أهله، فالإسلام دين صلح لرعاية الناس إلى قيام الساعة، ولا يتصور أن يكون مصدره الخالق الذي جعله مهيمنا على كل الأديان ورضيه للبشرية دينا، ثم يدعى أنه في أزمة، لذلك كان يجب على الكاتب الكريم أن يقول: (أزمة جماعات الإسلام السياسي...) إذن فإن الإسلام بوصفه عقيدة ونظاما سياسيا نظم شئون الحياة كافة، لا يتصور عليه أي نقص أو خلل ولكن ربما يحدث الخلل إذا تصدى للعمل من هو ليس أهلا له، وحينها يبدو للوهلة الأولى أن الخطأ في أصل هذه الفكرة، وليس الأمر كذلك، فمثلا الجهاد حكم شرعي ثابت إلى قيام الساعة وقد كان طوال ثلاثة عشر قرنا تحمله الدولة وتعتبره طريقة لتحرير البلاد ونشر الدعوة، وقد كان يحقق نتائج مادية ملموسة على الأرض فوق كونه عبادة من العبادات وفيه الناحية الروحية، أما الآن فإنه لا يحقق شيئا، فلربما بدا أن الخلل في الجهاد نفسه مع أن دقة النظر تبين أن الجهاد الذي كانت تحمله الدولة لنشر الإسلام ودفع العدوان لم تعد الدولة تحمله بل يحمله أفراد من الناس فكان طبيعيا أن لا يحقق انتصارات على الأرض، وبذلك فإن القياس لا يصح، وشتان بين الأمرين، لذلك كان يجب على الكاتب أن يبين للقارئ أن الإخفاق ليس في فكرة الإسلام وإنما الإخفاق كان لمن تصدى للعمل السياسي على أساس الإسلام، وهو لا يملك أدوات الصراع، وهذا على فرض الإخلاص والجدية، والحق أن ما شهدناه من تجارب الجماعات الإسلامية التي حاولت العمل بالسياسة أنها لم تجمع أيا من الصفتين لذلك كانت طعما سهلا وصيدا بسيطا في فخاخ الغرب.

رابعا: يعزي الكاتب (الانشقاقات المتتالية) بحسب وصفه التي مني بها الحزب للتصلب الأيديولوجي من ناحية واتهام المنشقين للقيادة بالعجز والجهل. أما الأولى فإنها قد وردت عنده في محضر الذم مع أنها ليست كذلك، فالتصلب الذي يقصده الكاتب هو التزام الحزب بالأحكام الشرعية التي كما أسلفت آنفا ليست عرضة للتبديل والتغيير ولا يملك الحزب تغييرها، فالطريقة عند الحزب مثل الصلاة والحج، وحمل الدعوة لاستئناف الحياة الإسلامية والسفور والتحدي في حمل الدعوة كل ذلك هو مجموعة من الأحكام الشرعية، وهي تحت قوله سبحانه: ﴿قُلْ مَا يَكُونُ لِي أَنْ أُبَدِّلَهُ مِن تِلْقَاء نَفْسِي إِنْ أَتَّبِعُ إِلاَّ مَا يُوحَى إِلَيَّ﴾ أما الثانية: فليس هذا مقامها وما يسميه الكاتب انشقاقات حتى يهيئ للقارئ أن الحزب يشهد ثورة داخل صفوفه هو ليس كما يظن فليس كل خروج من الحزب من واحد أو من عشرة انشقاقا، وإلا لم يسلم من ذلك حتى الدولة التي يكتب منها!!! وهذا أبي بن سلول في معركة بني المصطلق قد عاد بثلث الجيش ولم نسم ذلك انشقاقا.

خامسا: بدأ الحزب يشق طريقه في بداية الخمسينات من القرن المنصرم في فلسطين والأردن ورسم لنفسه طريقا واضحة للوصول إلى مبتغاه، وبالرغم مما لاقاه من الصعوبات والعقبات والملاحقات الأمنية والاعتقالات والتعذيب الذي أفضى إلى استشهاد الكثير من شبابه، إلا أنه الآن يعمل في نحو خمسين دولة، بل وفوق ذلك فقد جعل الفكرة التي يحملها تطغى على كل الأفكار، فالخلافة أصبحت عند الأمة مطلبا، ولو أنصف الكاتب الحزب وفكرته لعلم أن الأفكار التي كانت يوما تحملها الأنظمة بل وتحمل الناس عليها أصبحت شيئا من الماضي، فأين القومية التي دجّل بها عبد الناصر؟! وأين البعث وفكرته التي نفذت على الناس بالحديد والنار؟! بل أين الوطنية التي ما انفكت الأنظمة العميلة تعمل على تفريق الأمة على أساسها؟! فما زال الحزب يعمل على هدم كل هذه الأفكار الدخيلة لتعود فكرة الإسلام بيضاء نقية لا تشوبها شائبة أو يعتريها خلل، وبفضل الله أصبحت فكرة الخلافة رقما صعبا في دائرة الأفكار وحقق الحزب في ذلك نجاحات منقطعة النظير، ولم تعد هناك أفكار تزاحم فكرة الخلافة، ولم يعد هناك نظام سياسي يصمد أمام النظام السياسي في الإسلام. أليس كل هذا نجاحا يا أستاذ حسن؟! أمّا أن الحزب "لم يستفد من التحولات الديمقراطية والثورات الشعبية التي شهدها العالم العربي" فإن هذه مغالطة لا ينبغي لمثله أن يقع في مثلها، ولا أدري هل التحول الديمقراطي الذي يقصده هو التحول في مصر مثلا الذي قتلت فيه الدولة الناس وعادت مصر سيرتها الأولى تحت حكم العسكر، أم التحول الديمقراطي الذي شهدته الشام بحرب كونية على أهلها شردتهم وقتلتهم وما ذلك إلا لأنهم رفعوا شعار (هي لله)؟ فأي تحول ذلك أيها الأستاذ الكريم؟ أما إن كان قصدك أنه كان ينبغي على الحزب أن يبدل طريقته فيلبس لبوسا ممزوجا ببعض الإسلام وبعض الديمقراطية كما فعل غيره ويترك طلب النصرة طريقة للوصول إلى الحكم، فإن ذلك كما أسلفت لك ليس للحزب أن يبدله من تلقاء نفسه وإلا خرج عن كونه حزبا إسلاميا وفقد شخصيته، فالحزب حزب سياسي مبدؤه الإسلام ولا يجوز في حقه أن يتبنى شيئا من غير الإسلام. أما أنك تطلب منه أن يغير موقفه من الديمقراطية كما تقول في مقالك، فلا أدري هل هذه نصيحة محب للحزب وفكرته أم غير ذلك!!

سادسا: يدرك الحزب أن حربه لن تكون سهلة فهو يحارب على كل الجبهات وليست الأنظمة وحدها بما تملكه من أجهزة قمعية هي فقط من يحاربه وإنما استعانت بأدوات وأقلام وأحزاب وهي تمكر به ليلا ونهارا لتظفر منه بشيء، لكن الحزب والحمد لله عصي على ذلك كله، والسبب في ذلك هو أنه تبنى الطريقة التي توصله وفكرته للحكم بوصفها أحكاما شرعية وليست الغاية عنده تبرر له فعل أي شيء للوصول لها، فهو لن يغير طريقته مهما طال عليه العمر، وهو في سبيل وصوله لغايته قد قطع أشواطا وحقق نجاحات عند الأمة.

سابعا: إن طلب النصرة حكم شرعي فعله النبي ﷺ  وداوم على فعله مع ما لاقاه من عنت وشدة، فوق كونه لا يتصور أن يصل الإسلام بفكرته وعقيدته إلا به، فالقوى التي تحمي النظام وتقوم على حمايته مطلوب منها أن تحول قواها تجاه الإسلام وفكرته، فيكون طلب النصرة في حقيقته هو الطلب من القوى الحقيقية في الأمة أن تترك حماية النظام البائد إلى النظام الجديد، فإذا حصل التناغم بين قوة الأمة بوجود الرأي العام عندها على الإسلام ووجدت لهذا الرأي العام قوى تحتضنه من أهل القوة والمنعة تكون الدولة قد وجدت، والحزب والحمد لله قد جعل الفكرة التي يريد إيجادها في الأمة فكرة عامة ولم يبق له إلا أن يوجد من أهل القوة والمنعة (أهل النصرة) من يعينه على جعل فكرته توضع موضع التطبيق والتنفيذ، وبذلك عمليا تكون الدولة قد وجدت، وبغير هذه الطريقة الشرعية والعملية للوصول فإنه لن تقوم للمسلمين قائمة.

وأخيرا: سنقول له يا أستاذ حسن «مَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ فَلْيَقُلْ خَيْراً أَوْ لِيَصْمُتْ»، وأقول لك إن حزب التحرير لن يترك طريقته لأنها طريقة النبي ﷺ في الوصول للحكم، وهذا أمر الله ولن يضيعنا الله سبحانه. ولن يثنينا طول الطريق ولا صعوبته ووعورة مسالكه عن أن نلتزمه فهو سبحانه القائل: ﴿حَتَّى إِذَا اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ وَظَنُّواْ أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُواْ جَاءَهُمْ نَصْرُنَا﴾ وهو القائل عز وجل: ﴿وَلاَ تَتَّبِعُواْ السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَن سَبِيلِهِ﴾، نسأل الله نصره وفرجه.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

خالد الأشقر (أبو المعتز بالله)

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi