بلوغ المرام من كتاب نظام الإسلام  (ح40) المبادئ الموجودة في العالم كله
بلوغ المرام من كتاب نظام الإسلام  (ح40) المبادئ الموجودة في العالم كله

الحَمْدُ للهِ ذِي الطَّولِ وَالإِنعَامْ, وَالفَضْلِ وَالإِكرَامْ, وَالرُّكْنِ الَّذِي لا يُضَامْ, وَالعِزَّةِ الَّتِي لا تُرَامْ, والصَّلاةُ وَالسَّلامُ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ خَيرِ الأنَامِ, خَاتَمِ الرُّسُلِ العِظَامْ, وَآلِهِ وَصَحْبِهِ وَأتبَاعِهِ الكِرَامْ, الَّذِينَ طَبَّقُوا نِظَامَ الإِسلامْ, وَالتَزَمُوا بِأحْكَامِهِ أيَّمَا التِزَامْ, فَاجْعَلْنَا اللَّهُمَّ مَعَهُمْ, وَاحشُرْنا فِي زُمرَتِهِمْ, وثَبِّتنَا إِلَى أنْ نَلقَاكَ يَومَ تَزِلُّ الأقدَامُ يَومَ الزِّحَامْ. 

0:00 0:00
Speed:
August 08, 2024

بلوغ المرام من كتاب نظام الإسلام (ح40) المبادئ الموجودة في العالم كله

بلوغ المرام من كتاب نظام الإسلام

(ح40) المبادئ الموجودة في العالم كله

الحَمْدُ للهِ ذِي الطَّولِ وَالإِنعَامْ, وَالفَضْلِ وَالإِكرَامْ, وَالرُّكْنِ الَّذِي لا يُضَامْ, وَالعِزَّةِ الَّتِي لا تُرَامْ, والصَّلاةُ وَالسَّلامُ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ خَيرِ الأنَامِ, خَاتَمِ الرُّسُلِ العِظَامْ, وَآلِهِ وَصَحْبِهِ وَأتبَاعِهِ الكِرَامْ, الَّذِينَ طَبَّقُوا نِظَامَ الإِسلامْ, وَالتَزَمُوا بِأحْكَامِهِ أيَّمَا التِزَامْ, فَاجْعَلْنَا اللَّهُمَّ مَعَهُمْ, وَاحشُرْنا فِي زُمرَتِهِمْ, وثَبِّتنَا إِلَى أنْ نَلقَاكَ يَومَ تَزِلُّ الأقدَامُ يَومَ الزِّحَامْ. 

أيها المؤمنون:

السَّلامُ عَلَيكُمْ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكَاتُهُ وَبَعدُ: نُتَابِعُ مَعَكُمْ سِلْسِلَةَ حَلْقَاتِ كِتَابِنا "بلوغ المرام من كتاب نظام الإسلام" وَمَعَ الحَلْقَةِ الأربعينَ, وَعُنوَانُهَا: "المَبَادِئُ المَوْجودَةُ في العالَمِ كُلِّهِ". نَتَأمَّلُ فِيهَا مَا جَاءَ فِي الصَّفحَةِ السَادِسَةِ وَالعِشرِينَ والسابعةِ والعشرينَ مِنْ كِتَابِ "نظَامِ الإِسلامِ" لِلعَالِمِ وَالمُفَكِّرِ السِّيَاسِيِّ الشَّيخِ تَقِيِّ الدِّينِ النَّبهَانِيِّ.

يَقُولُ رَحِمَهُ اللهُ: "وإذا استعرضنا العالَم كلَّهُ الآنَ لا نجدُ فيهِ إلاَّ ثلاثةَ مَبَادِئَ هيَ: الرَأْسِمَالِيَّةُ، والاشْتِرَاكِيَّةُ ومِنْها الشُيُوعِيَّةُ، والمبدأُ الثالثُ هوَ الإسلامُ. والمبدآنِ الأوَّلانِ تحملُ كلَّ واحدٍ منهمَا دولةٌ أوْ دُوَلٌ، والمبدأُ الثالثُ لا تحمِلُهُ دولةٌ، وإنمَّا يحملهُ أفرادٌ في شعوبٍ، ولكنَّهُ موجودٌ عالمِياً في الكرةِ الأرْضيَّةِ. أمَّا الرأسماليةُ فإنَّها تقومُ على أساسِ فَصْلِ الدينِ عنِ الحياةِ، وهذهِ الفكرةُ هيَ عقيدَتُهَا، وهيَ قِيَادَتُها الفكريَّةُ، وهيَ قاعدَتُهَا الفكريَّةُ، وبناءً على هذهِ القاعدةِ الفكريَّةِ كانَ الإنسانُ هوَ الَّذي يَضعُ نظامَهُ في الحياةِ، وكانَ لا بُدَّ منَ المحافظةِ على الحُرِّيَاتِ للإنسانِ، وهيَ حُرِّيةُ العقيدةِ، وحرِّيةُ الرَأْيِ، وحرِّيةُ الملْكِيَّةِ، والحرِّيَةُ الشخصيَّةُ، وقدْ نتجَ عنْ حُرِّيَةِ المِلْكِيَّةِ النظامُ الاقتصاديُّ الرأسماليُّ، فكانتِ الرأسماليةُ هي أَبْرَزَ ما في هذا المبدأِ، وأبرزَ ما نتجَ عنْ عقيدةِ هذا المبدأِ، لذلكَ أُطْلِقَ على هذا المبدأِ أنَّهُ المبدأُ الرأسماليُّ، مِنْ بابِ تَسْمِيَةِ الشيءِ بأبرزِ ما فيهِ. وأمَّا الدِيمُقْرَاطِيّةُ الَّتي أَخَذَ بها هذا المبدأُ فهيَ آتِيَةٌ منْ جهةِ أنَّ الإنسانَ هوَ الَّذي يضعُ نظامَهُ، ولذلكَ كانتِ الأمَّةُ هيَ مصدرَ السلطاتِ، فهيَ الَّتي تضعُ الأنظمةَ، وهيَ الَّتي تستأْجِرُ الحاكمَ لِيحكُمَهَا، وتنْزعُ هذا الحكمَ منهُ متى أرادَتْ، وتضعُ لهُ النظامَ الَّذي تُرِيدُ، لأنَّ الحكمَ عقدُ إجارةٍ بينَ الشعبِ والحاكمِ لِيَحْكُمَ بالنظامِ الَّذي يضعهُ له الشعبُ لِيحكمَهُ بهِ. والديمقراطيةُ وإنْ كانتْ منَ المبدأِ لكنها ليستْ أبرزَ مِنَ النظامِ الاقتصاديِّ فيهِ، بدليلِ أنَّ النظامَ الاقتصاديَّ في الغربِ يُؤَثِّرُ في الحكمِ، ويجعلُهُ خاضِعاً لأصحابِ رؤوسِ الأموالِ، حتَّى ليَكادُ يكونُ الرأسماليِّونَ الحكَّامَ الحقيقيِّينَ في البلادِ الَّتي تعتنقُ المبدأَ الرأسمالِيَّ. وعلاوةً على ذلكَ فليستِ الديمقراطيَّةُ مُخْتَصَّةً بهذا المبدأِ، فإنَّ الشيوعيِّينَ أيضاً يَدَّعُونَ الديمقراطيَّةَ ويقولونَ بِجَعْلِ الحكمِ للأمَّةِ. ولذلكَ كانَ منَ الأدقِّ أنْ يُطْلَقَ على هذا المبدأِ بأنَّهُ المبدأُ الرأسماليُّ".

وَنَقُولُ رَاجِينَ مِنَ اللهِ عَفْوَهُ وَمَغْفِرَتَهُ وَرِضْوَانَهُ وَجَنَّتَهُ: لإِبرَازِ وَإِظهَارِ عَظَمَةِ الإِسلامِ وَتَفَوُّقَهُ في قِيَادَتِهِ الفِكرِيَّةِ عَلَى بَاقِي القِيَادَاتِ اتَّبَعَ الشَّيخُ طَرِيقَتَينِ أو أُسلُوبَينِ:

أما الأسلُوبُ الأوَّلُ فَهُوَ أُسلُوبُ الهَدْمِ ثُمَّ البِنَاءِ, أو أسلُوبُ التَّخلِيَةِ قَبْلَ التَّحلِيَةِ سَمِّهِ مَا شِئْتَ, فَعَمِلَ عَلَى هَدْمِ وَتَحطِيمِ المَبدَأينِ الرَّأسْمَالِيِّ وَالشُّيُوعِيِّ, ثُمَّ عَمِلَ عَلَى إِظهَارِ وَإِبرَازِ عَظَمَةِ مَبدَأ الإِسلامِ. وَأمَّا الأسلُوبُ الثَّانِي فَهُوَ أُسلُوبُ وَضْعِ الخَطِّ المُستَقِيمِ بِجَانِبِ الخَطِّ الأعْوَجِ لِيَظهَرَ اعوِجَاجُهُ, فَتَنَاوَلَ جُزئِيَّاتِ كُلِّ مَبدَأ مِنَ المَبدَأينِ, وَوَضَعَ إِزَاءَهَا وَبِجَانِبِهَا تِلْكَ الجُزئِيَّةَ مِنْ وُجْهَةِ نَظَرِ الإِسلامِ, فَظَهَرَ الفَرقُ الشَّاسِعُ بَينَهُمَا جَلِيّاً وَاضِحاً.

بَدَأ الشَّيخُ يُحَدِّثُنَا عَنِ المَبَادِئِ المَوجُودَةِ فِي العَالَمِ كُلِّهِ الآنَ فَذَكَرَ أنَّهَا ثلاثةُ مَبَادِئَ هِيَ: الرَأْسِمَالِيَّةُ، والاشْتِرَاكِيَّةُ ومِنْها الشُيُوعِيَّةُ، والمبدأُ الثالثُ هوَ الإسلامُ. وَقَالَ بِشَيءٍ مِنَ الحَسْرَةِ, وَالألَمِ المَمزُوجِ بِالأمَلِ وَالثِّقَةِ الكَامِلَةِ بِنَصْرِ اللهِ تَعَالَى لِعِبَادِهِ المُؤمِنِينَ: أمَّا الحَسْرَةُ فَعَلَى مَاضِي الإِسلامِ المَجِيدِ, وَأمَّا الألَمُ فَعَلَى الحَالِ الَّذِي وَصَلَتْ إِلَيهِ أُمَّةُ الإِسلامِ فِي ظِلِّ الأنظِمَةِ الوَضْعِيَّةِ, وَأمَّا الأمَلِ بِاللهِ تَعَالَى أنْ يَمٌنَّ عَلَى المُسلِمِينَ بِالنَّصرِ عَلَى أعدَائِهِمُ الكُفَّار, وَبِالخَلاصِ مِنْ الوَاقِعِ الفَاسِدِ النَّاتِجِ عَنِ فَسَادِ المَبدَأينِ الشُّيوعِيِّ وَالرَّأسْمَالِيِّ المُعَادِيَينِ لِمَبدَأ الإِسلامِ, وَاللَّذَينِ يَحْمِلان فِي دَاخِلِهِمَا بُذُورَ فَنَائِهِمَا, وَلَيسَ أحَدٌ أكرَمَ مِنَ اللهِ تَعَالَى فَقَد سَقَطَ - بحمد الله - المَبدَأُ الشُّيُوعِيُّ وَهَا هِيَ الرَّأسْمَالِيَّة فِي طَرِيقِهَا إِلَى السُّقُوطِ وَالانْهِيَارِ. بَلْ هِيَ سَاقِطَةٌ, وَإِنَّمَا تَحتَاجُ إِلَى خَلِيفَةِ المُسلِمِينَ حِينَ يَأذَنُ اللهُ لأُمَّةِ الإِسلامِ بِالنَّصرِ, فَيُحَرِّكَ عَصَاهَا الَّتِي تَتَّكِئُ عَلَيهَا, فَسُرعَانَ مَا يَظهَرَ سُقُوطُهَا لِلعَيانِ!! قَالَ تَعَالَى: (فَلَمَّا قَضَيْنَا عَلَيْهِ الْمَوْتَ مَا دَلَّهُمْ عَلَىٰ مَوْتِهِ إِلَّا دَابَّةُ الْأَرْضِ تَأْكُلُ مِنسَأَتَهُ فَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ أَن لَّوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ الْغَيْبَ مَا لَبِثُوا فِي الْعَذَابِ الْمُهِينِ). (سبأ 14)

يَقُولُ الشَّيخُ فِي ذَلِكَ - رَحِمَهُ اللهُ -: وَالمَبدَآنِ الأوَّلانِ تحملُ كلَّ واحدٍ منهمَا دولةٌ أوْ دُوَلٌ، وَالمَبدَأُ الثَّالِثُ لا تَحْمِلُهُ دولةٌ، وإنمَّا يَحمِلُهُ أفرَادٌ فِي شُعُوبٍ، وَلَكنَّهُ مَوجُودٌ عَالَمِياً فِي الكُرَةِ الأرْضيَّةِ. ثُمَّ طَفِقَ يُحَدِّثنَا عَنِ الرَّأسْمَالِيَّةِ بِشَيءٍ مِنَ الإِجْمَالِ فَنَهَجَ النَّهْجَ الآتِي:

  1. بَيَّنَ الأسَاسَ الَّذِي تَقُومُ عَلَيهِ الرَّأسْمَالِيَّةُ, وَهُوَ فَصلُ الدِّينِ عَنِ الدَّولَةِ.
  2. ذَكَرَ أنَّ الإِنسَانَ فِي المَبدَأ الرَّأسْمَالِيِّ هُوَ الَّذِي يَضَعُ نِظَامَهُ فِي الحَيَاةِ.
  3. عَدَّدَ الحُرِّياتِ الَّتِي يُحَافَظُ عَلَيهَا فِي المَبدَأ الرَّأسْمَالِيِّ وَهِيَ أرْبعُ حُريَّاتٍ.
  4. حُريَّةُ العَقِيدَةِ: ضَمِنَ النِّظَامُ الرَّأسْمَالِيُّ لِلفَردِ حُريَّةَ العَقِيدَةِ, يَعتَقِدُ العَقِيدَةَ الَّتِي يَشَاءُ, وَيَتَخَلَّى عَنهَا فِي أيِّ وَقْتٍ يَشَاءُ, فَلَهُ الحَقُّ فِي أنْ يَكُونَ فِي الصَّبَاحِ يَهُودِياً, وَفِي الظُّهْرِ نَصرَانِياً, وَعِندَ المَسَاءِ يُمسِي مَجُوسِياً أو بِلا دِينٍ مُطلَقاً.
  5. حُريَّةُ الرَّأيِ: كَمَا ضَمِنَ النِّظَامُ الرَّأسْمَالِيُّ لِلفَردِ حُريَّةَ التَّعبِيرِ عَنِ الرَّأيِ, وَقَد أعَدُّوا فِي أُورُوبَا سَاحَةً عَامَّةً نَصَبُوا فِيهَا مَنَابِرَ لِلخُطَبِ, وَدَعَوا إِلَيهَا كُلَّ مَنْ يَرغُبُ فِي الاستِمَاعِ, فَلِلفَردِ عِندَهُمْ الحَقُّ فِي أنْ يَقُولَ مَا يَشَاءُ, عّمَّا يَشَاءُ, فِي أيِّ وَقْتٍ يَشَاءُ, بِالأُسلُوبِ الَّذِي يَشَاءُ, وَلَو كَانَ فِي ذَلِكَ إِيذَاءٌ لِمَشَاعِرِ مَلايِينِ البَشَرِ, وَمَا أمْرُ الرُّسُومِ المُسِيئَةِ لِنَبِيِّنا الكَرِيمِ مُحَمَّدٍ eعَنَّا بِبَعِيدٍ.
  6. الحُريَّةُ المِلْكِيَّةِ: وَضَمِنَ النِّظَامُ الرَّأسْمَالِيُّ لِلفَردِ أيضاً حُريَّةَ التَّمَلُّكِ, فَلَهُ الحَقُّ فِي أنْ يَتَمَلَّكَ مَا يَشَاءُ, بِالكَميَّةِ وَالقَدْرِ الَّذِي يَشَاءُ, وَبِالطَّرِيقَةِ وَالأُسلُوبِ الَّذِي يَشَاءُ, وَلَمْ تَقتَصِرِ الْحُريَّةُ المِلكِيَّةُ عَلَى الأفرَادِ, بَلْ تَعَدَّتهَا إِلَى الدُّوَلِ, فَصَارَتِ الدُّوَلُ الاستِعمَارِيَّةُ تَسعَى إِلَى نَهْبِ الثَّرْوَاتِ وَامتِلاكِهَا وَلَو كَانَ فِي ذَلِكَ هَلاكُ الأفرَادِ, وَدَمَارُ الأُمَمِ وَالشُّعُوبِ, وَحَرقِ الأخْضَرِ وَاليَابِس, وَمَا حَدَثَ وَيَحدُثُ فِي أرضِ العِرَاقِ وَلِيبيَا وَاليَمَنِ وَالشَّامِ وَتُونُسَ وَالسُّودَانِ وَغَيرِهَا مِنْ بِلادِ المُسلِمِينَ مَاثِلٌ لِلعَيَانِ!!
  7. الحُريَّةُ الشَّخصِيَّةُ: وَضَمِنَ النِّظَامُ الرَّأسْمَالِيُّ لِلفَردِ كَذَلِكَ الحُريَّةَ الشَّخصِيَّةَ يُمَارِسُ مَا يُرِيدُ دُونَ أدنَى قَيدٍ, يُشبِعُ جَاجَاتِهِ العُضْوِيَّةَ وَغَرَائِزَهُ, وَسَائِرَ رَغَبَاتِهِ وَشَهَوَاتِهِ كَمَا يَشَاءُ, وَحِينَ يَشَاءُ, وَبِالأُسلُوبِ وَالطَّرِيقَةِ الَّتِي يَشَاءُ, فَهُوَ يَأكُلُ وَيَشْرَبُ وَيَلبَسُ أو يَعرَى كَمَا يَشَاءُ دُونَ أنْ يَحْسِبَ أيَّ حِسَابٍ لِخُلُقٍ أو دِينٍ, حَتَّى غَدَتِ البَهَائِمُ وَالحيوَانَاتُ أفْضَلَ وَأكثَرَ تَنظِيماً مِنهُمْ, وَقَدْ سَمِعْنَا عَنْ مُنتَدَيَاتٍ لِلعُرَاةِ, وَعَنِ الزَّوَاجِ المِثلِيِّ, وَعَنِ الزَّوَاجِ مِنَ البَهَائِمِ, وَعَنِ اختِلاطِ الأنسَابِ, وَعَنْ تَفَكُّكِ الرَّوَابِطِ الأُسَرِيَّةِ, وَانتِشَارِ الرَّذَائِلِ وَالأخلاقِ الفَاسِدَةِ فِيمَا بَينَهُمْ, حَدِّثْ عَنْ ذَلِكَ وَلا حَرَجَ. وَصَدَقَ اللهُ العَظِيمُ حَيثُ يَقُولُ فِي شَأنهِمْ: (وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ كَثِيرًا مِّنَ الْجِنِّ وَالْإِنسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لَّا يَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْيُنٌ لَّا يُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لَّا يَسْمَعُونَ بِهَا أُولَـٰئِكَ كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُولَـٰئِكَ هُمُ الْغَافِلُونَ). (الأعراف 179)

بَعْدَ ذِكْرِ الحُريَّاتِ انتَقَلَ الشَّيخُ إِلَى الحَدِيثِ عَنِ الدِيمُقْرَاطِيّةِ الَّتي أَخَذَ بِهَا هَذَا المَبدَأُ, وَقَالَ: إِنها آتِيَةٌ مِنْ جِهَةِ أنَّ الإِنسَانَ هُوَ الَّذِي يَضَعُ نِظَامَهُ، وَلِذَلِكَ كَانَتِ الأمَّةُ هِيَ مَصدَرَ السُّلْطَاتِ، فَهِيَ الَّتِي تَضَعُ الأنظِمَةَ، وَهِيَ الَّتي تَستَأْجِرُ الحَاكِمَ لِيَحكُمَهَا، وَتنْزِعُ هَذَا الحُكْمَ مِنهُ مَتَى أرَادَتْ، وَتَضَعُ لَهُ النِّظَامَ الَّذي تُرِيدُ، لأنَّ الحُكمَ عَقدُ إِجَارَةٍ بَينَ الشَّعبِ وَالحَاكِمِ لِيَحْكُمَ بِالنِّظَامِ الَّذِي يَضَعُهُ لَهُ الشَّعبُ لِيحكمَهُ بهِ. وَأخِيراً يُعَلِّلُ الشَّيخُ سَبَبَ تَسمِيَةِ المَبدَأِ الرَّأسْمَالِيِّ بِهَذَا الاسمِ فَيَقُولُ: الدِّيمُقرَاطِيةُ وَإنْ كَانَتْ مِنَ المَبدَأِ لَكِنَّهَا لَيسَتْ أبْرَزَ مِنَ النِّظَامِ الاقتِصَادِيِّ فِيهِ، بِدَلِيلِ أنَّ النِّظَامَ الاقتِصَادِيَّ فِي الغَربِ يُؤَثِّرُ فِي الحُكْمِ، وَيَجعَلُهُ خَاضِعاً لأصحَابِ رُؤُوسِ الأموَالِ، حتَّى ليَكادُ يكونُ الرأسماليِّونَ الحكَّامَ الحقيقيِّينَ فِي البِلادِ الَّتِي تَعتَنِقُ المَبدَأ الرَّأسْمَالِيَّ. وَعَلاوَةً عَلَى ذَلِكَ فَلَيسَتِ الدِّيمُقرَاطِيَّةُ مُخْتَصَّةً بِهَذَا المَبدَأِ، فَإِنَّ الشُّيُوعِيِّينَ أيضاً يَدَّعُونَ الدِّيمُقرَاطِيَّةَ, وَيَقُولُونَ بِجَعْلِ الحُكْمِ لِلأمَّةِ. وَلِذَلِكَ كَانَ مِنَ الأدَقِّ أنْ يُطْلَقَ عَلَى هَذَا المَبدَأِ بِأنَّهُ المَبدَأُ الرَّأسْمَاليُّ.

أيها المؤمنون:

نَكتَفي بِهذا القَدْرِ في هَذِه الحَلْقة, مَوعِدُنَا مَعَكُمْ في الحَلْقةِ القادِمَةِ إنْ شَاءَ اللهُ تَعَالَى, فَإِلَى ذَلِكَ الحِينِ وَإِلَى أَنْ نَلْقَاكُمْ وَدَائِماً, نَترُكُكُم في عنايةِ اللهِ وحفظِهِ وأمنِهِ, سَائِلِينَ الْمَولَى تَبَارَكَ وَتَعَالَى أَن يُعزَّنا بِالإسلام, وَأنْ يُعزَّ الإسلام بِنَا, وَأن يُكرِمَنا بِنَصرِه, وَأن يُقِرَّ أعيُننَا بِقيَامِ دَولَةِ الخِلافَةِ الرَّاشِدَةِ الثَّانِيَةِ عَلَىْ مِنْهَاْجِ النُّبُوَّةِ في القَريبِ العَاجِلِ, وَأَن يَجعَلَنا مِن جُنُودِهَا وَشُهُودِهَا وَشُهَدَائِها, إنهُ وَليُّ ذلكَ وَالقَادِرُ عَلَيهِ. نَشكُرُكُم عَلى حُسنِ استِمَاعِكُم, وَالسَّلامُ عَليكُم وَرَحمَةُ اللهِ وَبَركَاتُه.

More from null

د کتاب په اړه غورونه: "د اسلامي نفسیاتو له عناصرو څخه" - پنځلسمه برخه

د کتاب په اړه غورونه: "د اسلامي نفسیاتو له عناصرو څخه"

د استاد محمد احمد النادي لخوا چمتو شوی

پنځلسمه برخه

الحمد لله رب العالمين، والصلاة والسلام على إمام المتقين، وسيد المرسلين، المبعوث رحمة للعالمين، سيدنا محمد وعلى آله وصحبه أجمعين، او موږ له دوی سره شامل کړه، او زموږ په ډله کې مو راټول کړه ستا په رحمت ای تر ټولو رحم کوونکیه.

ګرانو اورېدونکو، د حزب التحریر د مطبوعاتي دفتر د راډیو اورېدونکو:

السلام علیکم ورحمة الله وبركاته، له دې وروسته: په دې برخه کې موږ د "د اسلامي نفسیاتو له عناصرو څخه" کتاب په اړه خپلو غورونو ته دوام ورکوو. او د اسلامي شخصیت د جوړولو لپاره، د اسلامي ذهنیت او اسلامي نفسیاتو ته په پام سره، وایو او له الله څخه توفیق غواړو:

ای مسلمانانو:

په تېره برخه کې مو وویل: د مسلمان لپاره دا هم سنت دي چې د خپل ورور لپاره په غیاب کې دعا وکړي، لکه څنګه چې د هغه لپاره سنت دي چې له خپل ورور څخه د هغه لپاره د دعا غوښتنه وکړي، او د هغه لپاره سنت دي چې هغه ته لیدنه وکړي او له هغه سره کښیني او له هغه سره اړیکه ونیسي او د هغه سره د الله په لار کې مرسته وکړي وروسته له دې چې هغه ورسره مینه وکړي. او د مسلمان لپاره مستحب ده چې له خپل ورور سره د هغه څه سره مخ شي چې هغه یې خوښوي ترڅو هغه خوشحاله کړي. او په دې برخه کې اضافه کوو او وایو: د مسلمان لپاره مستحب ده چې خپل ورور ته ډالۍ ورکړي، د ابوهریره د حدیث له مخې چې بخاري په الادب المفرد کې راوړی، او ابویعلی په خپل مسند کې، او نسایي په الکنی کې، او ابن عبدالبر په التمهید کې، او عراقي وویل: سند یې ښه دی، او ابن حجر په تلخیص الحبیر کې وویل: سند یې حسن دی، ویې ویل: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "ډالۍ ورکړئ ترڅو مینه وکړئ".

د هغه لپاره دا هم مستحب ده چې د هغه ډالۍ ومني او په بدل کې یې انعام ورکړي د عایشې د حدیث له مخې چې په بخاري کې راغلی، هغې وویل: "رسول الله صلی الله علیه وسلم ډالۍ منله او په بدل کې یې انعام ورکاوه".

او د ابن عمر حدیث چې احمد، ابوداود او نسایي روایت کړی، هغه وویل: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "څوک چې په الله قسم درکړي، نو هغه ته پناه ورکړئ، او څوک چې له تاسو څخه د الله په خاطر څه وغواړي، نو هغه ته ورکړئ، او چا چې له تاسو څخه پناه وغوښته، نو هغه ته پناه ورکړئ، او چا چې تاسو ته احسان وکړ، نو هغه ته بدله ورکړئ، او که تاسو ونه مومئ، نو د هغه لپاره دعا وکړئ ترڅو پوه شئ چې تاسو هغه ته بدله ورکړې ده".

او دا د وروڼو ترمنځ دی، او د حاکمانو ته د رعیت د ډالیو سره هیڅ تړاو نلري، دا رشوت په څیر حرام دي، او د انعام ورکولو څخه دا دی چې ووایی: جزاک الله خیرا.

ترمذي د اسامه بن زید رضي الله عنهما څخه روایت کړی او ویلي یې دي چې حسن صحیح دی، هغه وویل: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "چا چې یو نیک کار وکړ او هغه چا ته یې وویل چې هغه یې کړی دی: "جزاک الله خیرا" نو په ثناء کې یې ښه وکړ". او ثناء شکر دی، یعنې انعام ورکول، په ځانګړې توګه د هغه چا لخوا چې بل څه نه لري، لکه څنګه چې ابن حبان په خپل صحیح کې د جابر بن عبدالله څخه روایت کړی، هغه وویل: ما د نبی صلی الله علیه وسلم څخه واورېدل چې هغه فرمایي: "چا چې یو نیک کار وکړ او د ثناء پرته یې بل څه ونه موندل، نو هغه شکر ادا کړ، او چا چې پټ کړ نو هغه یې کفر وکړ، او چا چې په باطل سره ځان ښکلی کړ نو هغه د دروغو جامې اغوستونکی دی". او ترمذي په حسن سند سره د جابر بن عبدالله څخه روایت کړی چې هغه وویل: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "چا چې یو څه ورکړل او هغه یې وموندل نو هغه دې بدله ورکړي، او که یې ونه موندل نو هغه دې ثناء ووايي، نو چا چې ثناء وویل نو هغه شکر ادا کړ، او چا چې پټ کړ نو هغه یې کفر وکړ، او چا چې په هغه څه سره ځان ښکلی کړ چې نه وي ورکړل شوی نو هغه د دروغو جامې اغوستونکی دی". او د ورکړې کفر یعنې پټول او پټول دي.

او په صحیح سند سره ابوداود او نسایي د انس څخه روایت کړی، هغه وویل: "مهاجرینو وویل ای د خدای رسوله، انصار ټوله جزا واخیستله، موږ داسې خلک ندي لیدلي چې په ډیرو کې د دوی په څیر ښه مصرف کونکي وي، او نه هم په لږ کې د دوی په څیر ښه مرسته کونکي وي، او دوی زموږ لپاره بار کم کړ، هغه وویل: ایا تاسو په دې سره د دوی ثناء نه کوئ او د دوی لپاره دعا نه کوئ؟ دوی وویل: هو، هغه وویل: نو دا په دې سره برابر دی".

او د مسلمان لپاره دا ښایسته ده چې په لږ څه باندې هم د ډیرو په څیر شکر ادا کړي، او د هغو خلکو څخه شکر ادا کړي چې هغه ته نیکي وړاندې کوي، لکه څنګه چې عبدالله بن احمد په زوائد کې په حسن سند سره د نعمان بن بشیر څخه روایت کړی، هغه وویل: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "څوک چې په لږ څه باندې شکر ادا نکړي نو په ډیرو باندې به هم شکر ادا نکړي، او څوک چې د خلکو څخه شکر ادا نکړي نو د خدای څخه به هم شکر ادا نکړي، او د خدای د نعمت په اړه خبرې کول شکر دی، او د هغه پرېښودل کفر دی، او جماعت رحمت دی، او تفرقه عذاب دی".

او له سنتو څخه دا دي چې د خپل ورور لپاره د یوې ګټې یا د ستونزې د اسانولو لپاره شفاعت وکړي، لکه څنګه چې بخاري د ابوموسی څخه روایت کړی، هغه وویل: "رسول الله صلی الله علیه وسلم ناست و چې یو سړی راغی او سوال یې وکړ، یا یې د یوې اړتیا غوښتنه وکړه، هغه زموږ په لور مخ کړ او ویې ویل شفاعت وکړئ ترڅو تاسو ته اجر ورکړل شي او الله دې د خپل نبی په ژبه هغه څه فیصله کړي چې وغواړي".

او لکه څنګه چې مسلم د ابن عمر څخه د نبی صلی الله علیه وسلم څخه روایت کړی، هغه وویل: "څوک چې د خپل مسلمان ورور لپاره د یو واکمن سره د یوې ګټې یا د ستونزې د اسانولو لپاره وسیله وي، هغه ته به د قیامت په ورځ د پل صراط په تېرېدو کې مرسته وشي، په هغه ورځ چې پښې ښویږي".

د مسلمان لپاره دا هم مستحب ده چې د خپل ورور د ناموس څخه په غیاب کې دفاع وکړي، لکه څنګه چې ترمذي روایت کړی او ویلي یې دي چې دا حدیث حسن دی د ابوالدرداء څخه د نبی صلی الله علیه وسلم څخه روایت دی، هغه وویل: "څوک چې د خپل ورور د ناموس څخه دفاع وکړي، الله به د قیامت په ورځ د هغه له مخ څخه اور لرې کړي". او د ابوالدرداء دا حدیث احمد روایت کړی او ویلي یې دي چې سند یې حسن دی، او همداسې هیثمي هم ویلي دي.

او هغه څه چې اسحاق بن راهویه د اسماء بنت یزید څخه روایت کړي، هغې وویل: ما د رسول الله صلی الله علیه وسلم څخه واورېدل چې هغه فرمایي: "څوک چې د خپل ورور د ناموس څخه په غیاب کې دفاع وکړي، نو دا د الله په غاړه ده چې هغه د اور څخه ازاد کړي".

او القضاعي په مسند الشهاب کې د انس څخه روایت کړی، هغه وویل: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "څوک چې د خپل ورور سره په غیاب کې مرسته وکړي، الله به ورسره په دنیا او اخرت کې مرسته وکړي". او القضاعي دا حدیث د عمران بن حصین څخه هم په دې زیاتوالي سره روایت کړی دی: "او هغه د مرستې کولو توان لري". او لکه څنګه چې ابوداود او بخاري په الادب المفرد کې روایت کړی، او الزین عراقي وویل: سند یې حسن دی د ابوهریره څخه چې رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "مؤمن د مؤمن هنداره ده، او مؤمن د مؤمن ورور دی، له هر ځای څخه چې ورسره مخامخ شي، هغه د هغه له ضایع کېدو څخه ساتي او له شا څخه یې ساتنه کوي".

ای مسلمانانو:

تاسو په دې برخه کې او په تېره برخه کې د نبوي احادیثو له لارې پوه شوئ چې د هغه چا لپاره سنت دي چې د الله په خاطر له یوه ورور سره مینه لري، هغه ته خبر ورکړي او هغه ته د خپلې مینې په اړه ووایي. او د مسلمان لپاره دا هم سنت دي چې د خپل ورور لپاره په غیاب کې دعا وکړي. لکه څنګه چې د هغه لپاره سنت دي چې له خپل ورور څخه د هغه لپاره د دعا غوښتنه وکړي. او د هغه لپاره سنت دي چې هغه ته لیدنه وکړي او له هغه سره کښیني او له هغه سره اړیکه ونیسي او د هغه سره د الله په لار کې مرسته وکړي وروسته له دې چې هغه ورسره مینه وکړي. او د مسلمان لپاره مستحب ده چې له خپل ورور سره د هغه څه سره مخ شي چې هغه یې خوښوي ترڅو هغه خوشحاله کړي. او د مسلمان لپاره مستحب ده چې خپل ورور ته ډالۍ ورکړي. او د هغه لپاره دا هم مستحب ده چې د هغه ډالۍ ومني او په بدل کې یې انعام ورکړي.

او د مسلمان لپاره دا ښایسته ده چې د هغو خلکو څخه شکر ادا کړي چې هغه ته نیکي وړاندې کوي. او له سنتو څخه دا دي چې د خپل ورور لپاره د یوې ګټې یا د ستونزې د اسانولو لپاره شفاعت وکړي. او د هغه لپاره دا هم مستحب ده چې د خپل ورور د ناموس څخه په غیاب کې دفاع وکړي. ایا موږ به دې شرعي احکامو او د اسلام ټولو احکامو ته ژمن نه وو، ترڅو د خپل رب په څېر شو چې هغه یې خوښوي او راضي کیږي، ترڅو هغه څه چې په موږ کې دي بدل کړي، او زموږ حالات سم کړي، او د دنیا او اخرت په نیکیو بریالي شو؟!

ګرانو اورېدونکو: د حزب التحریر د مطبوعاتي دفتر د راډیو اورېدونکو:

په دې برخه کې په همدې اندازه بسنه کوو، ترڅو په راتلونکو برخو کې خپل غورونه بشپړ کړو، ان شاء الله تعالی، تر هغه وخته او تر هغه چې تاسو سره وینو، موږ تاسو د الله په پناه او ساتنه او امن کې پرېږدو. ستاسو د ښه اورېدلو څخه مننه کوو والسلام علیکم ورحمة الله وبركاته.

اې مسلمانانو! پوه شئ - 15 برخه

اې مسلمانانو! پوه شئ

15 برخه

دا چې د خلافت د دولت له مرستندویه دستګاه څخه وزیران دي، هغه وزیران چې خلیفه یې له ځان سره ټاکي، ترڅو د خلافت په بار کې مرسته وکړي او د هغې مسؤلیتونه په غاړه واخلي، د خلافت د بارونو زیاتوالی، په ځانګړې توګه هرکله چې د خلافت دولت لوی او پراخ شي، خلیفه یوازې د هغې په وړلو ستړی کیږي نو هغه چا ته اړتیا لري چې د هغې په وړلو کې ورسره مرسته وکړي ترڅو خپل مسؤلیتونه په غاړه واخلي، مګر د هغوی وزیران بې له قید او شرطه نومول روا نه دي ترڅو په اسلام کې د وزیر مفهوم چې د مرسته کوونکي په معنی دی د اوسنیو وضعي نظامونو د وزیر له مفهوم سره ګډ نه شي چې په ډیموکراټیک، پانګوال، سیکولر یا نورو نظامونو ولاړ دي کوم چې موږ په اوسني وخت کې وینو.