مأزق كيان يهود وأمريكا في غزة يشتد  وينذر بالقضاء على الكيان وعلى نفوذ أمريكا في المنطقة
July 04, 2024

مأزق كيان يهود وأمريكا في غزة يشتد وينذر بالقضاء على الكيان وعلى نفوذ أمريكا في المنطقة

مأزق كيان يهود وأمريكا في غزة يشتد

وينذر بالقضاء على الكيان وعلى نفوذ أمريكا في المنطقة

اشتد الخلاف مؤخراً بين حكومة نتنياهو وإدارة بايدن، وازدادت انتقادات نتنياهو لبايدن بشكل لاذع، فبعد أن كانت مقتصرة في بدايات الحرب على غزة على ما سمَّوه "اليوم التالي"، تحولت اليوم إلى اتهامات بفرض حظر أسلحة غير معلن على كيان يهود. وتظهر حملة ودعوات في الولايات المتحدة وكيان يهود لإلغاء دعوة تلقاها نتنياهو لإلقاء كلمة في مجلسي الكونغرس في 24 تموز القادم. ويُلاحظ أن وزير جيش كيان يهود يؤاف غالانت ما زال في الولايات المتحدة منذ 3 أيام يبحث شؤون الحرب على غزة وتداعياتها على المنطقة.

إن الأمر الأبرز في هذه الحرب أنها حرب أمريكا أولاً قبل أن تكون حرب كيان يهود، وهي أيضاً حرب الغرب كله الذي صدر عن قول واحد منذ بدايتها هو: "من حق (إسرائيل) الدفاع عن نفسها". وما يلفت في هذه الحرب حجم الحضور العسكري الأمريكي والغربي ببوارجه وترساناته، والدعم الأمريكي والغربي العسكري والمالي والسياسي لتحقيق هدف القضاء على حركة حماس والسيطرة على غزة وصولاً إلى ما سمّوه "اليوم التالي".

لم يكن في ذهن أو تصور أحد من الذين أعلنوا هذه الحرب أن يفشلوا في تحقيق أهدافها، إذ كيف يفشلون وهم أقوى قوى الأرض، وعدوهم صغير وضعيف ومحاصر ولا ملجأ له، بوهمهم، أو أمَلَ أو مخرج! ولذلك كان فشلهم مفاجئاً لهم ومثيراً، بل ومُرعِباً. فما كان منهم إلا أن أفحشوا في الإجرام والقتل لتحقيق هدفهم، وبدلوا خططهم، ولم يتركوا وسيلة من وسائل الخداع أو ضغوط الترهيب والهدم والتجويع وما إلى ذلك إلا واستعملوها، ولكن دون طائل. وطالت المدة بغير طائلٍ أيضاً، واحتقان أهل المنطقة والمسلمين في العالم يزداد، وأخذت نار الحرب تتمدد، والتصعيد يزداد من لبنان واليمن والعراق، وازدادت الإصابات في جنود كيان يهود ومنشآته، ما هدد باتساع الحرب إلى ما قد يخرج عن حسابات أمريكا، ولا يُحاط بعواقبه. فخاف حكام المنطقة من ذلك، وامتد الخوف إلى دول الغرب وأمريكا. ثم طرأ تغير واضح في موقف أوروبا من هذه الحرب ومجرياتها، وتبيّن عجز أمريكا عن تحقيق أهدافها وضبط أعمالها، ما أجبرها على تعديل سياستها في الحرب والتدخل في أعمالها ومراحلها، بهدف معالجة أسباب فشلها. وكان هذا بارزاً في مبادرة بايدن المليئة بالخدع المكشوفة في 31 أيار الفائت.

هذا الفشل، والتغيير، والانكشاف، يشير إلى أن أمريكا مأزومة في هذه الحرب. ومن نافلة القول إن فشل كيان يهود، قاعدتها العسكرية الأضخم في المنطقة، ويدها الطويلة والضاربة، هو فشل أخطر وأكبر لأمريكا.

لقد جاءت أمريكا والغرب إلى المنطقة بقوىً عسكريةٍ هائلة لتحقيق أهداف الحرب وإنجازها مهما تطلب ذلك من مجازر وانتهاكات وضمان أن لا يتحرك أو ينتفض أي جيش أو شعب. وكانت خلال الأسابيع والأشهر الأولى للحرب تتحكَّم وتمنع أي وقف لها أو هدنة ما لم تكن وفق شروطها الاستكبارية. فما الذي يجعلها تتراجع بعد ذلك وتلهث خلف مبادرة مخادعة تزعم أنها توقف الحرب، وحقيقتها تعليقٌ لها إلى حين معالجة أسباب الفشل وتهيئة الظروف لاستئنافها؟ وما الذي يجعلها تضغط على نتنياهو وحماس معاً لقَبولها وتوظف الوسطاء لأجل ذلك لولا أنها عاجزة وفي مأزق؟ ثم رغم كل ذلك ما زالت المبادرة كلاماً مهملاً، لا يقبل بها أيٌّ من طرفي الحرب، الأمر الذي يعقد مأزق إدارة بايدن الذي يداهمه استحقاق الانتخابات وهو غارق في فشله وعجزه.

لقد أضيف إلى طول أمد الحرب والضغوطِ الشعبية الداخلية في الغرب، الضغوطُ الدوليةُ وبخاصةٍ بعد مذكرة المحكمة الجنائية الدولية في 20 أيار وقرار محكمة العدل الدولية في 24 أيار، وكان لذلك أثره على أمريكا التي أخذت تضغط على نتنياهو للتقليل من المجازر وإدخال مساعدات ولو ظاهرياً، وهو ما كان يَلْقى تذمُّراً من نتنياهو، وأدى إلى خلافات راكمها الفشل المستمر والضغوط المتزايدة، إلى أن خرج بايدن بمبادرته الفاشلة، التي كانت سبباً في تفاقم الخلاف وإسفار نتنياهو بمواجهته لبايدن واتهامه بتقليص شحنات الأسلحة لجيش يهود.

فنتنياهو وبايدن كلاهما في فشل ومآزق بسبب صمود غزة، ويرى كلٌّ منهما الخروجَ مما هو فيه بخطط وأعمال تضر الآخر وقد تقضي عليه سياسياً، لذلك تعسر الخروجُ من هذا الخلاف فتفاقم. وازدادت حدته لأن نتنياهو يدعم فوز ترامب في الانتخابات الأمريكية، وهذا يشجعه على المضي في تحديه لبايدن. وهذا يفسر استقبال وزير جيش يهود غالانت في الولايات المتحدة، ولقاءاته مع وزير الخارجية الأمريكي بلينكن، ووزير الدفاع لويد أوستن وغيره من المسؤولين، والبحث في كل ما يتعلق بالحرب في غزة وكأنه رئيس الوزراء، فيبحث قضية شحن الأسلحة، والمرحلة الثالثة من الحرب، والسلطة في غزة بعد الحرب، وقضية الحرب مع حزب إيران، وتنفيذ مبادرة بايدن التي أعلن موافقته عليها. وهو يفسر أيضاً الأصوات المتعالية في الولايات المتحدة وكيان يهود ضد أن يُلقي نتنياهو خطاباً في مجلسي الكونغرس ما لم يلتزم بصفقة اتفاق مع حماس وإيقاف الحرب. وهذا كله يُعد رداً من الإدارة الأمريكية على نتنياهو، وضغوطاً وتهديدات بدعم معارضيه وإضعاف سلطته داخل الكيان وفي الجيش.

إلا أنه تجدر الإشارة إلى أن هذا الخلاف بين نتنياهو وبايدن بشأن الحرب على غزة هو في أعمال الحرب وتكتيكاتها وليس في هدف القضاء على حماس. وهو حول الموقف من ردود الفعل الدولية ولو ظاهرياً، الأمر الذي يعاني من ضغوطه بايدن، ولا يكاد يعيره نتنياهو أي اهتمام. أي أنه خلاف ثانوي فيما يتعلق بغزة.

وفي خضم هذا الخلاف فإنّ الولايات المتحدة التي جاءت إلى المنطقة بجيوشها وهيبتها وتهديداتها لحماية كيان يهود وهو ينجز مهمته في غزة، لمست بعد فشلها الذريع في هذه الحرب، تأييد أهل المنطقة والمسلمين لغزة وافتخارهم بصمودها، ولمست التحفز للمناصرة، ورأت الإمكانات العسكرية والاستعدادات القتالية والاحتقان المتزايد في المنطقة، وقابليتها للانفجار واحتمال سقوط الأنظمة التابعة لها، الأمر الذي ستكون له تداعيات خطيرة ومصيرية. يضاف إلى ذلك أن نسبة قوتها إلى طاقات المنطقة أقلُّ بكثير من نسبة قوة كيان يهود إلى غزة وطاقاتها، وأنّ جيوشها وجنودها مثل جيش يهود وجنوده في الجبن والفرار. فهم من الذين قال تعالى فيهم وفي اليهود: ﴿وَلَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلَى حَياةٍ وَمِنَ الَّذينَ أشْرَكُوا﴾. ولذلك غيّرت الإدارة الأمريكية لهجتها التهديدية، وصارت تكرر أنها لا تريد توسيع الحرب، وتواجه صلف نتنياهو وعناده بأن توسيع الحرب سيجر المنطقة إلى حرب لن تكون في مصلحة كيان يهود، وتصر على إجراء صفقة لوقف مؤقت للحرب، وتحاول إجبار نتنياهو عليها، وهذا مما تبتغيه من استقبال غالانت حالياً.

ولا شك أن الإدارة الأمريكية تستفيد في سياستها المستجدة هذه من مساندة حزب إيران في لبنان العسكرية لغزة، ومن تصعيده الذي قلب الصورة المعهودة للاشتباكات بينه وبين كيان يهود، حيث صارت اليوم يده هي العليا على الكيان بعد أن كان الأمر عكس ذلك. وتستفيد أيضاً من تصعيد الحوثيين، ومن تهديدات الفصائل العراقية وإيران بأنهم سيدخلون الحرب إذا أُعلنت الحرب على حزب إيران اللبناني.

ومن الطبيعي في خضم هذا التلاطم بين الأكاذيب والمخادعات اليهودية والأمريكية، وتشابك حكام كيان يهود، وتمايز المواقف الأوروبية عن الأمريكية، أمام صمود غزة واستعدادات المنطقة واحتقانها، أن تختلف التوقعات لقادم الأحداث. ولكن يظل الثابت فيها أن أمريكا وكيان يهود يعانيان من مآزق خطيرة عليهما، ولا يجدان أي حل لما هما فيه أو مخرج. فكيان يهود عالة على الولايات المتحدة في وجوده. والولايات المتحدة تتخبط بأكاذيبها وأمانيها العسيرة بأن يوافق نتنياهو على ما يخشاه ويرفضه كالانسحاب من رفح ومعبر فيلادلفيا وغيره، وأن يوقف الحرب لمدة طويلة قد يُحاسب خلالها ويُدان، وبأن توافق حماس على ما ترفضه رفضاً قاطعاً، وهو أن ينسحب جيش يهود من بعض المناطق في غزة مقابل إطلاق سراح الأسرى، وعلى وقف إطلاق النار خلال هذه الفترة. وهذا خداع مكشوف، ويدل على أن الولايات المتحدة تنوي العودة إلى الحرب للقضاء على حماس بعد الإفراج عن الأسرى والتخلص من ضغوط أهاليهم، وبعد إعادة ترميم جيش يهود المفكك ومعالجة أسباب فشل الحرب. لذلك كان ما تسعى إليه أمريكا بعيد المنال، وسعيها إليه دليل على انغلاق السبل أمامها.

ومما يدل على صعوبة أمانيها وما تسعى إليه، محاولاتها تحقيق وقف متبادل للتصعيد بين حزب إيران اللبناني وكيان يهود بمعزل عن الحرب في غزة. وهذا فيه تجاهل لكون حزب إيران يربط وقف التصعيد أو ما يسميه مساندة غزة بإيقاف الحرب على غزة، وكذلك يفعل كل وكلاء إيران. ويعلم حزب إيران بأنه سيكون الهدف التالي لكيان يهود إذا استطاع القضاء على حماس، وقد ذكر القول: "أُكلتُ يوم أكِل الثور الأبيض". ولذلك، فإن القضاء على حماس الذي يحقق مصلحة لأمريكا لا يحقق أي مصلحة لإيران التي تدور في فلكها، بل يقطع أهم أذرعها في العالم، بعد قطع ذراعها أو ذراعيها في غزة وفلسطين. ولذلك أيضاً، فإن سعي الولايات المتحدة لوقف تصعيد حزب إيران في لبنان وسائر وكلاء إيران والحؤول دون اتساع نطاق الحرب في المنطقة مع استمرار استهداف القضاء على حماس، أمر بعيد المنال وليس فيه حكمة ولا جدية، وهو عمل فاشل مسبقاً.

وقد يخطر سؤال: ولماذا تقدِّم أمريكا، وهي الدولة الأولى في العالم، مبادرةً طافحةً بالخدع المكشوفة، ولا تخلو من تناقض، وغير قابلة للتنفيذ، لماذا؟ ولماذا ترسل كبار مسؤوليها وسياسييها إلى المنطقة كبلينكن وهوكشتاين لعرض سياسات لا حظ لها في القبول أو التنفيذ؟ والجواب: إن هذا الأمر يرجع إلى الفشل والمآزق المتزايدة، وانغلاق سبل الحل، ويزيد الفشل فشلاً. وهو ما يزيد اهتزاز عرش أمريكا شدةً وعنفاً.

ولذلك، فإن الراجح والله أعلم، أن فشل أمريكا في غزة سيتكرس، وستكون له تداعياته الإيجابية على المنطقة والعالم. ولا مخرجَ لأمريكا من هذه المآزق بتاتاً، سوى أنها قد تتمكن من تأخير هزيمتها في المنطقة إذا أحسنت إدارة مآزقها في غزة والعالم. وأقل المخارج خطراً عليها الآن - والله أعلم - هو أن توقف حربها على غزة وقفاً نهائياً، وتجبر ربيبتها على ذلك، وعلى الخروج منها تجر أذيال الخيبة، في إعلان لفشلهما وهزيمتهما كليهما.

أما تضحيات أهل غزة الكبيرة وصبرهم واحتسابهم الذي يثير العجب ويغبطهم عليه كل مؤمن، فإن ذلك خيرٌ لهم ولسائر المسلمين، وهو من بركات الإيمان الذي تجسَّدَ في عملية طوفان الأقصى، وفي جهادٍ قلَّ مثيله وعز نظيرُه، لفئةٍ قليلة العدد والعُدة، صامدةٍ صابرةٍ راضية بقضاء الله. وإن ما نراه من تأييد مسلمي العالم لهم بما يستطيعون، وتطلُّعهم لنصرتهم رغم عجزهم وقلة حيلتهم، لَيُبَشِّر بإمكانية أن تتسع دائرة هذه الحرب، وأن تنطلق جموعٌ وجحافل، وتفعل فعلها طاقات لم تكن تخطر ببال بشر لتستأصل كيان يهود من شأفته، وتقضي على الهيمنة الأمريكية والغربية، وما ذلك على الله بعزيز. قال تعالى: ﴿وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا وَإِنَّ اللهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِين﴾.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

محمود عبد الهادي

More from null

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

İsimlere Kanmayın, Önemli Olan Soylar Değil, Tavırlardır

Ne zaman bize Müslüman kökenli veya doğulu özelliklere sahip "yeni bir sembol" sunulsa, birçok Müslüman tezahürat yapıyor ve İslam'ı ne bir yönetim, ne bir inanç, ne de bir şeriat olarak tanımayan kafir bir sistemde "siyasi temsil" adı verilen bir yanılsama üzerine umutlar inşa ediliyor.

Hepimiz, 2008'de Obama'nın zaferinden sonra birçok kişinin duygularını saran büyük coşkuyu hatırlıyoruz. O, bir Kenya'lının oğlu ve Müslüman bir babası var! İşte burada bazıları, İslam'ın ve Müslümanların Amerikan nüfuzuna yakınlaştığını sandı, ancak Obama, Müslümanlara en çok zarar veren başkanlardan biriydi: Libya'yı yok etti, Suriye'deki trajediye katkıda bulundu, Afganistan ve Irak'ı uçakları ve askerleriyle ateşe verdi, hatta Yemen'deki kan dökücü de kendi araçları aracılığıyla oldu ve onun dönemi, ümmete karşı sistematik bir düşmanlığın devamıydı.

Bugün sahne tekrarlanıyor, ancak yeni isimlerle. Zühran Memdani, Müslüman, göçmen ve genç olduğu için kutlanıyor, sanki o kurtarıcıymış gibi! Ancak çok azı onun siyasi ve fikri duruşlarına bakıyor. Bu adam, eşcinsellerin güçlü destekçilerinden biri, etkinliklerine katılıyor ve sapkınlıklarını insan hakları olarak görüyor!

İnsanların umut bağladığı bu ne rezalet?! Ümmetin defalarca düştüğü aynı siyasi ve fikri hayal kırıklığının tekrarı değil miydi?! Evet, çünkü şekle değil öze tutuluyor! Gülücüklere kanıyor, akıl yerine duyguyla, isimlerle değil kavramlarla, sembollerle değil ilkelerle hareket ediyor!

Şekillere ve isimlere duyulan bu hayranlık, meşru siyasi bilincin yokluğunun bir sonucudur, çünkü İslam, köken, isim veya ırk ile değil, İslam'ın bir sistem, inanç ve şeriat olarak bütününe bağlılıkla ölçülür. İslam'la hükmetmeyen ve ona yardım etmeyen, aksine kafir kapitalist sisteme boyun eğen ve küfrü ve sapkınlıkları "özgürlük" adı altında meşrulaştıran bir Müslümanın değeri yoktur.

Onun zaferine sevinen ve onun bir hayır tohumu veya bir uyanışın başlangıcı olduğunu düşünen tüm Müslümanlar bilsinler ki, uyanış küfür sistemlerinin içinden, araçlarıyla, seçim sandıkları aracılığıyla veya anayasalarının çatısı altında olmaz.

Kendisini demokratik sistem aracılığıyla sunan, yasalarına saygı göstermeye yemin eden, sonra da cinsel sapkınlığı savunan ve kutlayan, Allah'ı gazaplandıran şeylere çağıran, İslam'ın yardımcısı veya ümmetin umudu değil, cilalama, sulandırma ve hiçbir işe yaramayan sahte bir temsildir.

Batı'da bazı İslami isimli şahsiyetlerin sözde siyasi başarıları, ümmete sunulan yatıştırıcılardan başka bir şey değildir, onlara denilmesi için: Bakın, sistemlerimiz aracılığıyla değişim mümkün.

 Peki bu "temsilin" gerçeği nedir?

Batı, yönetim kapılarını İslam'a açmıyor, sadece kendi değerleri ve fikirleriyle bütünleşenlere açıyor. Ve sistemlerine giren herkes, anayasalarını ve pozitif yasalarını kabul etmek ve İslam'ın hükümlerini inkar etmek zorundadır. Bunu kabul ederse, kabul edilebilir bir model haline gelir. Ama gerçek Müslüman, onların nezdinde kökünden reddedilir.

Peki Zühran Memdani kimdir? Ve neden bu yanılsama yaratılıyor?

O, Müslüman bir isim taşıyan ancak İslam'ın fıtratına tamamen aykırı sapkın bir gündemi, örneğin eşcinselleri desteklemek ve sözde "haklarını" teşvik etmek gibi, benimsemiş bir kişidir. O, Batı'nın modellerini nasıl yarattığının canlı bir örneğidir: İsimde Müslüman, fiiliyatta laik, Batı liberalizminin gündemine hizmet eden, başka bir şey değil. Hatta ümmeti gerçek yolundan saptırmak için, İslam devleti ve hilafet talep etmek yerine, küfür sistemlerindeki parlamento koltukları ve makamlarla meşgul olsun! Filistin'i kurtarmaya yönelmek yerine, Amerikan Kongresi veya Avrupa Parlamentosu içinden "Gazze'yi savunacak" birini beklesin!

İşin aslı, bunun gerçek değişim yolunun çarpıtılması olduğudur. O da, İslam'ın bayrağını yükselten, Allah'ın şeriatını uygulayan ve arkasında savaşılan ve korunulan tek bir halife etrafında ümmeti birleştiren, peygamberlik metodu üzerine kurulmuş Raşid Halifeliği'dir.

İsimlere aldanmayın ve şeklen size ait olup da içerik olarak size muhalif olanlara sevinmeyin. Said, Ali veya Zühran ismini taşıyan herkes Peygamberimiz Muhammed ﷺ'in yolunda değildir.

Bilin ki değişim küfür parlamentolarının içinden değil, hareket etme zamanı gelmiş olan ümmetin ordularından ve Batı'nın ve İslam ülkelerindeki hain yardımcılarının ve takipçilerinin başlarına masayı devirmek için gece gündüz çalışan bilinçli gençlerinden gelir.

Müslümanlar, demokrasinin seçimleriyle veya Batı'nın sandıkları aracılığıyla değil, İslam inancına dayalı gerçek bir uyanışla, İslam'a itibarını, Müslümanlara izzetini geri kazandıran ve demokrasinin yanılsamalarını yıkan Raşid Halifeliği'nin kurulmasıyla kalkınacaklardır.

İsimlere aldanmayın ve umutlarınızı kafir sistemlerindeki bireylere bağlamayın, bilakis büyük projenize geri dönün: İslami hayatın yeniden başlatılması. Zira izzetin, zaferin ve gücün yolu yalnızca budur.

Sahne, eski trajedilerin aşağılayıcı bir tekrarıdır: Sahte semboller, Batı sistemlerine bağlılık ve İslam yolundan sapma. Bu yolu alkışlayan herkes, ümmeti saptırıyor demektir. Halifelik projesine geri dönün ve İslam düşmanlarının sizin için liderlerinizi ve temsilcilerinizi yaratmasına izin vermeyin. İzzet, demokrasinin koltuklarında değil, Hizb-ut Tahrir'in üzerinde çalıştığı ve ümmeti bu fikri ve siyasi düşüşe karşı uyardığı Halifeliğin zirvesindedir. Kurtuluşumuz ancak, Müslümanların İslam'dan başka bir dine inananlar tarafından yönetilmesine, sapkınlığı ve sapmayı meşrulaştıranlara veya insanlar için Allah'ın indirdiğinden başkasını yasalaştıranlara izin vermeyen Halifelik devletiyle mümkündür.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu için yazılmıştır.

Abdül Mahmud el-Amiri – Yemen Vilayeti

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında: Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

Mısır, Hükümet Sloganları ve Acı Gerçek Arasında

Yoksulluk ve Kapitalist Politikalar Hakkındaki Tüm Gerçekler

El-Ahram kapısı Salı günü 4 Kasım 2025'te, Mısır Başbakanı'nın Katar'ın başkenti Doha'daki İkinci Küresel Sosyal Kalkınma Zirvesi'nde Cumhurbaşkanı adına yaptığı konuşmada Mısır'ın her türlü ve boyutta yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım uyguladığını ve buna "çok boyutlu yoksulluk" da dahil olduğunu söylediğini bildirdi.

Mısır'da yıllardır resmi bir konuşma, "yoksulluğu ortadan kaldırmak için kapsamlı bir yaklaşım" ve "Mısır ekonomisinin gerçek başlangıcı" gibi ifadelerden yoksun değil. Yetkililer bu sloganları konferanslarda ve etkinliklerde, yatırım projelerinin, otellerin ve tatil köylerinin göz alıcı görüntüleri eşliğinde tekrarlıyor. Ancak uluslararası raporların tanık olduğu gibi gerçeklik tamamen farklı. Mısır'daki yoksulluk, hükümetin iyileşme ve kalkınma vaatlerine rağmen köklü, hatta kötüleşen bir olgu olmaya devam ediyor.

UNICEF, ESCWA ve Dünya Gıda Programı'nın 2024 ve 2025 raporlarına göre, her beş Mısırlıdan yaklaşık biri çok boyutlu yoksulluk içinde yaşıyor, yani eğitim, sağlık, barınma, iş ve hizmetler gibi temel yaşam alanlarının birden fazlasından mahrum. Veriler ayrıca hanelerin %49'undan fazlasının yeterli yiyecek bulmakta zorlandığını doğruluyor; bu da yaşam krizinin derinliğini yansıtan şok edici bir rakam.

Mali yoksulluk, yani gelirin yaşam maliyetlerine kıyasla düşük olması, insanların ücretlerini, çabalarını ve tasarruflarını yiyip bitiren ardışık enflasyon dalgalarının bir sonucu olarak keskin bir şekilde arttı ve birçok Mısırlı, sürekli çalışmalarına rağmen mali yoksulluk sınırının altında kaldı.

Hükümet "Takaful ve Karama" ve "Haysiyetli Yaşam" gibi girişimlerden bahsederken, uluslararası rakamlar bu programların yoksulluğun yapısını kökten değiştirmediğini, ancak çöle dökülen bir damlaya benzeyen geçici yatıştırıcılarla sınırlı kaldığını ortaya koyuyor. Nüfusun yarısından fazlasının yaşadığı Mısır kırsalı, zayıf hizmetlerden, uygun iş fırsatlarının olmamasından ve yıpranmış altyapıdan muzdarip olmaya devam ediyor. ESCWA raporu, kırsal kesimdeki yoksunluğun şehirlerdekinin kat kat üzerinde olduğunu ve bunun da servetin kötü dağılımına ve çevre bölgelere yönelik kronik ihmale işaret ettiğini doğruluyor.

Başbakan, "ekonomik reform önlemlerine hükümetle birlikte katlanan" vatandaşlara teşekkür ettiğinde, aslında bu politikaların neden olduğu gerçek bir ızdırap olduğunu kabul etmiş oluyor. Ancak bu itirafı, yaklaşımda bir değişiklik izlemiyor, aksine krize neden olan aynı kapitalist yolda yürümeye devam ediyor.

2016 yılında "dalgalanma", sübvansiyonların kaldırılması ve vergilerin artırılması programıyla başlayan sözde reform, bir reform değil, borçların ve açığın maliyetini yoksullara yüklemekti. Yetkililer "başlangıçtan" bahsederken, büyük yatırımlar sermaye sahiplerine hizmet eden lüks gayrimenkullere ve turizm projelerine yöneliyor, milyonlarca genç ise iş veya barınma fırsatı bulamıyor. Hatta bu projelerin çoğu, yatırımları 29 milyar dolar olarak tahmin edilen Matruh'taki Alam el-Rum bölgesi gibi, arazileri ve servetleri ele geçiren ve bunları yatırımcılar için bir kâr kaynağına dönüştüren yabancı kapitalist ortaklıklardır, insanların geçim kaynağı değil.

Sistem sadece yolsuz olduğu için değil, aynı zamanda devletin tüm politikalarının eksenini para yapan yanlış bir entelektüel temele, kapitalist sisteme dayandığı için başarısız oluyor. Kapitalizm, mutlak mülkiyet özgürlüğüne dayanır ve servetin üretim araçlarına sahip olan azınlığın elinde birikmesine izin verirken, çoğunluk vergilerin, fiyatların ve kamu borcunun yükünü taşır.

Bu nedenle, "sosyal koruma programları" olarak adlandırılan her şey, kapitalizmin vahşi yüzünü güzelleştirmek ve zenginleri gözeten ve fakirlerden toplayan adaletsiz bir sistemin ömrünü uzatmak için bir girişimdir. Hastalığın kökenini, yani servet tekelini ve ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığını tedavi etmek yerine, ne yoksulluğu ortadan kaldıran ne de onuru koruyan nakit yardımlarından oluşan kırıntıları dağıtmakla yetiniliyor.

Bakım, hükümdarın tebaasına bir lütfu değil, meşru bir yükümlülük ve Allah'ın onu dünyada ve ahirette hesaba çekeceği bir sorumluluktur. Bugün olan ise, insanların işlerine kasıtlı olarak ihmal etmek ve Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası'ndan gelen şartlı krediler lehine bakım yükümlülüğünü terk etmektir.

Devlet, fakir ve yabancı alacaklı arasında bir aracı haline geldi; vergileri dayatıyor, sübvansiyonları azaltıyor ve sistemi yaratan kapitalist sistemin kendisi tarafından yaratılan şişirilmiş bir açığı kapatmak için kamu mallarını satıyor. Bütün bunlarda, faizi yasaklamak, kamu servetlerinin bireyler tarafından sahiplenmesini önlemek ve Müslümanların hazinesinden tebaaya harcama yapma zorunluluğu gibi ekonomiyi düzenleyen yasal kavramlar ortadan kayboluyor.

İslam, yoksulluğu sadece nakdi destek veya estetik projelerle değil, kökünden tedavi eden entegre bir ekonomik sistem sunmuştur. Bu sistem, en önemlileri aşağıdaki olan sabit yasal temellere dayanmaktadır:

1- Devleti engelleyen ve kaynaklarını tüketen faiz ve faizli borçların yasaklanması, faizin ortadan kalkmasıyla ekonominin uluslararası kurumlara bağımlılığı ortadan kalkacak ve ulusun mali egemenliği yeniden sağlanacaktır.

2- Mülkiyetin üç türe ayrılması:

Bireysel mülkiyet: Evler, dükkanlar ve özel çiftlikler gibi...

Kamu mülkiyeti: Petrol, gaz, mineraller ve su gibi büyük servetleri içerir...

Devlet mülkiyeti: Fey, Rükaz ve Haraç arazileri gibi...

Bu dağılımla adalet sağlanır, çünkü az sayıda kişinin ulusun kaynaklarını tekelleştirmesi engellenir.

3- Tebaadan her bireyin yeterliliğinin sağlanması: Devlet, bakımındaki her insanın yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarını garanti eder. Çalışamazsa, hazine ona harcama yapmak zorundadır.

4- Zekat ve zorunlu harcama: Zekat bir iyilik değil, bir farzdır. Devlet tarafından toplanır ve yoksullar, muhtaçlar ve borçlular için meşru kullanımlarına harcanır. Toplumdaki yaşam döngüsüne para iade eden etkili bir dağıtım aracıdır.

Üretken çalışmayı teşvik etmenin ve sömürüyü önlemenin yanı sıra, kaynakları spekülasyonlar, lüks gayrimenkuller ve hayali projeler yerine ağır ve askeri endüstriler gibi gerçek faydalı projelere yatırmaya teşvik etmek. Ayrıca, fiyatları tekelleşme veya dalgalanma ile değil, gerçek arz ve taleple kontrol etmek.

Peygamberlik metodu üzerine hilafet devleti, bu hükümleri pratikte uygulayabilen tek devlettir, çünkü İslam inancı temeli üzerine kurulmuştur ve amacı insanların parasını toplamak değil, işlerine bakmaktır. Hilafet altında, faiz veya şartlı kredi yoktur ve kamu servetleri yabancılara satılmaz, aksine kaynaklar ulusun çıkarına olacak şekilde yönetilir ve hazine sağlık hizmetleri, eğitim ve kamu hizmetlerini devlet kaynaklarından, haraçtan, ganimetten ve kamu mülkiyetinden finanse eder.

Fakirlerin temel ihtiyaçları ise geçici sadakalar yoluyla değil, garanti edilen yasal bir hak olarak tek tek karşılanır. Bu nedenle, İslam'da yoksullukla mücadele siyasi bir slogan değil, adaleti tesis eden, zulmü engelleyen ve serveti sahiplerine iade eden entegre bir yaşam sistemidir.

Resmi söylem ile yaşanan gerçeklik arasında, kimsenin gözünden kaçmayan muazzam bir mesafe var. Hükümet "dev" projeleri ve "gerçek başlangıç" ile övünürken, milyonlarca Mısırlı yoksulluk sınırının altında yaşıyor, yüksek fiyatlardan, işsizlikten ve umutsuzluktan muzdarip. Gerçek şu ki, Mısır ekonomisini tefecilere teslim ettiği ve uluslararası kurumların politikalarına tabi olduğu kapitalizm yolunda ilerlediği sürece bu ızdırap ortadan kalkmayacak.

Mısır'ın krizleri ve sorunları maddi değil insani sorunlardır ve onlarla nasıl başa çıkılacağını ve İslam'a göre nasıl tedavi edileceğini gösteren yasal hükümleri içerir. Çözümler göz yummaktan daha kolaydır, ancak doğru yolda yürümek ve Mısır ve halkı için gerçekten iyilik istemek için özgür bir iradeye sahip dürüst bir yönetim gerektirir. O zaman bu yönetim, daha önce yapılan ve ülke varlıklarını tekelleştiren tüm şirketlerle, özellikle de gaz, petrol ve altın arama şirketleri ve diğer mineraller ve servetlerle yapılan tüm sözleşmeleri gözden geçirmelidir ve bu şirketleri kovmalıdır, çünkü bunlar zaten ülkenin servetlerini yağmalayan sömürgeci şirketlerdir, ardından insanların ülkenin servetlerinden yararlanmasını sağlamaya ve petrol, gaz, altın ve diğer maden kaynaklarından servet üretimi yapan şirketler kurmaya veya kiralamaya ve bu servetleri yeniden insanlara dağıtmaya dayanan yeni bir sözleşme formüle eder, o zaman insanlar devletin kullanmalarını sağlayacağı ölü toprakları haklarıyla ekebilecekler ve ayrıca Mısır ekonomisini yükseltmek ve halkına yetmek için yapılması gerekenleri yapabilecekler ve devlet bu konuda onları destekleyecektir ve tüm bunlar bir hayalden ibaret değildir, olması imkansız değildir ve başarılı veya başarısız olabilecek bir proje değildir, aksine devlet ve tebaa için zorunlu olan yasal hükümlerdir, bu nedenle devletin, onayladığı ve desteklediği ve adil olmayan uluslararası yasalarla koruduğu sözleşmeler bahanesiyle insanların malı olan ülke servetlerini harcamasına ve insanların onlardan mahrum bırakmasına izin verilmez, aksine insanların servetlerini yağmalayarak uzanan her eli kesmesi gerekir, İslam bunu sunar ve uygulanması gerekir, ancak İslam'ın diğer sistemlerinden bağımsız olarak uygulanmaz, aksine sadece peygamberlik metodu üzerine Raşidi Hilafet devleti aracılığıyla uygulanır, bu devletin yükünü ve davetini Hizb-ut Tahrir taşır ve Mısır'ı ve halkını, halkı ve ordusuyla birlikte onun için çalışmaya çağırır, umarım Allah fetih kapısını açar da onu İslam'ı ve halkını aziz eden bir gerçeklik olarak görürüz, Allah'ım acele et, erteleme.

﴿Eğer o ülkelerin halkı iman etselerdi ve sakınsalardı, üzerlerine gökten ve yerden nice bereketler açardık.﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi tarafından yazılmıştır

Said Fadl

Mısır Vilayeti Hizb-ut Tahrir Medya Bürosu Üyesi