قطر تجند آلتها الإعلامية القوية لإسكات منتقدي الإنفاق الضخم على كأس العالم  بادعاء استغلال هذه الفرصة للدعوة إلى الإسلام!
November 24, 2022

قطر تجند آلتها الإعلامية القوية لإسكات منتقدي الإنفاق الضخم على كأس العالم بادعاء استغلال هذه الفرصة للدعوة إلى الإسلام!

قطر تجند آلتها الإعلامية القوية لإسكات منتقدي الإنفاق الضخم على كأس العالم
بادعاء استغلال هذه الفرصة للدعوة إلى الإسلام!


بمجرد أن انتشر خبر الإنفاق القطري الضخم على التحضيرات لكأس العالم والذي بلغ 220 مليار دولار (19 ضعف ما أنفقته روسيا على كأس العالم الأخير سنة 2018)، ظهرت مقالات كثيرة تحاول تبرير هذا الإنفاق وتنوه بالجهد القطري لاستغلال هذا الحدث الرياضي والإقبال الكبير عليه لنشر أحاديث النبي ﷺ وبإعلاء صوت الأذان وباستقدام الداعية ذاكر نايك و...


وطبعا لسنا ضد استغلال أي حدث للدعوة إلى الله، ولا نملك إلا أن ننوه بأي جهد لنشر دين الله، خصوصا إذا ما قورن هذا بما يقع في بلاد الحجاز من حرب صريحة على الإسلام ومن نشر للرذائل والمناكير.


إلا أن حكمنا على الأمور يجب أن يستند إلى مقاييس واضحة ثابتة ولا ينبغي للعاقل أن ينجرف تحت تأثير الواقع أو تأثير الأهواء، فنحكم بصحة الأشياء ليس بناء على واقعها وإنما بناء على مقارنتها بما هو أسوأ منها، أو بناء على حبنا لكرة القدم، أو بناء على الانبهار بالأضواء.


للأسف لقد فرض علينا الواقع البعيد عن الإسلام وشيوع أجواء الهوان، خفض سقف التوقعات، وجعلنا غياب التصور الدقيق لما يجب أن تكون عليه الحياة في المجتمع الإسلامي، نفتخر بأمور المفروض ألا تكون محل نقاش أصلا، وأن تكون من المسلمات.


ومن هذه الأمور التي يروج لها المتفاخرون بالإنجازات القطرية، قصة منع الخمر ورموز الشذوذ في الملاعب ومحيطها، وأنا أتعجب كيف يروج لهذا الأمر على أنه إنجاز عظيم، علما أن الخبر يحمل في ثناياه دليل عجزه؟! فهل الخمر والشذوذ محرمان فقط في الملاعب ومحيطها ومباحان خارجها؟! هل حرم الإسلام هذه المنكرات فقط في مساحة معينة؟! هل أصبح تحريم الحرام في مساحة صغيرة وإباحته خارجها إنجازا منقطع النظير يستحق الثناء والتنويه؟!


إن السماح بوجود المسجد إلى جانب المرقص، وجعل الصلاة كوصلة تتوسط وصلات الرقص، وقبول وجود المحتشمة إلى جانب المتبرجة؛ كل هذا لا يعتبر دعوة إلى الإسلام، وإنما هو دعوة صريحة إلى العلمانية التي لا تقيم للدين أي اعتبار، وتبيح للفاجر أن يفجر وللمتدين أن يؤدي عباداته، على أن تبقى الدولة محكومة بتشريعات البشر. أما الدعوة إلى الإسلام كما علمنا الله ورسوله، فتكون بتقديم النموذج الإسلامي الخالص الذي لا تشوبه شائبة من حرام.


إن فرض كرة القدم كحدث عالمي وإعطاءه هذه الهالة الضخمة هو في حد ذاته مؤامرة على الإسلام حتى لو منع الخمر فيه بالكلية وليس في الملعب ومحيطه فقط. ما معنى أن يشغل الناس بكرة يتقاذفها اللاعبون؟! ما معنى أن يشغل الناس بأمر لا فائدة منه مطلقا حتى لو فازت قطر أو أي دولة عربية أخرى بكأس العالم نفسه وليس فقط بتنظيمه؟ ماذا سيقدم أو يؤخر في حياة الناس؟ ماذا جنت الدول التي سبق وأن نظمت هذا الحدث؟ ماذا جنت الدول التي فازت بكأس العالم؟ ما معنى أن يشغل المسلمون بهذه التفاهات في وقت تسفك فيه دماؤهم وتنهب خيراتهم وتنتهك حرماتهم؟! كيف يدافع عاقل عن لهو في الوقت الذي يدنس فيه يهود أقدس بقاع المسلمين ويقتلون صفوتهم؟! كيف يدافع عاقل عن لهو وبذخ فيما يفتقر الملايين من المسلمين إلى كسرة خبز أو قطعة قصدير تقيهم حر الشمس أو مطر السماء؟! كيف يدافع عاقل عن لهو فيما تغص سجون الظالمين بالعلماء والصالحين والمجاهدين؟! أين أولوياتكم أيها المسلمون؟! كيف ترتبونها؟! أي الحاجات أولى؟! كيف تقدم، لا أقول الكماليات، بل كماليات الكماليات، على أولى الأولويات؟! أي حكمة هذه وأي بُعد نظر؟!


إن القول إن قطر إنما نظمت هذا الحدث للدعوة إلى الله، هو مخالفة للواقع وسذاجة دون شك، فقطر لم تحمل يوما همّ الإسلام، بل كانت منذ نشأتها مستعمرة بريطانية، وتحولت ابتداء من تسعينات القرن الماضي إلى وكر للمؤامرات البريطانية خصوصا بعد إطلاق قناة الجزيرة.


لكن للأسف ذاكرة الناس قصيرة جدا، وسرعان ما يتم التلاعب بعقولهم!


• فهل نسينا أن قطر تستضيف قاعدة العديد الأمريكية التي تستعمل لضرب المسلمين في العراق وسوريا وأفغانستان؟
• هل نسينا الدور الخبيث الذي لعبته قطر، باعتراف أكبر مسؤوليها، لاختراق الفصائل السورية وحرفها عن مسار الثورة؟
• هل نسينا دور قطر، باعتراف أكبر مسؤوليها، للضغط على حماس ودفعها نحو مسايرة سلطة عباس على درب التطبيع؟
• هل نسينا أن قناة الجزيرة كانت السابقة في التطبيع الإعلامي مع يهود، ولا تزال إلى اليوم تسير على الطريق نفسه رغم تباكيها على شيرين أبو عاقلة؟
• لماذا يغيب ذكر فتح البلاد أمام السياح اليهود الذين سيحضرون إلى قطر لحضور المباريات في رحلات جوية مباشرة من كيان يهود الغاصب لفلسطين؟


إن كانت الغاية هي الدعوة إلى الله فعلا، فإن عبد الرحمن السميط الداعية الكويتي رحمه الله، وهو فرد أعزل، يقدر عدد من أسلم على يديه في أفريقيا وحدها بـسبعة ملايين شخص، ولم ينفق عشر معشار ما أنفقته قطر! ولا أقام لنفسه هذا البهرج الزائف.


هذا عن الدعوة التي يتولاها الأفراد، أما عن الدول، فإن مما علّمنا رسول الله ﷺ أن طريقة حمل الدولة الإسلامية للدعوة هي تطبيق أحكام الشرع داخل الدولة وحمله إلى الخارج بالدعوة والجهاد في سبيل الله، لفتح البلدان وتطبيق الإسلام على أهلها فيروا الإسلام عمليا على الأرض، فيكون ذلك مدعاة لهم للدخول في دين الله. فإن كانت قطر عاجزة عن حمل الإسلام إلى الخارج، فلا أقل من تطبيقه في الداخل. واليوم يتفاخر الناس بأن قطر تعرض أحاديث النبي ﷺ في الأماكن العامة وتذيع الأذان بأصوات جميلة، ويعدون هذا إنجازا عظيما لصالح الإسلام! فماذا لو أنها طبقت هذه الأحاديث وباقي الأحكام الشرعية عمليا، كيف كان سيكون الوضع؟


إن مشكلة قطر أنها يوم أن أنشأتها بريطانيا جعلتها دولة صغيرة جدا مساحة وسكانا (11570 كلم مربع، 300 ألف نسمة، 10% من مجموع سكان الإمارة)، بالمقارنة مع الدول المجاورة لها، إذ تبلغ مساحة السعودية 185 ضعفا، ومساحة إيران 142 ضعفا، ومساحة العراق 37 ضعفا. ويبدو أن هذا الأمر أوجد عند حكام قطر هوسين:


1. هوس المحافظة على الحكم، فهم يعلمون أنهم صنيعة الاستعمار ولا غطاء شعبي لديهم، وأن رفع غطاء الاستعمار عنهم يجعلهم لا يصمدون في الحكم إلا أياما قليلة. لذلك فهم لا يوفرون طريقة لاستدامة رضا الغرب عنهم، ويتطوعون لخدمة مشاريع الاستعمار بكل تفانٍ، لعلهم يفوزون بتجديد عقود عملهم، ومن الواضح أن معظم المبالغ التي أنفقت على التحضير لكأس العالم إنما كانت من نصيب الشركات الغربية والبريطانية بالخصوص.


2. هوس الخشية أن تلتهمهم إحدى الدول المحيطة، فهم يعلمون أن ضعف مساحة الدولة وضعف إمكانياتها البشرية وطبيعة جغرافيتها يجعل أمنها هشاً حتى لو جهزت جيشها بأقوى العتاد، ويذكرون جيدا كيف اجتاح العراق الكويت والتي تفوق قطر مساحة وسكانا بـ1.5 ضعفاً في سويعات، لذلك فهم ينفقون الأموال الهائلة ليكون لهم صيت في العالم ومقعد "محترم" تحت الشمس، ظنا أن اشتهار صيتهم يمكن أن يشكل حماية لهم ورادعاً من اكتساحهم.


لكنهم لا يعلمون أنهم مهما أنفقوا وتسلحوا وبذروا فإن ذلك لن يمنحهم:


• لا حصانة من المستعمر، وها نحن نرى الغرب لم يحرك جنديا واحدا للدفاع عن أوكرانيا التي يقاسمها الدين والعرق والتاريخ، واكتفى بإرسال بعض الأسلحة ولسان حاله يقول اذهبي أنت وشعبك فقاتلي إنا ها هنا قاعدون.


• ولا حصانة من دولة الخلافة القائمة قريبا إن شاء الله التي ستكتسح المنطقة وتقضي على هذه العروش المهترئة في لمحة بصر.
وفي الأخير، أقول إن المسلمين لم يخلقوا للعب واللهو وإن كان مباحاً. نعم يجوز التفريج على النفس بشيء من اللعب والمرح، ولكن على ألا يكون هو الأصل، وألا يكون على حساب الأمور الجدية، وألا يشوبه محرم.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
محمد عبد الله

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi