بلوغ المرام من كتاب نظام الإسلام (ح18)  ثبوت كون القرآن من عند الله (ج 4)
بلوغ المرام من كتاب نظام الإسلام (ح18)  ثبوت كون القرآن من عند الله (ج 4)

الحَمْدُ للهِ ذِي الطَّولِ وَالإِنعَامْ, وَالفَضْلِ وَالإِكرَامْ, وَالرُّكْنِ الَّذِي لا يُضَامْ, وَالعِزَّةِ الَّتِي لا تُرَامْ, والصَّلاةُ وَالسَّلامُ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ خَيرِ الأنَامِ, خَاتَمِ الرُّسُلِ العِظَامْ, وَآلِهِ وَصَحْبِهِ وَأتبَاعِهِ الكِرَامْ, الَّذِينَ طَبَّقُوا نِظَامَ الإِسلامْ, وَالتَزَمُوا بِأحْكَامِهِ أيَّمَا التِزَامْ, فَاجْعَلْنَا اللَّهُمَّ مَعَهُمْ, وَاحشُرْنا فِي زُمرَتِهِمْ, وثَبِّتنَا إِلَى أنْ نَلقَاكَ يَومَ تَزِلُّ الأقدَامُ يَومَ الزِّحَامْ. ...

0:00 0:00
Speed:
July 17, 2024

بلوغ المرام من كتاب نظام الإسلام (ح18) ثبوت كون القرآن من عند الله (ج 4)

بلوغ المرام من كتاب نظام الإسلام

 (ح18) 

ثبوت كون القرآن من عند الله (ج 4) 

الحَمْدُ للهِ ذِي الطَّولِ وَالإِنعَامْ, وَالفَضْلِ وَالإِكرَامْ, وَالرُّكْنِ الَّذِي لا يُضَامْ, وَالعِزَّةِ الَّتِي لا تُرَامْ, والصَّلاةُ وَالسَّلامُ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ خَيرِ الأنَامِ, خَاتَمِ الرُّسُلِ العِظَامْ, وَآلِهِ وَصَحْبِهِ وَأتبَاعِهِ الكِرَامْ, الَّذِينَ طَبَّقُوا نِظَامَ الإِسلامْ, وَالتَزَمُوا بِأحْكَامِهِ أيَّمَا التِزَامْ, فَاجْعَلْنَا اللَّهُمَّ مَعَهُمْ, وَاحشُرْنا فِي زُمرَتِهِمْ, وثَبِّتنَا إِلَى أنْ نَلقَاكَ يَومَ تَزِلُّ الأقدَامُ يَومَ الزِّحَامْ. 

أيها المؤمنون:

السَّلامُ عَلَيكُمْ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكَاتُهُ وَبَعدُ: نُتَابِعُ مَعَكُمْ سِلْسِلَةَ حَلْقَاتِ كِتَابِنا "بلوغ المرام من كتاب نظام الإسلام" وَمَعَ الحَلْقَةِ الثَّامِنَةَ عَشْرَةَ, وَعُنوَانُهَا: "ثُبُوتُ كَونِ القُرآنِ مِنْ عِندِ اللهِ". نَتَأمَّلُ فِيهَا مَا جَاءَ فِي الصَّفحَتَينِ العَاشِرَةِ وَالحَادِيَةَ عَشْرَةَ مِنْ كِتَابِ "نظامُ الإسلام" لِلعَالِمِ وَالمُفَكِّرِ السِّيَاسِيِّ الشَّيخِ تَقِيِّ الدِّينِ النَّبهَانِيِّ. يَقُولُ رَحِمَهُ اللهُ: "وأمَّا ثُبُوتُ كَونِ القُرآنِ مِنْ عِنْدِ اللهِ، فَهُوَ أنَّ القُرآنَ كِتَابٌ عَرَبِيٌّ جَاءَ بِهِ مُحَمَّدٌ عَلَيهِ الصَّلاةُ وَالسَّلامُ. فَهُوَ إمَّا أنْ يَكُونَ مِنَ العَرَبِ وَإمَّا أنْ يَكُونَ مِنْ مُحَمَّدٍ، وَإِمَّا أنْ يَكُونَ مِنَ اللهِ تَعَالَى. وَلا يُمكِنُ أنْ يَكُونَ مِنْ غَيرِ وَاحِدٍ مِنْ هَؤلاءِ الثَّلاثَةِ؛ لأنَّهُ عَرَبِيُّ اللُّغَةِ وَالأسلُوبِ".

ونَقُولُ رَاجِينَ مِنَ اللهِ عَفْوَهُ وَمَغْفِرَتَهُ وَرِضْوَانَهُ وَجَنَّتَهُ: بَعْدَ أنْ أثبتْنَا بِالأدِلَّةِ العَقلِيَّةِ المُقنِعَةِ أنَّ القُرآنَ لَيسَ مِنْ عِندِ العَرَبِ نَنتقَلُ إِلَى كَونِ القُرآنِ لَيسَ مِنْ عِندِ العَجَمِ:

ثانياً: بطلان كون القرآن من عند العجم:

أَظُنُّ أَنَّ كَونَ القُرآنِ لَم يَأتِ مِنْ عِندِ العَجَمِ لَا يَحتَاجُ إِلَى إِثبَاتِ, فَالعَجَمُ هُمْ مَنْ لَيسَتِ العَرَبيَّةُ لُغَتَهُم, وَهَؤُلاءِ لَا يَستَطِيعُونَ أَنْ يَأْتُوا بِكِتَابٍ يُعَارِضُ القُرآنَ العَرَبِيَّ اللُّغَةِ, وَيتَّفِقُونَ عَلَيهِ وَهُمْ لَا يُحسِنُونَ اللُّغَةَ, عَلَاوَةً عَلَى كَونِ القُرآنِ قَد أَعجَزَ أَصحَابَ اللُّغَةِ, وَأَهلَ الفَصَاحَةِ فِيهَا, وَمَنْ أَتقَنَ اللُّغَةَ العَربيَّةَ مِنْ غَيرِ العَرَبِ يَشمَلُهُ التَّحَدِّي أَيضاً, وَلَا يكُونُ وَالحَالَةَ هَذِهِ أَعجَمِياً, بَلْ يكُونُ عَرَبيَّاً؛ لِأَنَّ العَرَبيَّةَ عَرَبيَّةُ اللِّسَانِ, وَلَيسَتْ عَرَبيَّةَ العِرْقِ وَالجِنْسِ؛ وَلِأَنَّ التَّحَدِّي لَيسَ تَحدِّياً لِلعِرْقِ وَالجِنْسِ, وَإِنَّما هُوَ تَحدٍّ لِلُّغَةِ وَاللِّسَانِ, وَلَيَسَ أَدَلَّ عَلَى ذَلِكَ مِنْ أَنَّ بَعضَ الأَعَاجِمِ قَدْ حَذَقُوا عُلُومَ العَرَبِيَّةِ وَالتَّفسِيرِ وَالفِقْهِ وَالحَدِيثِ حَتَّى صَارُوا أَئِمَّةً فِيهَا. وَمِنْ هَؤُلاءِ: سِيبَوَيهِ عَالِمُ العَرَبيَّةِ الشَّهِيرُ, وَالطَّبَرِي الُمفَسِّرُ الكَبيرُ, وَتَذهَبُ جُملةٌ مِنَ الَمصَادِرِ الُمعتَبرةِ إِلَى أَنَّ ثَلَاثَةً مِنْ أَئِمَّةِ الفِقهِ الأَربعَةِ وَهُمْ: أبُو حَنِيفَةَ النُّعمَان,  وَمُحَمَّدُ بنُ إِدرِيسٍ الشَّافِعيُّ, وَمَالِكُ بنُ أَنَسٍ هُمْ مِنَ الأَعَاجِمِ, وَلَيسُوا مِنَ العَرَبِ, وَأَنَّ الإِمَامَ أَحمَدَ بنَ حَنبَل هُوَ العَرَبِيُّ الوَحِيدُ في الَمذَاهِبِ, وَيَنتَمِي إِلَى بكْرِ بنِ وَائِل. زَعَمَ بَعضُ الكُفَّارَ أَنَّ الذِي يُعَلِّمُ مُحَمَّداً القُرآنَ فَتىً أَعجَمِيٌّ بِمَكَّةَ اسمُهُ "جَبْرٌ", وَهَذَا الزَّعمُ زَعمٌ بَاطِلٌ نَفَاهُ اللهُ تعَالَى بِقَولِهِ: (وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّهُمْ يَقُولُونَ إِنَّمَا يُعَلِّمُهُ بَشَـرٌ‌ لِّسَانُ الَّذِي يُلْحِدُونَ إِلَيْهِ أَعْجَمِيٌّ وَهَـٰذَا لِسَانٌ عَرَ‌بِيٌّ مُّبِينٌ‌). (النحل103) إِنَّ زَعمَ الكُفَّارِ هَذَا, هُوَ مِنْ أَسخَفِ أَنَواعِ الاتِّهامَاتِ وَالْمُحَاجَّاتِ, وَيَسقُطُ عِندَ أَدنَى مُحاكَمَةٍ عَقلِيَّةٍ, فَفَاقِدُ الشَّيءِ لَا يُعطِيهِ! لَقيتُ مَرَّةً رَجُلاً أَعجَمِياً فَسَأَلتُهُ: مَا مُثَنَّى كَلِمَةِ "دِيك"؟ فَلَمْ يَفهَمِ السُّؤَالَ, فَسَأَلتُهُ السُّؤَالَ بِطَرِيقَةٍ أُخرَى فَقُلتُ لَهُ: "هَذَا دِيكٌ"وَ"هَذَا دِيكٌ" كَمْ دِيكاً صَارَ لَدَينَا؟ فَأَجَابَ بِلُغَةٍ رَكِيكَةٍ وَاضَعًا العَدَدَ قَبْلَ المَعدُودِ فِي سِيَاقِ الجُملَةِ عَلَى عَكْسِ الصِّيَاغَةِ فِي اللُّغَةِ العَرَبِيَّةِ حَيثُ قَالَ: "اتنِينْ دِيك". بَدَلَ قَولِهِ: صَارَ لَدَينَا دِيكَانِ اثنَانِ! وَسَأَلتُ أَعجَمِياً آخَرَ كَانَ يَحفَظُ القُرآنَ كُلَّهُ غَيباً عَنْ ظَهرِ قَلْبٍ وَيَؤُمُّ الْمُصَلِّينَ, فَسَأَلتُهُ: مَا مَعنَى قَولِهِ تَعَالَى: (قُلْ هُوَ اللَّـهُ أَحَدٌ‌)؟ (الإخلاص1) فَنَظَرَ إِلَى السَّماءِ وَأَشَارَ بِيَدِهِ إِلَى فَمِهِ كَأَنَّهُ يَضَعُ فِيهِ طَعَاماً, وَأَجَابَنِي مُتأثراً بِأُسلُوبِ الهنُودِ حِينَ يَتَحَدَّثُونَ اللُّغَةَ العَرَبيَّةَ الرَّكِيكَةِ, فَيَزِيدُونَ حَرْفَ "فِي" مِنْ غَيرِ دَاعٍ بَينَ كُلِّ كَلِمَتَينِ مِنْ كَلامِهِمْ فَقَالَ: "اللهْ في أَكِلْ"!! فَهُوَ يَعنِي أَنَّ اللهَ يَأُكُلُ الطَّعَامَ, تَعَالَى اللهُ عَنْ ذَلِكَ عُلُوًّا كَبِيرًا, فَهُوَ بِهَذَا لَم يُمَيِّزْ بَينَ حَرفِ الكَافِ الوَارِدِ فِي كَلِمَةِ "كُلْ" وَحَرْفِ القَافِ الوَارِدِ فِي كَلِمَة "قُلْ"!!. فَهَلْ يَستَطِيعُ هَذَانِ الأَعجَمِيَّانِ أَنْ يَأْتِيَا بِمِثلِ القُرآنِ. كَلَّا! 

ثالثاً: بطلان كون القرآن من عند محمد r:

وَإِذَا ثَبَتَ أَنَّ القُرآنَ لَيسَ مِنْ كَلامِ العَرَبِ لِعَجزِهِمْ عَنِ الإِتيَانِ بِمِثلِهِ، فَهُوَ كَذَلِكَ لَيسَ مِنْ عِندِ مُحّمَّدٍ, وَلَا يُقَالُ: إِنَّهُ كَلَامُ مُحَمَّدٍ؛ لِأَنَّ  مُحَمَّداً r عَرَبيٌ وَمِنَ العَرَبِ, وَمَهما سَما العَبقَرِيُّ لَا يُمكِنُ أَنْ يَخرُجَ عَنْ عَصرِهِ. فَإِذَا ثَبَتَ العَجْزُ عَلَى جِنسِ العَرَبِ فَقَد ثَبَتَ العَجزُ عَلَيهِ؛ لِأَنَّهُ مِن جِنسِ العَرَبِ وَوَاحِدٌ مِنهُم.

وَقَد كَانَ رَسُولُ اللهِ r يَتلُو الآيَةَ وَيَقُولُ الحَدِيثَ في وَقتٍ وَاحِدٍ، وَيُلَاحَظُ الاختِلَافُ الشَّاسِعُ في الأُسلُوبَينِ. لَقَد رُوِيَ عَنْ مُحَمَّدٍ r بِطَرِيقِ التَّوَاتُرِ كَلَامٌ إِذَا قُورِنَ بِالقُرآنِ لَا يَظْهَرُ أَيُّ تَشَابُهٍ بَينَ الكَلَامَينِ, وَكَلَامُ الرَّجُلِ يَبقَى مُتَشَابِهاً مَهْما حَاوَلَ أَنْ يُنَوِّعَهُ؛ لِأَنَّ الكَلَامَ جُزءٌ مِنْ شَخصِيَّتِهِ. فَدَلَّ ذَلِكَ عَلَى أَنَّ القُرآنَ لَيسَ كَلَامَ مُحَمَّدٍ, وَهُوَ مَا يُثبِتُ أَنَّهُ كَلَامُ اللهِ.

إِضَافَةً إِلَى أَنَّ أَيَّ كَاتِبٍ يُبدِعُ في جَوَانِبَ عَلَى حِسَابِ جَوَانِبَ أُخرَى، وهذا ما لا نجده في القرآن! عَلَى أَنَّ جَميعَ الشُّعَرَاءِ وَالأُدَبَاءِ وَالكُتَّابِ وَالْمُفَكِّرِينَ وَالفَلَاسِفَةِ في العَالَم يَبدَأُ الوَاحِدُ مِنهُمْ بِأُسلُوبٍ فِيهِ بَعضُ الضَّعفِ ثُمَّ يَقَوَى شَيئاً فَشَيئاً حَتَّى يَصِلَ إِلَى ذِروَةِ قُدْرَتِهِ وَإِلَى أَفضَلِ مُستَوىً يَستَطِيعُهُ، وَلِذَلِكَ يَكُونُ أُسلُوبُهُم مُختَلِفاً وَمُتَفَاوِتاً قُوَّةً وَضَعغاً, فَضْلاً عَنْ وُجُودِ بَعضِ الأَفكَارِ السَّخِيفَةِ, وَالتَّعَابِيرِ الرَّكِيكَةِ التِي يَخجَلُ مِنهَا صَاحِبُهَا حِينَ يُسأَلُ عَنْ بِدَايَاتِهِ في التَّأْلِيفِ. لَكِنَّ هَذَا الأَمْرَ لَا نَجِدُهُ في القُرآنِ؛ لِأَنَّ القُرآنَ قَوِيٌ في أُسلُوبِهِ في جَمِيعِ آيَاتِهِ, مِنْ أَوَّلِ آيَةٍ نَزَلَتْ حَتَّى آخَرِ آيَةٍ, كُلُّها في الذِّروَةِ مِنَ البَلاغَةِ وَالفَصَاحَةِ, وَعُلُوِّ الأَفكَارِ, وَقُوَّةِ التَّعبِيرِ, وَلَا نَجِدُ فِيهِ تَعبِيراً وَاحِداً رَكِيكاً, وَلَا فِكْراً وَاحِداً سَخِيفاً, بَلْ هُوَ قِطعَةٌ وَاحِدَةٌ, وَكُلُّهُ في الأُسلُوبِ جُملَةً وَتَفصِيلاً  كَالجُملَةِ الوَاحِدَةِ مِمَّا يَدُلُّ عَلَى أَنَّهُ فَوقَ كَلَامِ البَشَرِ, الْمُعَرَّضِ لِلاختِلَافِ في التَّعبِيرِ وَالْمَعَانِي. وَذَلِكَ يُثبِتُ أَنَّهُ كَلَامُ رَبِّ العَالَمِينَ.   

وَلَو كَانَ القُرآنُ مِنْ عِنْدِ مُحمَّدٍ r لَما أَوقَعَ نَفسَهُ فِي مَآزِقَ هُوَ عَنْهَا فِي غِنَىً!! لَو كَانَ القُرآنُ مِنْ عِنْدِ مُحمَّدٍ r لَما عَاتَبَ نَفسَهُ فِي شَأْنِ الأَعْمَى، قَالَ تَعَالَى: (عَبَسَ وَتَوَلَّىٰ * أَنْ جَاءَهُ الْأَعْمَىٰ * وَمَا يُدْرِ‌يكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّىٰ * أَوْ يَذَّكَّرُ‌ فَتَنفَعَهُ الذِّكْرَ‌ىٰ).  (عبس 1-4) ولَمَا هَدَّدَ نَفسَهُ تَهدِيدًا شديدًا، قَالَ تَعَالَى: (وَلَوْلَا أَن ثَبَّتْنَاكَ لَقَدْ كِدتَّ تَرْ‌كَنُ إِلَيْهِمْ شَيْئًا قَلِيلًا * إِذًا لَّأَذَقْنَاكَ ضِعْفَ الْحَيَاةِ وَضِعْفَ الْمَمَاتِ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ عَلَيْنَا نَصِيرً‌ا). (الإسراء74- 75). وَعَلَاوَةً عَلَى ذَلِكَ  لَم يَدَّعِ العَرَبُ أَنَّ القُرآنَ مِنْ عِندِ  مُحَمَّدٍ r. وَكُلُّ الذِي ادَّعَوهُ: أَنَّهُ يَأْتي بِالقُرآنِ مِنْ غُلَامٍ نَصرَانيٍّ اسمُهُ جَبر، وَقَد سَبَقَ أَنْ فَنَّدنَا هَذَا الزَّعمَ وَهَذَا الادِّعَاءِ.

ثُمَّ إِنَّ القُرآنَ اعتَمَدَ عَلَى أَسَاسٍ فِطْرِيٍّ ثُمَّ خَاطَبَ النَّاسَ بِما يَتَّفِقُ وَمَدَارِكَهُم؛ لِأَنَّ في النَّاسِ العَالِمُ وَالجَاهِلُ, وَالذَّكِيُّ وَالبَسِيطُ, وَهَؤُلاءِ جَميعاً مَدعُوُّونَ لِيُؤمِنُوا باللهِ إِيماناً عقَلِياً, وَيُؤمِنُوا بِالقرآنِ عَن طَرِيقِ العَقلِ أَيضاً, وَقَد وَرَدَ في القُرآنِ أَخبَارٌ عَنِ الَماضِينَ, كَما وَرَدَ أَخبَارٌ عَنِ الغَيبِ, وَجَاءَ الوَاقِعُ كَما أَخبَرَ بِهِ, فَلَو كَانَ مِنْ عِندِ مُحَمَّدٍ لَما صَدَّقَ الوَاقِعُ مَا يَقُولُ؛ لِأَنَّ مُحمَّداً مِنَ البَشَرِ, وَكُلُّ البَشَرِ لَا يَعلَمُونَ الغَيبَ, فَمِنْ أَينَ لِمُحمَّدٍ ذَلِك؟ وَقَد أَخبَر القُرآنُ أَيضاً عَنْ بَعضِ السُّنَنِ الكَونِيَةِ, وَجَاءَ العِلْمُ فَاكتَشَفَ هَذِهِ السًّنَنَ, جَاءَ العِلمُ بِوَسَائِلِهِ وَإِمكَانَاتِهِ, وَمَعَامِلِهِ وَمُختَبراتِهِ, فَأَدرَكَ هَذِهِ السُّنَنَ, فَمِنْ أَينَ لِمُحَمَّدٍ ذَلِكَ؟ أَكَانَتْ عِندَ مُحَمَّدِ مُختَبرَاتٌ؟أَم كَانَتْ عِندَهُ مَعَامِلُ؟ أَم كَانَ عَالِماً مِنَ العُلَماءِ الذِينَ يُحِيطُ عِلْمُهُم بِكُلِّ شَيءٍ؟           

رابعاً: القرآن كلام الله تعالى:

لَم يَبْقَ إِلاَّ أَنْ نَقُولَ: بِمَا أَنَّ القُرآنَ لَيسَ مِنْ عِندِ العَرَبِ، وَلَا مِنْ عِندِ مُحمَّدٍ r وَهُوَ وَاحِدٌ مِنهُمْ, وَلَا مِنْ عِندِ العَجَمِ, فَهُوَ حَتماً مِنْ عِندِ اللهِ خَالِقِ الكَونِ وَالإِنسَانِ وَالحيَاةِ  سُبحَانَهُ وَتَعَالَى عَمَّا يقُولُونَ عُلُواً كَبِيراً. وَمَا دَامَ القُرآنُ مُعجِزاً لِلبَشَرِ, فَإِنَّ الذِي أَتَى بِهِ دَلِيلاً عَلَى نُبُوَّتِهِ وَرِسَالَتِهِ يَكُونُ نَبِياً وَرَسُولاً حَقّاً, وَمَا دَامَ القُرآنُ لَا يَزَالُ يَتَحَدَّى البَشَرَ بِإِعجَازِهِ فَهُو مُعجِزَةٌ دَائِمَةٌ. وَمُحّمَّدٌ إِذَنْ نَبِيٌّ لِكُلِّ البَشَرِ حَتَّى يَومِ القِيَامَةِ, وَهُوَ خَاتَمُ الأَنبِيَاءِ وَالْمُرسَلِينَ, وَهُوَ الوَحِيدُ مِنْ بَينِهِمُ الذِي تَمتَازُ نُبُوَّتُهُ بِالدَّوَامِ, وَرِسَالَتُهُ بِالشُّمُولِ وَالدَّوَامِ.

أيها المؤمنون:

نَكتَفي بِهذا القَدْرِ في هَذِه الحَلْقة, مَوعِدُنَا مَعَكُمْ في الحَلْقةِ القادِمَةِ إنْ شَاءَ اللهُ تَعَالَى, فَإِلَى ذَلِكَ الحِينِ وَإِلَى أَنْ نَلْقَاكُمْ وَدَائِماً, نَترُكُكُم في عنايةِ اللهِ وحفظِهِ وأمنِهِ, سَائِلِينَ الْمَولَى تَبَارَكَ وَتَعَالَى أَن يُعزَّنا بِالإسلام, وَأنْ يُعزَّ الإسلام بِنَا, وَأن يُكرِمَنا بِنَصرِه, وَأن يُقِرَّ أعيُننَا بِقيَامِ دَولَةِ الخِلافَةِ الرَّاشِدَةِ الثَّانِيَةِ عَلَىْ مِنْهَاْجِ النُّبُوَّةِ في القَريبِ العَاجِلِ, وَأَن يَجعَلَنا مِن جُنُودِهَا وَشُهُودِهَا وَشُهَدَائِها, إنهُ وَليُّ ذلكَ وَالقَادِرُ عَلَيهِ. نَشكُرُكُم , وَالسَّلامُ عَليكُم وَرَحمَةُ اللهِ وَبَركَاتُه.

More from null

د کتاب په اړه غورونه: "د اسلامي نفسیاتو له عناصرو څخه" - پنځلسمه برخه

د کتاب په اړه غورونه: "د اسلامي نفسیاتو له عناصرو څخه"

د استاد محمد احمد النادي لخوا چمتو شوی

پنځلسمه برخه

الحمد لله رب العالمين، والصلاة والسلام على إمام المتقين، وسيد المرسلين، المبعوث رحمة للعالمين، سيدنا محمد وعلى آله وصحبه أجمعين، او موږ له دوی سره شامل کړه، او زموږ په ډله کې مو راټول کړه ستا په رحمت ای تر ټولو رحم کوونکیه.

ګرانو اورېدونکو، د حزب التحریر د مطبوعاتي دفتر د راډیو اورېدونکو:

السلام علیکم ورحمة الله وبركاته، له دې وروسته: په دې برخه کې موږ د "د اسلامي نفسیاتو له عناصرو څخه" کتاب په اړه خپلو غورونو ته دوام ورکوو. او د اسلامي شخصیت د جوړولو لپاره، د اسلامي ذهنیت او اسلامي نفسیاتو ته په پام سره، وایو او له الله څخه توفیق غواړو:

ای مسلمانانو:

په تېره برخه کې مو وویل: د مسلمان لپاره دا هم سنت دي چې د خپل ورور لپاره په غیاب کې دعا وکړي، لکه څنګه چې د هغه لپاره سنت دي چې له خپل ورور څخه د هغه لپاره د دعا غوښتنه وکړي، او د هغه لپاره سنت دي چې هغه ته لیدنه وکړي او له هغه سره کښیني او له هغه سره اړیکه ونیسي او د هغه سره د الله په لار کې مرسته وکړي وروسته له دې چې هغه ورسره مینه وکړي. او د مسلمان لپاره مستحب ده چې له خپل ورور سره د هغه څه سره مخ شي چې هغه یې خوښوي ترڅو هغه خوشحاله کړي. او په دې برخه کې اضافه کوو او وایو: د مسلمان لپاره مستحب ده چې خپل ورور ته ډالۍ ورکړي، د ابوهریره د حدیث له مخې چې بخاري په الادب المفرد کې راوړی، او ابویعلی په خپل مسند کې، او نسایي په الکنی کې، او ابن عبدالبر په التمهید کې، او عراقي وویل: سند یې ښه دی، او ابن حجر په تلخیص الحبیر کې وویل: سند یې حسن دی، ویې ویل: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "ډالۍ ورکړئ ترڅو مینه وکړئ".

د هغه لپاره دا هم مستحب ده چې د هغه ډالۍ ومني او په بدل کې یې انعام ورکړي د عایشې د حدیث له مخې چې په بخاري کې راغلی، هغې وویل: "رسول الله صلی الله علیه وسلم ډالۍ منله او په بدل کې یې انعام ورکاوه".

او د ابن عمر حدیث چې احمد، ابوداود او نسایي روایت کړی، هغه وویل: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "څوک چې په الله قسم درکړي، نو هغه ته پناه ورکړئ، او څوک چې له تاسو څخه د الله په خاطر څه وغواړي، نو هغه ته ورکړئ، او چا چې له تاسو څخه پناه وغوښته، نو هغه ته پناه ورکړئ، او چا چې تاسو ته احسان وکړ، نو هغه ته بدله ورکړئ، او که تاسو ونه مومئ، نو د هغه لپاره دعا وکړئ ترڅو پوه شئ چې تاسو هغه ته بدله ورکړې ده".

او دا د وروڼو ترمنځ دی، او د حاکمانو ته د رعیت د ډالیو سره هیڅ تړاو نلري، دا رشوت په څیر حرام دي، او د انعام ورکولو څخه دا دی چې ووایی: جزاک الله خیرا.

ترمذي د اسامه بن زید رضي الله عنهما څخه روایت کړی او ویلي یې دي چې حسن صحیح دی، هغه وویل: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "چا چې یو نیک کار وکړ او هغه چا ته یې وویل چې هغه یې کړی دی: "جزاک الله خیرا" نو په ثناء کې یې ښه وکړ". او ثناء شکر دی، یعنې انعام ورکول، په ځانګړې توګه د هغه چا لخوا چې بل څه نه لري، لکه څنګه چې ابن حبان په خپل صحیح کې د جابر بن عبدالله څخه روایت کړی، هغه وویل: ما د نبی صلی الله علیه وسلم څخه واورېدل چې هغه فرمایي: "چا چې یو نیک کار وکړ او د ثناء پرته یې بل څه ونه موندل، نو هغه شکر ادا کړ، او چا چې پټ کړ نو هغه یې کفر وکړ، او چا چې په باطل سره ځان ښکلی کړ نو هغه د دروغو جامې اغوستونکی دی". او ترمذي په حسن سند سره د جابر بن عبدالله څخه روایت کړی چې هغه وویل: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "چا چې یو څه ورکړل او هغه یې وموندل نو هغه دې بدله ورکړي، او که یې ونه موندل نو هغه دې ثناء ووايي، نو چا چې ثناء وویل نو هغه شکر ادا کړ، او چا چې پټ کړ نو هغه یې کفر وکړ، او چا چې په هغه څه سره ځان ښکلی کړ چې نه وي ورکړل شوی نو هغه د دروغو جامې اغوستونکی دی". او د ورکړې کفر یعنې پټول او پټول دي.

او په صحیح سند سره ابوداود او نسایي د انس څخه روایت کړی، هغه وویل: "مهاجرینو وویل ای د خدای رسوله، انصار ټوله جزا واخیستله، موږ داسې خلک ندي لیدلي چې په ډیرو کې د دوی په څیر ښه مصرف کونکي وي، او نه هم په لږ کې د دوی په څیر ښه مرسته کونکي وي، او دوی زموږ لپاره بار کم کړ، هغه وویل: ایا تاسو په دې سره د دوی ثناء نه کوئ او د دوی لپاره دعا نه کوئ؟ دوی وویل: هو، هغه وویل: نو دا په دې سره برابر دی".

او د مسلمان لپاره دا ښایسته ده چې په لږ څه باندې هم د ډیرو په څیر شکر ادا کړي، او د هغو خلکو څخه شکر ادا کړي چې هغه ته نیکي وړاندې کوي، لکه څنګه چې عبدالله بن احمد په زوائد کې په حسن سند سره د نعمان بن بشیر څخه روایت کړی، هغه وویل: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "څوک چې په لږ څه باندې شکر ادا نکړي نو په ډیرو باندې به هم شکر ادا نکړي، او څوک چې د خلکو څخه شکر ادا نکړي نو د خدای څخه به هم شکر ادا نکړي، او د خدای د نعمت په اړه خبرې کول شکر دی، او د هغه پرېښودل کفر دی، او جماعت رحمت دی، او تفرقه عذاب دی".

او له سنتو څخه دا دي چې د خپل ورور لپاره د یوې ګټې یا د ستونزې د اسانولو لپاره شفاعت وکړي، لکه څنګه چې بخاري د ابوموسی څخه روایت کړی، هغه وویل: "رسول الله صلی الله علیه وسلم ناست و چې یو سړی راغی او سوال یې وکړ، یا یې د یوې اړتیا غوښتنه وکړه، هغه زموږ په لور مخ کړ او ویې ویل شفاعت وکړئ ترڅو تاسو ته اجر ورکړل شي او الله دې د خپل نبی په ژبه هغه څه فیصله کړي چې وغواړي".

او لکه څنګه چې مسلم د ابن عمر څخه د نبی صلی الله علیه وسلم څخه روایت کړی، هغه وویل: "څوک چې د خپل مسلمان ورور لپاره د یو واکمن سره د یوې ګټې یا د ستونزې د اسانولو لپاره وسیله وي، هغه ته به د قیامت په ورځ د پل صراط په تېرېدو کې مرسته وشي، په هغه ورځ چې پښې ښویږي".

د مسلمان لپاره دا هم مستحب ده چې د خپل ورور د ناموس څخه په غیاب کې دفاع وکړي، لکه څنګه چې ترمذي روایت کړی او ویلي یې دي چې دا حدیث حسن دی د ابوالدرداء څخه د نبی صلی الله علیه وسلم څخه روایت دی، هغه وویل: "څوک چې د خپل ورور د ناموس څخه دفاع وکړي، الله به د قیامت په ورځ د هغه له مخ څخه اور لرې کړي". او د ابوالدرداء دا حدیث احمد روایت کړی او ویلي یې دي چې سند یې حسن دی، او همداسې هیثمي هم ویلي دي.

او هغه څه چې اسحاق بن راهویه د اسماء بنت یزید څخه روایت کړي، هغې وویل: ما د رسول الله صلی الله علیه وسلم څخه واورېدل چې هغه فرمایي: "څوک چې د خپل ورور د ناموس څخه په غیاب کې دفاع وکړي، نو دا د الله په غاړه ده چې هغه د اور څخه ازاد کړي".

او القضاعي په مسند الشهاب کې د انس څخه روایت کړی، هغه وویل: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "څوک چې د خپل ورور سره په غیاب کې مرسته وکړي، الله به ورسره په دنیا او اخرت کې مرسته وکړي". او القضاعي دا حدیث د عمران بن حصین څخه هم په دې زیاتوالي سره روایت کړی دی: "او هغه د مرستې کولو توان لري". او لکه څنګه چې ابوداود او بخاري په الادب المفرد کې روایت کړی، او الزین عراقي وویل: سند یې حسن دی د ابوهریره څخه چې رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "مؤمن د مؤمن هنداره ده، او مؤمن د مؤمن ورور دی، له هر ځای څخه چې ورسره مخامخ شي، هغه د هغه له ضایع کېدو څخه ساتي او له شا څخه یې ساتنه کوي".

ای مسلمانانو:

تاسو په دې برخه کې او په تېره برخه کې د نبوي احادیثو له لارې پوه شوئ چې د هغه چا لپاره سنت دي چې د الله په خاطر له یوه ورور سره مینه لري، هغه ته خبر ورکړي او هغه ته د خپلې مینې په اړه ووایي. او د مسلمان لپاره دا هم سنت دي چې د خپل ورور لپاره په غیاب کې دعا وکړي. لکه څنګه چې د هغه لپاره سنت دي چې له خپل ورور څخه د هغه لپاره د دعا غوښتنه وکړي. او د هغه لپاره سنت دي چې هغه ته لیدنه وکړي او له هغه سره کښیني او له هغه سره اړیکه ونیسي او د هغه سره د الله په لار کې مرسته وکړي وروسته له دې چې هغه ورسره مینه وکړي. او د مسلمان لپاره مستحب ده چې له خپل ورور سره د هغه څه سره مخ شي چې هغه یې خوښوي ترڅو هغه خوشحاله کړي. او د مسلمان لپاره مستحب ده چې خپل ورور ته ډالۍ ورکړي. او د هغه لپاره دا هم مستحب ده چې د هغه ډالۍ ومني او په بدل کې یې انعام ورکړي.

او د مسلمان لپاره دا ښایسته ده چې د هغو خلکو څخه شکر ادا کړي چې هغه ته نیکي وړاندې کوي. او له سنتو څخه دا دي چې د خپل ورور لپاره د یوې ګټې یا د ستونزې د اسانولو لپاره شفاعت وکړي. او د هغه لپاره دا هم مستحب ده چې د خپل ورور د ناموس څخه په غیاب کې دفاع وکړي. ایا موږ به دې شرعي احکامو او د اسلام ټولو احکامو ته ژمن نه وو، ترڅو د خپل رب په څېر شو چې هغه یې خوښوي او راضي کیږي، ترڅو هغه څه چې په موږ کې دي بدل کړي، او زموږ حالات سم کړي، او د دنیا او اخرت په نیکیو بریالي شو؟!

ګرانو اورېدونکو: د حزب التحریر د مطبوعاتي دفتر د راډیو اورېدونکو:

په دې برخه کې په همدې اندازه بسنه کوو، ترڅو په راتلونکو برخو کې خپل غورونه بشپړ کړو، ان شاء الله تعالی، تر هغه وخته او تر هغه چې تاسو سره وینو، موږ تاسو د الله په پناه او ساتنه او امن کې پرېږدو. ستاسو د ښه اورېدلو څخه مننه کوو والسلام علیکم ورحمة الله وبركاته.

اې مسلمانانو! پوه شئ - 15 برخه

اې مسلمانانو! پوه شئ

15 برخه

دا چې د خلافت د دولت له مرستندویه دستګاه څخه وزیران دي، هغه وزیران چې خلیفه یې له ځان سره ټاکي، ترڅو د خلافت په بار کې مرسته وکړي او د هغې مسؤلیتونه په غاړه واخلي، د خلافت د بارونو زیاتوالی، په ځانګړې توګه هرکله چې د خلافت دولت لوی او پراخ شي، خلیفه یوازې د هغې په وړلو ستړی کیږي نو هغه چا ته اړتیا لري چې د هغې په وړلو کې ورسره مرسته وکړي ترڅو خپل مسؤلیتونه په غاړه واخلي، مګر د هغوی وزیران بې له قید او شرطه نومول روا نه دي ترڅو په اسلام کې د وزیر مفهوم چې د مرسته کوونکي په معنی دی د اوسنیو وضعي نظامونو د وزیر له مفهوم سره ګډ نه شي چې په ډیموکراټیک، پانګوال، سیکولر یا نورو نظامونو ولاړ دي کوم چې موږ په اوسني وخت کې وینو.