مأزق كيان يهود وأمريكا في غزة يشتد  وينذر بالقضاء على الكيان وعلى نفوذ أمريكا في المنطقة
July 04, 2024

مأزق كيان يهود وأمريكا في غزة يشتد وينذر بالقضاء على الكيان وعلى نفوذ أمريكا في المنطقة

مأزق كيان يهود وأمريكا في غزة يشتد

وينذر بالقضاء على الكيان وعلى نفوذ أمريكا في المنطقة

اشتد الخلاف مؤخراً بين حكومة نتنياهو وإدارة بايدن، وازدادت انتقادات نتنياهو لبايدن بشكل لاذع، فبعد أن كانت مقتصرة في بدايات الحرب على غزة على ما سمَّوه "اليوم التالي"، تحولت اليوم إلى اتهامات بفرض حظر أسلحة غير معلن على كيان يهود. وتظهر حملة ودعوات في الولايات المتحدة وكيان يهود لإلغاء دعوة تلقاها نتنياهو لإلقاء كلمة في مجلسي الكونغرس في 24 تموز القادم. ويُلاحظ أن وزير جيش كيان يهود يؤاف غالانت ما زال في الولايات المتحدة منذ 3 أيام يبحث شؤون الحرب على غزة وتداعياتها على المنطقة.

إن الأمر الأبرز في هذه الحرب أنها حرب أمريكا أولاً قبل أن تكون حرب كيان يهود، وهي أيضاً حرب الغرب كله الذي صدر عن قول واحد منذ بدايتها هو: "من حق (إسرائيل) الدفاع عن نفسها". وما يلفت في هذه الحرب حجم الحضور العسكري الأمريكي والغربي ببوارجه وترساناته، والدعم الأمريكي والغربي العسكري والمالي والسياسي لتحقيق هدف القضاء على حركة حماس والسيطرة على غزة وصولاً إلى ما سمّوه "اليوم التالي".

لم يكن في ذهن أو تصور أحد من الذين أعلنوا هذه الحرب أن يفشلوا في تحقيق أهدافها، إذ كيف يفشلون وهم أقوى قوى الأرض، وعدوهم صغير وضعيف ومحاصر ولا ملجأ له، بوهمهم، أو أمَلَ أو مخرج! ولذلك كان فشلهم مفاجئاً لهم ومثيراً، بل ومُرعِباً. فما كان منهم إلا أن أفحشوا في الإجرام والقتل لتحقيق هدفهم، وبدلوا خططهم، ولم يتركوا وسيلة من وسائل الخداع أو ضغوط الترهيب والهدم والتجويع وما إلى ذلك إلا واستعملوها، ولكن دون طائل. وطالت المدة بغير طائلٍ أيضاً، واحتقان أهل المنطقة والمسلمين في العالم يزداد، وأخذت نار الحرب تتمدد، والتصعيد يزداد من لبنان واليمن والعراق، وازدادت الإصابات في جنود كيان يهود ومنشآته، ما هدد باتساع الحرب إلى ما قد يخرج عن حسابات أمريكا، ولا يُحاط بعواقبه. فخاف حكام المنطقة من ذلك، وامتد الخوف إلى دول الغرب وأمريكا. ثم طرأ تغير واضح في موقف أوروبا من هذه الحرب ومجرياتها، وتبيّن عجز أمريكا عن تحقيق أهدافها وضبط أعمالها، ما أجبرها على تعديل سياستها في الحرب والتدخل في أعمالها ومراحلها، بهدف معالجة أسباب فشلها. وكان هذا بارزاً في مبادرة بايدن المليئة بالخدع المكشوفة في 31 أيار الفائت.

هذا الفشل، والتغيير، والانكشاف، يشير إلى أن أمريكا مأزومة في هذه الحرب. ومن نافلة القول إن فشل كيان يهود، قاعدتها العسكرية الأضخم في المنطقة، ويدها الطويلة والضاربة، هو فشل أخطر وأكبر لأمريكا.

لقد جاءت أمريكا والغرب إلى المنطقة بقوىً عسكريةٍ هائلة لتحقيق أهداف الحرب وإنجازها مهما تطلب ذلك من مجازر وانتهاكات وضمان أن لا يتحرك أو ينتفض أي جيش أو شعب. وكانت خلال الأسابيع والأشهر الأولى للحرب تتحكَّم وتمنع أي وقف لها أو هدنة ما لم تكن وفق شروطها الاستكبارية. فما الذي يجعلها تتراجع بعد ذلك وتلهث خلف مبادرة مخادعة تزعم أنها توقف الحرب، وحقيقتها تعليقٌ لها إلى حين معالجة أسباب الفشل وتهيئة الظروف لاستئنافها؟ وما الذي يجعلها تضغط على نتنياهو وحماس معاً لقَبولها وتوظف الوسطاء لأجل ذلك لولا أنها عاجزة وفي مأزق؟ ثم رغم كل ذلك ما زالت المبادرة كلاماً مهملاً، لا يقبل بها أيٌّ من طرفي الحرب، الأمر الذي يعقد مأزق إدارة بايدن الذي يداهمه استحقاق الانتخابات وهو غارق في فشله وعجزه.

لقد أضيف إلى طول أمد الحرب والضغوطِ الشعبية الداخلية في الغرب، الضغوطُ الدوليةُ وبخاصةٍ بعد مذكرة المحكمة الجنائية الدولية في 20 أيار وقرار محكمة العدل الدولية في 24 أيار، وكان لذلك أثره على أمريكا التي أخذت تضغط على نتنياهو للتقليل من المجازر وإدخال مساعدات ولو ظاهرياً، وهو ما كان يَلْقى تذمُّراً من نتنياهو، وأدى إلى خلافات راكمها الفشل المستمر والضغوط المتزايدة، إلى أن خرج بايدن بمبادرته الفاشلة، التي كانت سبباً في تفاقم الخلاف وإسفار نتنياهو بمواجهته لبايدن واتهامه بتقليص شحنات الأسلحة لجيش يهود.

فنتنياهو وبايدن كلاهما في فشل ومآزق بسبب صمود غزة، ويرى كلٌّ منهما الخروجَ مما هو فيه بخطط وأعمال تضر الآخر وقد تقضي عليه سياسياً، لذلك تعسر الخروجُ من هذا الخلاف فتفاقم. وازدادت حدته لأن نتنياهو يدعم فوز ترامب في الانتخابات الأمريكية، وهذا يشجعه على المضي في تحديه لبايدن. وهذا يفسر استقبال وزير جيش يهود غالانت في الولايات المتحدة، ولقاءاته مع وزير الخارجية الأمريكي بلينكن، ووزير الدفاع لويد أوستن وغيره من المسؤولين، والبحث في كل ما يتعلق بالحرب في غزة وكأنه رئيس الوزراء، فيبحث قضية شحن الأسلحة، والمرحلة الثالثة من الحرب، والسلطة في غزة بعد الحرب، وقضية الحرب مع حزب إيران، وتنفيذ مبادرة بايدن التي أعلن موافقته عليها. وهو يفسر أيضاً الأصوات المتعالية في الولايات المتحدة وكيان يهود ضد أن يُلقي نتنياهو خطاباً في مجلسي الكونغرس ما لم يلتزم بصفقة اتفاق مع حماس وإيقاف الحرب. وهذا كله يُعد رداً من الإدارة الأمريكية على نتنياهو، وضغوطاً وتهديدات بدعم معارضيه وإضعاف سلطته داخل الكيان وفي الجيش.

إلا أنه تجدر الإشارة إلى أن هذا الخلاف بين نتنياهو وبايدن بشأن الحرب على غزة هو في أعمال الحرب وتكتيكاتها وليس في هدف القضاء على حماس. وهو حول الموقف من ردود الفعل الدولية ولو ظاهرياً، الأمر الذي يعاني من ضغوطه بايدن، ولا يكاد يعيره نتنياهو أي اهتمام. أي أنه خلاف ثانوي فيما يتعلق بغزة.

وفي خضم هذا الخلاف فإنّ الولايات المتحدة التي جاءت إلى المنطقة بجيوشها وهيبتها وتهديداتها لحماية كيان يهود وهو ينجز مهمته في غزة، لمست بعد فشلها الذريع في هذه الحرب، تأييد أهل المنطقة والمسلمين لغزة وافتخارهم بصمودها، ولمست التحفز للمناصرة، ورأت الإمكانات العسكرية والاستعدادات القتالية والاحتقان المتزايد في المنطقة، وقابليتها للانفجار واحتمال سقوط الأنظمة التابعة لها، الأمر الذي ستكون له تداعيات خطيرة ومصيرية. يضاف إلى ذلك أن نسبة قوتها إلى طاقات المنطقة أقلُّ بكثير من نسبة قوة كيان يهود إلى غزة وطاقاتها، وأنّ جيوشها وجنودها مثل جيش يهود وجنوده في الجبن والفرار. فهم من الذين قال تعالى فيهم وفي اليهود: ﴿وَلَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلَى حَياةٍ وَمِنَ الَّذينَ أشْرَكُوا﴾. ولذلك غيّرت الإدارة الأمريكية لهجتها التهديدية، وصارت تكرر أنها لا تريد توسيع الحرب، وتواجه صلف نتنياهو وعناده بأن توسيع الحرب سيجر المنطقة إلى حرب لن تكون في مصلحة كيان يهود، وتصر على إجراء صفقة لوقف مؤقت للحرب، وتحاول إجبار نتنياهو عليها، وهذا مما تبتغيه من استقبال غالانت حالياً.

ولا شك أن الإدارة الأمريكية تستفيد في سياستها المستجدة هذه من مساندة حزب إيران في لبنان العسكرية لغزة، ومن تصعيده الذي قلب الصورة المعهودة للاشتباكات بينه وبين كيان يهود، حيث صارت اليوم يده هي العليا على الكيان بعد أن كان الأمر عكس ذلك. وتستفيد أيضاً من تصعيد الحوثيين، ومن تهديدات الفصائل العراقية وإيران بأنهم سيدخلون الحرب إذا أُعلنت الحرب على حزب إيران اللبناني.

ومن الطبيعي في خضم هذا التلاطم بين الأكاذيب والمخادعات اليهودية والأمريكية، وتشابك حكام كيان يهود، وتمايز المواقف الأوروبية عن الأمريكية، أمام صمود غزة واستعدادات المنطقة واحتقانها، أن تختلف التوقعات لقادم الأحداث. ولكن يظل الثابت فيها أن أمريكا وكيان يهود يعانيان من مآزق خطيرة عليهما، ولا يجدان أي حل لما هما فيه أو مخرج. فكيان يهود عالة على الولايات المتحدة في وجوده. والولايات المتحدة تتخبط بأكاذيبها وأمانيها العسيرة بأن يوافق نتنياهو على ما يخشاه ويرفضه كالانسحاب من رفح ومعبر فيلادلفيا وغيره، وأن يوقف الحرب لمدة طويلة قد يُحاسب خلالها ويُدان، وبأن توافق حماس على ما ترفضه رفضاً قاطعاً، وهو أن ينسحب جيش يهود من بعض المناطق في غزة مقابل إطلاق سراح الأسرى، وعلى وقف إطلاق النار خلال هذه الفترة. وهذا خداع مكشوف، ويدل على أن الولايات المتحدة تنوي العودة إلى الحرب للقضاء على حماس بعد الإفراج عن الأسرى والتخلص من ضغوط أهاليهم، وبعد إعادة ترميم جيش يهود المفكك ومعالجة أسباب فشل الحرب. لذلك كان ما تسعى إليه أمريكا بعيد المنال، وسعيها إليه دليل على انغلاق السبل أمامها.

ومما يدل على صعوبة أمانيها وما تسعى إليه، محاولاتها تحقيق وقف متبادل للتصعيد بين حزب إيران اللبناني وكيان يهود بمعزل عن الحرب في غزة. وهذا فيه تجاهل لكون حزب إيران يربط وقف التصعيد أو ما يسميه مساندة غزة بإيقاف الحرب على غزة، وكذلك يفعل كل وكلاء إيران. ويعلم حزب إيران بأنه سيكون الهدف التالي لكيان يهود إذا استطاع القضاء على حماس، وقد ذكر القول: "أُكلتُ يوم أكِل الثور الأبيض". ولذلك، فإن القضاء على حماس الذي يحقق مصلحة لأمريكا لا يحقق أي مصلحة لإيران التي تدور في فلكها، بل يقطع أهم أذرعها في العالم، بعد قطع ذراعها أو ذراعيها في غزة وفلسطين. ولذلك أيضاً، فإن سعي الولايات المتحدة لوقف تصعيد حزب إيران في لبنان وسائر وكلاء إيران والحؤول دون اتساع نطاق الحرب في المنطقة مع استمرار استهداف القضاء على حماس، أمر بعيد المنال وليس فيه حكمة ولا جدية، وهو عمل فاشل مسبقاً.

وقد يخطر سؤال: ولماذا تقدِّم أمريكا، وهي الدولة الأولى في العالم، مبادرةً طافحةً بالخدع المكشوفة، ولا تخلو من تناقض، وغير قابلة للتنفيذ، لماذا؟ ولماذا ترسل كبار مسؤوليها وسياسييها إلى المنطقة كبلينكن وهوكشتاين لعرض سياسات لا حظ لها في القبول أو التنفيذ؟ والجواب: إن هذا الأمر يرجع إلى الفشل والمآزق المتزايدة، وانغلاق سبل الحل، ويزيد الفشل فشلاً. وهو ما يزيد اهتزاز عرش أمريكا شدةً وعنفاً.

ولذلك، فإن الراجح والله أعلم، أن فشل أمريكا في غزة سيتكرس، وستكون له تداعياته الإيجابية على المنطقة والعالم. ولا مخرجَ لأمريكا من هذه المآزق بتاتاً، سوى أنها قد تتمكن من تأخير هزيمتها في المنطقة إذا أحسنت إدارة مآزقها في غزة والعالم. وأقل المخارج خطراً عليها الآن - والله أعلم - هو أن توقف حربها على غزة وقفاً نهائياً، وتجبر ربيبتها على ذلك، وعلى الخروج منها تجر أذيال الخيبة، في إعلان لفشلهما وهزيمتهما كليهما.

أما تضحيات أهل غزة الكبيرة وصبرهم واحتسابهم الذي يثير العجب ويغبطهم عليه كل مؤمن، فإن ذلك خيرٌ لهم ولسائر المسلمين، وهو من بركات الإيمان الذي تجسَّدَ في عملية طوفان الأقصى، وفي جهادٍ قلَّ مثيله وعز نظيرُه، لفئةٍ قليلة العدد والعُدة، صامدةٍ صابرةٍ راضية بقضاء الله. وإن ما نراه من تأييد مسلمي العالم لهم بما يستطيعون، وتطلُّعهم لنصرتهم رغم عجزهم وقلة حيلتهم، لَيُبَشِّر بإمكانية أن تتسع دائرة هذه الحرب، وأن تنطلق جموعٌ وجحافل، وتفعل فعلها طاقات لم تكن تخطر ببال بشر لتستأصل كيان يهود من شأفته، وتقضي على الهيمنة الأمريكية والغربية، وما ذلك على الله بعزيز. قال تعالى: ﴿وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا وَإِنَّ اللهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِين﴾.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

محمود عبد الهادي

More from null

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

هر کله چې موږ ته یو "نوی سمبول" وړاندې کیږي چې مسلمانی ریښې یا ختیځي بڼې لري، ډیری مسلمانان خوشحالیږي، او په داسې کافر نظام کې د "سیاسي نمایندګۍ" په نامه په یو وهم باندې هیلې جوړیږي چې اسلام د حکومت، عقیدې او شریعت په توګه نه مني.

موږ ټول هغه سخته خوشحالي یادوو چې په 2008 کې د اوباما په بریا سره د ډیری خلکو په احساساتو کې خپره شوه. هغه د کینیا زوی دی او یو مسلمان پلار لري! دلته ځینو فکر کاوه چې اسلام او مسلمانان د امریکایی نفوذ ته نږدې شوي، مګر اوباما د مسلمانانو لپاره ترټولو زیات ځورونکي ولسمشرانو څخه و، هغه لیبیا ویجاړه کړه، د سوریې په ناورین کې یې مرسته وکړه، او د خپلو الوتکو او سرتیرو سره یې افغانستان او عراق ته اور واچاوه، بلکې د خپلو وسیلو له لارې په یمن کې د وینو تویونکی و او د هغه دوره د امت په وړاندې د سیستماتیکې دښمنۍ دوام و.

نن ورځ دا صحنه تکراریږي، مګر په نویو نومونو سره. ځکه چې زوهران ممداني ته د یو مسلمان، مهاجر او ځوان په توګه ډیره پاملرنه کیږي، لکه څنګه چې هغه ژغورونکی وي! مګر لږ خلک د هغه سیاسي او فکري دریځونو ته ګوري. دا سړی د همجنس بازانو د سختو پلویانو څخه دی، د دوی په فعالیتونو کې برخه اخلي، او د دوی انحراف د بشري حقونو په توګه ګڼي!

دا څه ډول شرم دی چې خلک په هغه باندې هیلې لري؟! ایا دا د هماغه سیاسي او فکري ناکامۍ تکرار نه و چې امت پکې څو ځله ښکیل شوی دی؟! هو، ځکه چې دا په شکل سره ازمویل کیږي نه په جوهر سره! دا په موسکا سره غولیږي، او په عقیدې سره نه بلکې په احساساتو سره، په نومونو سره نه بلکې په مفاهیمو سره، او په سمبولونو سره نه بلکې په اصولو سره معامله کوي!

په شکلونو او نومونو باندې دا ډول لیوالتیا د مشروع سیاسي پوهاوي د نشتوالي پایله ده، ځکه چې اسلام په اصل، نوم یا نژاد نه اندازه کیږي، بلکې په بشپړ ډول د اسلام اصولو ته په ژمنتیا سره؛ د نظام، عقیدې او شریعت په توګه. او د هغه مسلمان لپاره هیڅ ارزښت نشته چې په اسلام حکومت نه کوي او نه یې نصرت کوي، بلکې کافر پانګوال نظام ته غاړه ږدي، او د "آزادۍ" په نوم کفر او انحراف ته توجیه ورکوي.

او ټول هغه مسلمانان دې پوه شي چې د هغه په ​​بریا خوشحاله شول او فکر یې کاوه چې دا د خیر تخم یا د پاڅون پیل دی، چې پاڅون د کفر له نظامونو څخه نه کیږي، نه د هغوی په وسایلو سره، نه د دوی د رایې ورکولو د صندوقونو له لارې، او نه د هغوی د اساسي قوانینو تر چت لاندې.

څوک چې ځان د دیموکراتیک نظام له لارې وړاندې کوي، د خپلو قوانینو د احترام قسم خوري، بیا د جنسي انحراف څخه دفاع کوي او هغه لمانځي، او هغه څه ته بلنه ورکوي چې خدای غصه کوي، هغه د اسلام نصرت کوونکی او د امت لپاره امید نه دی، بلکې د ښایسته کولو او نرمولو وسیله ده، او یو جعلي استازیتوب دی چې هیڅ ګټه نه رسوي.

په لویدیځ کې د ځینو هغو شخصیتونو لپاره چې اسلامي نومونه لري سیاسي بریاوې بلل کیږي، یوازې هغه ټوټې دي چې امت ته د تسکین په توګه وړاندې کیږي، ترڅو ورته وویل شي: وګورئ، زموږ د نظامونو له لارې بدلون ممکن دی.

 د دې "استازیتوب" حقیقت څه دی؟

لویدیځ د اسلام لپاره د حکومت دروازې نه خلاصوي، بلکې یوازې د هغو کسانو لپاره یې خلاصوي چې د دوی په ارزښتونو او افکارو کې ورسره یوځای کیږي. او هرڅوک چې د دوی نظام ته ننوځي باید د دوی اساسي قانون او وضعي قوانین ومني، او د اسلام له حکم څخه انکار وکړي، که هغه په دې راضي شي، هغه یو منل شوی ماډل کیږي، مګر ریښتینی مسلمان د دوی په وړاندې له خپلو ریښو څخه رد دی.

زهران ممداني څوک دی؟ او ولې دا وهم جوړیږي؟

هغه یو داسې شخص دی چې یو مسلمان نوم لري، مګر د اسلام د فطرت سره په بشپړه توګه مخالف یو منحرف اجنډا غوره کوي، د همجنس بازانو څخه ملاتړ کوي، او هغه څه ته وده ورکوي چې د "دوی حقونه" بلل کیږي، او هغه د دې څرګنده بیلګه ده چې څنګه لویدیځ خپل ماډلونه جوړوي: په نوم مسلمان، په عمل کې سیکولر، د لویدیځ لیبرال اجنډا ته خدمت کوي نور څه نه. بلکې د دې لپاره چې امت له خپلې اصلي لارې مشغول کړي، نو د دې پر ځای چې د اسلام او خلافت د دولت غوښتنه وکړي، د کفر په نظامونو کې د پارلماني څوکیو او پوستونو په اړه اندیښمن شي! او د دې پر ځای چې د فلسطین د آزادولو لپاره مخه کړي، د هغو کسانو په تمه دي چې د امریکا له کانګرس یا د اروپا له پارلمان څخه "د غزې دفاع" وکړي!

د دې حقیقت دا دی چې دا د ریښتیني بدلون د لارې تحریف دی، کوم چې د نبوت په طريقه د راشده خلافت تاسیس دی، چې د اسلام بیرغ اوچتوي، د خدای شریعت پلي کوي، او امت د یو خلیفه تر شا متحد کوي چې د هغه تر شا جنګیږي او له هغه څخه وېره کیږي.

نو په نومونو مه غولیږئ، او په هغه چا مه خوشحالیږئ چې تاسو ته په ظاهره منسوب وي او په محتوا کې ستاسو سره مخالفت لري، ځکه چې هرڅوک چې د سعید، علي یا زهران نوم لري زموږ د نبي محمد ﷺ په لاره نه دی.

او پوه شئ چې بدلون د کفر له پارلمانونو څخه نه راځي، بلکې د امت له لښکرو څخه راځي چې وخت یې رارسیدلی چې حرکت وکړي، او د هغوی له پوهو ځوانانو څخه چې شپه او ورځ د لویدیځ او د هغه د ملاتړو او په اسلامي او مسلمانو هیوادونو کې د خاینو پیروانو په سرونو د میز د اړولو لپاره کار کوي.

مسلمانان د دیموکراسۍ په ټاکنو او نه د لویدیځ د صندوقونو له لارې نه پاڅیږي، بلکې د اسلامي عقیدې پر بنسټ په ریښتیني پاڅون سره، د راشده خلافت د دولت په تاسیس سره چې اسلام ته خپل مقام بیرته ورکوي، مسلمانانو ته عزت ورکوي، او د دیموکراسۍ وهمونه ماتوي.

په نومونو مه غولیږئ، او خپلې هیلې په کفر په نظامونو کې په افرادو مه ځړئ، بلکې خپلې لویې پروژې ته وګرځئ: د اسلامي ژوند بیا پیل، دا یوازې د عزت، بریا او واک لار ده.

صحنه د پخوانیو غمونو یو سپکاوی تکرار دی: جعلي سمبولونه، لویدیځو نظامونو ته وفاداري، او د اسلام له لارې څخه انحراف. او هر څوک چې دې لارې ته لاسونه پړکوي، هغه امت ګمراه کوي. نو د خلافت پروژې ته راوګرځئ، او د اسلام دښمنانو ته اجازه مه ورکوئ چې ستاسو مشران او استازي جوړ کړي. عزت د دیموکراسۍ په چوکیو کې نه دی، بلکې د خلافت په تخت کې دی چې حزب التحریر ورته کار کوي او امت د دې فکري او سیاسي انحطاط څخه خبرداری ورکوي. موږ ته پرته د خلافت له دولت څخه بله خلاصی نشته، کوم چې اجازه نه ورکوي چې مسلمانان د هغه چا لخوا اداره شي چې د اسلام څخه پرته په بل دین باور لري، نه د هغه چا لخوا چې انحراف او ګمراهۍ ته جواز ورکوي، او نه د هغه چا لخوا چې خلکو ته د خدای له نازل شوي پرته بل څه قانون کوي.

دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره ده

عبدالمحمود العامري – د یمن ولایت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ - د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ

د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

د الاهرام ویب پاڼې د ۲۰۲۵ کال د نومبر په ۴مه نېټه د سه شنبې په ورځ خبر ورکړ چې د مصر لومړي وزیر د قطر په پلازمېنه دوحه کې د ټولنیزې پراختیا په دویمه نړیواله غونډه کې د ولسمشر په استازیتوب په خپله وینا کې وویل چې مصر په خپلو ټولو بڼو او اړخونو کې د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره یوه هر اړخیزه تګلاره پلي کوي، چې "څو اړخیزه بې وزلي" هم پکې شامله ده.

له کلونو راهیسې، په مصر کې هېڅ رسمي وینا داسې عبارتونه نه لري لکه "د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره هر اړخیزه تګلاره" او "د مصر اقتصاد لپاره حقیقي پیل". چارواکي دا شعارونه په کنفرانسونو او غونډو کې تکراروي، چې د پانګونې پروژو، هوټلونو او تفریحي ځایونو ځلیدونکي انځورونه هم ورسره مل وي. خو واقعیت، لکه څنګه چې نړیوال راپورونه یې شاهدي ورکوي، بالکل توپیر لري. په مصر کې بې وزلي لا هم یوه پخه، بلکې مخ په زیاتیدونکې پدیده ده، سره له دې چې حکومت په پرله پسې توګه د ښه والي او پرمختګ ژمنه کوي.

د یونیسف، ایسکوا او د خوړو نړیوال پروګرام د ۲۰۲۴ او ۲۰۲۵ کلونو د راپورونو له مخې، نږدې یو له پنځو مصریانو څخه په څو اړخیزه بې وزلۍ کې ژوند کوي، په دې مانا چې دوی د ژوند له بنسټیزو اړخونو لکه تعلیم، روغتیا، کور، کار او خدماتو څخه بې برخې دي. همدارنګه، معلومات دا تاییدوي چې له ۴۹٪ څخه زیاتې کورنۍ د کافي خوړو په ترلاسه کولو کې له ستونزو سره مخ دي، دا یو ټکان ورکوونکی شمېر دی چې د ژوند د بحران ژورتیا منعکس کوي.

خو مالي بې وزلي، یعنې د ژوند د لګښتونو په پرتله د عاید کموالی، په تېزۍ سره زیات شوی، چې د انفلاسیون د پرله پسې څپو له امله د خلکو معاشونه، هڅې او سپما له منځه تللي دي، تر دې چې د مصریانو لویه برخه د دایمي کار کولو سره سره د مالي بې وزلۍ تر کرښې لاندې ده.

په داسې حال کې چې حکومت د "تکافل او کرامه" او "حياة كريمة" په څېر نوښتونو په اړه خبرې کوي، نړیوالې شمېرې ښيي چې دې پروګرامونو د بې وزلۍ جوړښت په بنسټیزه توګه نه دی بدل کړی، بلکې یوازې د لنډمهاله ارام بښونکو په څېر دي، لکه څاڅکي چې په دښته کې توی شي. د مصر کلیوالي سیمې چې د نفوس نیمایي برخه پکې ژوند کوي، لا هم د خدماتو د کمښت، د وړ کار د نشتوالي او د زیربناوو د خرابوالي له امله کړېږي. د ایسکوا راپور ټینګار کوي چې په کلیو کې بې برخېتوب په ښارونو کې څو چنده زیات دی، چې دا د شتمنۍ د ناسم ویش او پرله پسې بې پامۍ ښکارندویي کوي.

کله چې لومړی وزیر د هیواد له زوی څخه مننه کوي "چا چې له حکومت سره د اقتصادي سمون اقدامات زغملي"، نو په حقیقت کې هغه د هغو سیاستونو له امله د رښتینې کړاو شتون مني. خو دا اعتراف د کړنلارې د بدلون لامل نه ګرځي، بلکې د هماغې سرمایه دارۍ په لاره کې د لا زیات تګ لامل کیږي چې دا بحران یې رامنځته کړی دی.

هغه تش په نامه اصلاحات چې په ۲۰۱۶ کال کې د "تعویم" پروګرام، د سبسایډي د زیاتوالي او د مالیاتو د زیاتوالي سره پیل شول، اصلاح نه وه، بلکې د پورونو او کسر لګښت په بې وزلو بارول وو. په داسې حال کې چې چارواکي د "پیل" په اړه خبرې کوي، سترې پانګونې د لوکسو املاکو او سیاحتي پروژو په لور روانې دي چې د پانګوالو خدمت کوي، په داسې حال کې چې میلیونونه ځوانان د کار یا هستوګنې لپاره فرصتونه نه مومي. بلکې ډیری دا پروژې، لکه په مطروح کې د علم الروم سیمه چې پانګونه یې ۲۹ میلیارده ډالره اټکل شوې، د بهرنیو سرمایه دارۍ شراکتونه دي چې ځمکې او شتمنۍ ترلاسه کوي او هغه د پانګوالو لپاره د ګټې سرچینې ته بدلوي، نه د خلکو لپاره د رزق سرچینې ته.

نظام ځکه نه ناکامېږي چې فاسد دی، بلکې ځکه چې په یوه باطله فکري بنسټ روان دی چې هغه سرمایه داري نظام دی، کوم چې پیسې د دولت د ټولو سیاستونو محور ګرځوي. سرمایه داري په مطلقه توګه د مالکیت په ازادۍ ولاړه ده او اجازه ورکوي چې شتمني د هغه لږ شمېر خلکو په لاس کې راټوله شي چې د تولید وسیلې لري، په داسې حال کې چې اکثریت د مالیاتو، بیو او عمومي پورونو بار په غاړه اخلي.

له همدې امله، هغه څه چې د "ټولنیزې ساتنې پروګرامونه" بلل کیږي، یوازې د سرمایه دارۍ د وحشي څېرې د ښکلا کولو هڅه ده، او د یوه ظالم نظام عمر اوږدوي چې د بډایانو خیال ساتي او له بې وزلو څخه پیسې اخلي. د ناروغۍ د اصل په درملنې پر ځای؛ یعنې د شتمنۍ انحصار او په نړیوالو بنسټونو باندې د اقتصاد انحصار، یوازې د نقدي مرستو په ویش باندې بسنه کیږي، چې نه بې وزلي له منځه وړي او نه عزت ساتي.

سرپرستي په رعیت باندې د حاکم احسان نه دی، بلکې شرعي وجیبه ده، او هغه مسؤلیت دی چې الله تعالی به په دنیا او آخرت کې ترې پوښتنه کوي. هغه څه چې نن ورځ روان دي، د خلکو چارو ته قصدي بې پامي ده، او د پیسو نړیوال صندوق او نړیوال بانک څخه د مشروطو پورونو په ګټه د سرپرستۍ له وجیبې څخه لاس اخیستل دي.

دولت د بې وزله او بهرني پور ورکوونکي ترمنځ منځګړی ګرځېدلی، مالیات وضع کوي، سبسایډي کموي او عامه شتمنۍ پلوري ترڅو هغه لوی کسر ډک کړي چې پخپله سرمایه داري نظام جوړ کړی دی. په دې ټولو کې هغه شرعي مفاهیم غیر حاضر دي چې اقتصاد تنظیموي، لکه د سود حرامول، د عامو شتمنیو د افرادو لخوا د مالکیت منع کول، او د مسلمانانو له بیت المال څخه په رعیت باندې د نفقه کولو وجوب.

اسلام یو بشپړ اقتصادي نظام وړاندې کړی چې بې وزلي له خپلو ریښو څخه له منځه وړي، نه یوازې د نقدي مرستو یا ښکلاکوونکو پروژو سره. دا نظام په ثابتو شرعي بنسټونو ولاړ دی، چې تر ټولو مهم یې دا دي:

۱- د سود او سودي پورونو حرامول چې دولت سره تړلي او منابع یې له منځه وړي، د سود په له منځه تلو سره له نړیوالو بنسټونو څخه د اقتصاد انحصار له منځه ځي، او د امت مالي خپلواکي بېرته راګرځول کېږي.

۲- د ملکیتونو درې ډوله کول:

شخصي ملکیت: لکه کورونه، هټۍ او شخصي کروندې...

عامه ملکیت: په دې کې لویې شتمنۍ شاملې دي لکه تېل، ګاز، منرالونه او اوبه...

د دولت ملکیت: لکه د فیء ځمکې، رکاز او خراج...

په دې وېش سره عدالت ټینګېږي، ځکه چې لږ شمېر خلکو ته د امت د منابعو د انحصار کولو اجازه نه ورکول کېږي.

۳- د رعیت د هر فرد لپاره د کفایت ضمانت: دولت په خپله سرپرستۍ کې د هر انسان لپاره د خوراک، جامو او کور په څېر بنسټیزو اړتیاوو ضمانت کوي، که چیرې هغه د کار کولو توان ونلري، نو د بیت المال په هغه باندې نفقه کول واجب دي.

۴- زکات او لازمي نفقه: زکات احسان نه دی، بلکې فریضه ده، دولت یې راټولوي او د خپلو شرعي مصرفونو لپاره یې بې وزلو، مسکینانو او پورمندانو ته مصرفوي. دا د وېش یوه اغېزمنه وسیله ده چې پیسې په ټولنه کې د ژوند دورې ته بېرته راګرځوي.

د تولیدي کار هڅولو او د استحصال منع کولو، او په ریښتینو ګټورو پروژو کې د منابعو پانګونې ته هڅولو سره، لکه درنې او نظامي صنعتونه نه په قمار او لوکسو املاکو او فرضي پروژو کې. د دې تر څنګ د بیو تنظیم د حقیقي عرضې او تقاضا سره نه د احتکار او نه د تعویم سره.

یوازې د نبوت په منهج خلافت دی چې د دې احکامو په عملي کولو قادر دی، ځکه چې هغه د اسلامي عقیدې پر بنسټ جوړ شوی، او موخه یې د خلکو د چارو پالنه ده نه د هغوی د پیسو راټولول. د خلافت په سیوري کې، نه سود شته او نه مشروطه پورونه، او نه پردیو ته د عامو شتمنیو پلورل شته، بلکې منابع د امت د ګټو د ترلاسه کولو په موخه اداره کیږي، او بیت المال د دولتي منابعو، خراج، انفال او عامه ملکیت څخه د روغتیايي پاملرنې، تعلیم او عامه اسانتیاوو د تمویل مسؤلیت په غاړه اخلي.

خو د بې وزلو بنسټیزې اړتیاوې د هر فرد په توګه تضمین کیږي، نه د لنډمهاله صدقاتو له لارې بلکې د یوه تضمین شوي شرعي حق په توګه. له همدې امله په اسلام کې د بې وزلۍ سره مبارزه یو سیاسي شعار نه دی، بلکې د ژوند یو بشپړ نظام دی چې عدالت قایموي او ظلم منع کوي او شتمني خپلو مالکینو ته بېرته سپاري.

د رسمي وینا او ژوندي واقعیت ترمنځ لویه فاصله ده چې له هیچا څخه پټه نه ده. په داسې حال کې چې حکومت د خپلو "ستر" پروژو او "حقیقي پیل" په اړه سندرې وايي، میلیونونه مصریان د بې وزلۍ تر کرښې لاندې ژوند کوي، د لوړې بیې، بې روزګارۍ او د امید نشتوالي څخه کړېږي. حقیقت دا دی چې دا کړاو به تر هغه وخته پورې له منځه لاړ نشي تر څو چې مصر د سرمایه دارۍ په لاره روان وي، خپل اقتصاد سود خورو ته سپاري او د نړیوالو بنسټونو سیاستونو ته غاړه ږدي.

د مصر کړکېچونه او ستونزې انساني ستونزې دي نه مادي، او هغه شرعي احکام ورسره تړلي دي چې د اسلام پر بنسټ یې د چلند او درملنې څرنګوالی څرګندوي، او حل لارې د سترګو پټولو په پرتله اسانه دي، مګر هغه باوري ادارې ته اړتیا لري چې آزاده اراده ولري او وغواړي په سمه لاره ولاړ شي او په ریښتیا سره د مصر او د هغې د خلکو لپاره ښه وغواړي، او بیا دا اداره باید ټول هغه قراردادونه بیاکتنه کړي چې پخوا شوي او د ټولو هغو شرکتونو سره کیږي چې د هیواد شتمنۍ انحصاروي او څه چې د هغې عامه ملکیت دی، په ځانګړې توګه د ګاز، تېلو، سرو زرو او نورو منرالونو او شتمنیو د سپړلو شرکتونه، او دا ټول شرکتونه وباسي ځکه چې دوی په اصل کې استعماري شرکتونه دي چې د هیواد شتمنۍ لوټ کوي، او بیا یو نوی تړون جوړ کړي چې خلکو ته د هیواد په شتمنیو واک ورکړي او داسې شرکتونه جوړ یا په کرایه ونیسي چې د تیلو، ګازو، سرو زرو او نورو منرالونو له زیرمو څخه د شتمنیو په تولید بوخت وي او دا شتمنۍ بیا په خلکو وویشي، بیا به خلک د دې جوګه شي چې هغه مړې ځمکې وکري چې دولت به دوی ته د هغې د حق په توګه د ګټې اخیستنې توان ورکړي، او دوی به دا هم وکولی شي چې هغه څه جوړ کړي چې باید جوړ شي ترڅو د مصر اقتصاد لوړ کړي او د هغې خلکو ته کفایت وکړي، او دولت به دوی په دې لاره کې ملاتړ وکړي، او دا ټول تصور نه دی او نه د پیښېدو وړ نه دی او نه یوه پروژه ده چې موږ یې د تجربې لپاره وړاندې کوو چې بریالۍ شي یا ناکامه شي، بلکې دا شرعي احکام دي چې په دولت او رعیت لازم دي، نو دولت ته دا اجازه نشته چې د هیواد شتمنۍ چې د خلکو ملکیت دی په داسې پلمو ضایع کړي چې تړونونه یې منظور کړي او ملاتړ یې کړی او ظالمانه نړیوالو قوانینو یې ساتنه کوي، او نه ورته دا اجازه شته چې خلک ترې منع کړي بلکې باید هر هغه لاس پرې کړي چې د خلکو شتمنیو ته د لوټ په توګه اوږدېږي، دا هغه څه دي چې اسلام وړاندې کوي او باید پلي شي، مګر دا د اسلام د نورو نظامونو څخه جلا نه پلي کېږي بلکې دا یوازې د نبوت په منهج د خلافت د دولت له لارې پلي کېږي، دا هغه دولت دی چې د هغې غم او دعوت د تحریر ګوند په غاړه لري او مصر او د هغې خلک، ملت او پوځ ته د دې لپاره له هغه سره په ګډه کار کولو ته بلنه ورکوي، خدای دې د خپل لوري څخه فتحه ولیکي او موږ هغه په ​​داسې واقعیت کې وینو چې اسلام او د هغه خلک عزتمن کړي، ای الله ژر تر ژره.

﴿وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

د تحریر ګوند مرکزي مطبوعاتي دفتر لخوا لیکل شوی

سعید فضل

په مصر کې د تحریر ګوند د مطبوعاتي دفتر غړی