حتمية طلب النصرة
February 24, 2023

حتمية طلب النصرة

الكلمة الرابعة

حتمية طلب النصرة

الحمد لله رب العالمين، والصلاة والسلام على سيدنا ونبينا وحبيبنا محمد ﷺ،

الأحباب الكرام جميعا، الضيوف الكرام، وكذلك المتابعين الكرام في كل مكان، السلام عليكم ورحمة الله وبركاته،

إن النصرة هي الطريقة الشرعية لإقامة دولة الإسلام الخلافة الراشدة على منهاج النبوة، ولو لم تكن النصرة مهمة لما سمى الله سبحانه وتعالى بها الأنصار وجعلها لهم شرفاً، وعزاً في الدنيا، وذخراً لهم أمام الله سبحانه وتعالى يوم القيامة، كما أن مخالفة طريقة طلب النصرة لإقامة الدولة هي مخالفة صريحة لأحكام الإسلام.

وتأتي مشروعية طلب النصرة من أفعال النبي ﷺ وأقواله، فقد كان النبي ﷺ يطلب من القبائل بشكل واضح بعد الإيمان به أن يحموه وينصروه ليقيم الدين ويطبق الشرع ويحمله للناس، عن جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ: أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ e لَبِثَ عَشْرَ سِنِينَ يَتْبَعُ الْحَاجَّ فِي مَنَازِلِهِمْ فِى الْمَوَاسِمِ بِمَجِنَّةَ وَعُكَاظٍ وَمَنَازِلِهِمْ بِمِنًى يقول: «مَنْ يُؤْوِينِي وَيَنْصُرُنِي حَتَّى أَبَلِّغَ رِسَالاَتِ رَبِّي وَلَهُ الْجَنَّةُ؟» وفي رواية: «مَنْ رَجُل يُؤْوِيني عَلى أن أبلغ كلامَ رَبِّي، فإنَّ قُرَيْشاً قَدْ مَنَعُونِي أنْ أُبَلِّغَ كَلامَ رَبِّي» ابن كثير.

وكما جاء في السيرة النبوية لابن كثير، عندما عرض النبي عليه الصلاة والسلام نفسه على بني عامر بن صعصعة. قال: من أي بني عامر بن صعصعة؟ قالوا: بنو كعب بن ربيعة. قال: كيف المنعة فيكم؟ قلنا: لا يرام ما قبلنا، ولا يصطلى بنارنا. قال: فقال لهم: إني رسول الله، وآتيكم لتمنعوني حتى أبلغ رسالة ربي، ولا أكره أحدا منكم على شيء.. فقال له رجل منهم يقال له بيحرة بن فراس: والله لو أني أخذت هذا الفتى من قريش لأكلت به العرب، ثم قال له: أرأيت إن نحن تابعناك على أمرك، ثم أظهرك الله على من يخالفك أيكون لنا الأمر من بعدك؟ قال: «الأَمْرُ إِلَى اللهِ يَضَعُهُ حَيْثُ يَشَاءُ». قال: فقال له: أفنهدف نحورنا للعرب دونك، فإذا أظهرك الله كان الأمر لغيرنا! لا حاجة لنا بأمرك. فأبوا عليه.

ولما عرض النبي ﷺ نفسه على بني شيبان قال له المثنى بن حارث: إن هذا الأمر الذي تدعو إليه مما تكرهه الملوك، وإنما نزلنا على عهد أخذه علينا كسرى، ألا نحدث حدثاً، ولا نؤوي محدثاً، فإن أحببت أن نمنعك وننصرك مما يلي مياه العرب فعلنا، فقال له النبي ﷺ: «ما أسأتم الرد إذ أفصحتم بالصدق، فإن دينَ اللهِ لا ينصرُه إلا من أحاطه من جميعِ جوانبه».

ولما عرض النبي ﷺ نفسه على الأنصار قالوا: يا رسول الله، علام نبايعك؟ قال: «على السمع والطاعة في النشاط والكسل. وعلى النفقة في العسر واليسر. وعلى الأمر بالمعروف والنهي عن المنكر. وعلى أن تقوموا في الله، لا تأخذكم في الله لومة لائم. وعلى أن تنصروني إذا قدمت إليكم، وتمنعوني مما تمنعون منه أنفسكم وأزواجكم وأبناءكم، ولكم الجنة».

وكان الأنصار يعلمون أن البيعة تعني إعطاء القوة والنصرة والحرب والقتال، فقد أخذ البراء بن مَعْرُور بيد النبي ﷺ ثم قال: "نعم، والذي بعثك بالحق نبياً، لنمنعنك مما نمنع أُزُرَنا منه، فبايعنا يا رسول الله، فنحن والله أبناء الحرب وأهل الْحَلْقَة، ورثناها كابراً عن كابر".

وقد أدرك الأنصار أنهم بهذه النصرة سيقيمون نظاماً جديداً للحياة يقطعون فيه كل روابط الجاهلية وعهودها ومواثيقها كما هي المواثيق والعهود الدولية اليوم التي ربط بها الكافر المسلمين ومنعهم من إقامة دينهم في الأرض بمنظماته وأدواته مثل الأمم المتحدة وصندوق النقد والبنك الدوليين والجامعة العربية والاتحاد الأفريقي، فكلها روابط مستعمر حلت محل رابطة الدين وقامت مقام دولة الإسلام، قال أبو الهيثم بن التَّيَّهَان: يا رسول الله، إن بيننا وبين الرجال حبالاً، وإنا قاطعوها - يعني اليهود - فهل عسيت إن نحن فعلنا ذلك، ثم أظهرك الله إن ترجع إلى قومك وتدعنا؟ فتبسم رسول الله ﷺ، ثم قال: «بَلْ الدَّمَ الدَّمَ وَالْهَدْمَ الْهَدْمَ، أَنَا مِنْكُمْ وَأَنْتُمْ مِنِّي، أُحَارِبُ مَنْ حَارَبْتُمْ وَأُسَالِمُ مَنْ سَالَمْتُمْ».

فلا يقول قائل إنه يمكن أن نقيم سلطان الإسلام عبر إقامة دولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة، عن طريق المفاوضات أو الحوار أو الدبلوماسية أو ما يسمى بالقوة الناعمة.. ولا يقول قائل إنه يمكن أن نصل للخلافة عن طريق تكوين المليشيات والحركات المسلحة لننتزع السلطان انتزاعا. إن طلب النصرة مع أنها الطريقة الشرعية الوحيدة لإقامة سلطان الإسلام فهي كذلك الطريقة الصحيحة لإقامة دولة الإسلام في الأرض ولا طريقة غيرها، فهي طريقة واضحة مبلورة مفصلة طبقها النبي ﷺ عملياً واستلم بها السلطان، وهي نفسها الطريقة التي يتبعها ويلتزم حزب التحرير في سيره لإقامة دولة الخلافة الراشدة الثانية على منهاج النبوة ليرضي بها الله سبحانه وتعالى.

ولا يقول قائل يمكن أن نصل للخلافة عبر الديمقراطية أو ما يسمونها بصناديق الاقتراع، وهذه كذبة ضُللت بها الأمة فالديمقراطية نظام كفر يخالف الإسلام والديمقراطية ليست انتخاباً فقط، فالانتخاب أو الاختيار حكم شرعي يأخذ حكم الأمر الذي تم الانتخاب إليه فإن كان الأمر جائزاً جاز الانتخاب وإلا فيحرم، فلا يجوز انتخاب أعضاء برلمان ليشرعوا من دون الله تعالى بأغلبية الأصوات ولا يجوز انتخاب رئيس جمهورية يحكم بالكفر.

فالديمقراطية تعني فصل الدين عن الدولة وبالتالي عن الحياة، وأن السيادة في الدولة تكون للبشر وليس لرب البشر، هذا غير الحريات المطلقة التي تخالف مفهوم العبودية، فالنظام الديمقراطي شرٌّ دجَّن الأمة وأطرها حتى لا تخرج عن صندوق المستعمر، وقد أكدت الشواهد والوقائع أنه لن يسمح النظام الديمقراطي بوصول الإسلام إلى الحكم، ولن يسمح ببيعة شرعية لخليفة المسلمين، فقد انقلب أهل الديمقراطية عليها في كل بلاد المسلمين عندما اختار الناس من يدعو للإسلام ولو شعاراً كما في مصر، وفلسطين، والجزائر...إلخ. وفوق ذلك لم توجد لا استقراراً ولا سلاماً في بلاد المسلمين، وأكبر دليل أن يحكم الكافر المستعمر بنفسه كما في العراق حكم (بريمر) الحاكم الأمريكي فنشر في البلاد الفتنة والقتل والخراب والدمار.

وقد يقول قائل إن النصرة في هذا الزمان مستحيلة لتحكم قوى الكفر ولارتباط أبرز قيادات الجيوش بالكفار المستعمرين، فإننا نقول:

أولاً: ليس كل ضباط الجيوش في بلاد المسلمين مرتبطين بالكافر، ففيهم إخواننا وآباؤنا وأعمامنا وأهلنا، نصلي معهم ونقابلهم في المساجد ويشاركون معنا في السراء وفي الضراء، فما الأسهل لهم وأيسر نصرة دينهم أم نصرة الكافر؟!

ثانياً: المعلوم أن النُصرة حكم شرعي فهي الطريقة لإقامة الدولة، فلا بد أن تكون الطريقة من جنس الفكرة، فكما الصلاة لها طريقة لا تختلف عنها وكما أوجب الإسلام الإيمان بها كلها فكرة وطريقة، كذلك النصرة طريقة لإقامة الدولة وجب على المسلم اتباعها والتقيد بها، فطالما أنها حكم الشرع فهي حتماً طريقة ناجحة موصلة لإقامة دولة الإسلام طال الزمان أو قصر وعلى المسلم أن يؤمن بذلك، والله سبحانه لا يكلف عباده بالمستحيلات، قال تعالى: ﴿لاَ يُكَلِّفُ اللّهُ نَفْساً إِلاَّ وُسْعَهَا﴾ (سورة البقرة: 286).

ثالثاً: وعد الله تعالى أن من يلتزم أمره وينصر دينه فإن الله تعالى ناصره، قال تعالى: ﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِن تَنصُرُوا اللَّهَ يَنصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ﴾ (سورة محمد: 7).

ثم إن هنالك تجارب معاصرة أهملت النصرة فكانت النتيجة زيادة لآلام الأمة ومعاناتها مثل:

1- وصول بعض الأحزاب العلمانية الذين ارتموا في أحضان الكافر ونصبوا أنفسهم أبواقاً للكافر ونظامه، أو وصول بعض قادة العسكر بانقلاب يقف وراءه الكافر فكلهم ارتبطوا بالكافر ونفذوا أجندته، وصل بهم الحال إلى محاربة الإسلام والتضييق على أهله.

2- وهناك بعض الحركات التي كونت المليشيات وقامت بأعمال مسلحة أصبح قرارها مرهوناً مقيداً بالداعم الذي يدفع المال ويوفر السلاح فأصبحوا عبيداً له.

3- أو الجماعات التي جعلت الطريق للتغيير عبر الأعمال الخيرية أو الدعوة إلى العقيدة والأخلاق مهملين جانب النصرة مبعدين الجانب السياسي تماماً فانتهى بهم المطاف إلى استخدامهم من قبل الأنظمة الحاكمة الذين أصبح ولاؤهم للأنظمة الحاكمة أشد من ولائهم لدينهم، مثل وجوب طاعة الحاكم وإن لم يطبق الشرع... بل وصل الحال بهذه الجماعات أن يستغلها الكافر في تنفيذ أجندته والارتماء في أحضانه مثل ما يسمى بجماعات الإسلام المعتدل كما سمتها مؤسسة راند الأمريكية في تقريرها في 2007م: (بناء شبكات إسلامية معتدلة) ما ترتب على ذلك إنشاء أمريكا علاقات معها وترتيب زيارات لهذه الجماعات وقياداتها إلى أمريكا تحت عنوان برنامج التبادل الثقافي. فكل هؤلاء أهملوا النصرة فلا هم طبقوا الإسلام وحملوه للعالم، ولا هم كفوا الأمة شر المستعمر فحموا عن بلاد المسلمين.

وحتى نحصل هذه النصرة لإقامة دولة الإسلام الخلافة الراشدة على منهاج النبوة تأسيا بالنبي ﷺ لا بد من مرتكزات:

1- لا بد من وجود حزبٍ مبدئي يحمل مبدأ الإسلام مبلوراً عقيدة وأحكاماً أفكاراً ومفاهيم في شتى مجالات الحياة للتطبيق والتنفيذ لإدارة الدولة ورعاية شؤون الناس بهذه الأفكار والمفاهيم والأحكام، حزب مبدئي يتكتل فيه رجال أكفاء.

2- الرجال ذوو الكفاية المؤمنون بهذا المبدأ والقادرون على تطبيقه وتنفيذه على الناس.

3- الرأي العام الواعي على وجوب وضرورة إقامة دولة الإسلام الخلافة.

4- القوة المادية التي تحمي هذه الدولة وتدافع عنها وتسير الجيوش لتزيل الحواجز أمام حمل الإسلام إلى العالم، وهذه تتمثل في أهل القوة المخلصين من أبناء الأمة الضباط في الجيوش في بلاد المسلمين.. فعلى أهل القوة أن ينتزعوا سلطان الأمة المغتصب من الحكام العملاء للكافرين، بأن يعطوا النصرة لحزب التحرير لتكون بيعة شرعية لخليفة راشد يقيم الدين ويسوس الناس بالإسلام، فيكونوا بذلك أنصار هذا الزمان وينالوا الأجر والشرف كما ناله الأنصار الكرام بقيادة زعيمهم سعد بن معاذ رضي الله عنهم أجمعين، وفوق ذلك كله يكونون قد التزموا بأمر الله تعالى ونالوا رضوانه سبحانه. فيا أيها المخلصون من أبناء المسلمين في القوات المسلحة أروا الله من أنفسكم خيراً.

وأخيراً لا بد أن يدرك المسلمون أنهم قوة لا يستهان بها إن هي التفّت حول قائد مسلم مخلص، فإنها قادرة على مجابهة العالم المعادي للإسلام والمسلمين، فقوة الكفر لا تساوي شيئاً أمام قوة الله إن هو نصر عباده المؤمنين. قال تعالى: ﴿إِنْ يَنْصُرْكُمُ اللَّهُ فَلا غَالِبَ لَكُمْ وَإِنْ يَخْذُلْكُمْ فَمَنْ ذَا الَّذِي يَنْصُرُكُمْ مِنْ بَعْدِهِ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ﴾ (آل عمران: 160).

محمد جامع (أبو أيمن) – مساعد الناطق الرسمي لحزب التحرير في ولاية السودان

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر