حرب أمريكا وكيان يهود على غزة  فشلٌ مستمرٌ ومآزق تتعقد ومسارعة إلى الهاوية
April 04, 2024

حرب أمريكا وكيان يهود على غزة فشلٌ مستمرٌ ومآزق تتعقد ومسارعة إلى الهاوية

حرب أمريكا وكيان يهود على غزة

فشلٌ مستمرٌ ومآزق تتعقد ومسارعة إلى الهاوية

يوم الجمعة 22 آذار 2024 قدمت أمريكا قراراً إلى مجلس الأمن يتعلق بوقف الحرب في غزة، وفشلت في إقراره بسبب الفيتو الروسي والصيني. وبعد ذلك بثلاثة أيام قدم الأعضاء غير الدائمين في مجلس الأمن قراراً يطالب بوقف فوري لإطلاق النار، وتم اعتماد القرار بموافقة 14 من أعضاء المجلس الـ15 وامتناع الولايات المتحدة عن التصويت. وكانت الولايات المتحدة قد استخدمت الفيتو 3 مرات ضد قرارات لوقف فوري لإطلاق النار في غزة. وأدى امتناع الولايات المتحدة عن استخدام الفيتو على هذا القرار إلى زيادة الخلافات بين حكومة نتنياهو وإدارة بايدن.

لقد تبيّن منذ اليوم الأول لهذه الحرب أنها حرب أمريكا بالدرجة الأولى قبل كيان يهود، ولولا الدعم الأمريكي غير المحدود لكيان يهود لما استطاع أن يستمر فيها. ورغم مرور ما يقرب من 6 أشهر عليها، ورغم ضخامتها وتجاوز الأسلحة المستعملة فيها حجمَ قنابل ذرية عدة، فقد فشلت أمريكا وكيان يهود في تحقيق أهدافهما منها. ولطالما أعلنت أمريكا وردَّد كيان يهود أن الحرب لن تتوقف قبل تحقيق أهدافها بالنصر المطلق على حماس والقضاء على أي سلطة أو دور لها في غزة. ولذلك أحبطت أمريكا أي محاولة لوقف إطلاق النار، واستخدمت الفيتو لإسقاط أي قرار يحول دون تحقيق أهدافها.

إلا أن الحرب طالت، وتبيّن لأمريكا عجز كيان يهود عن تحقيق أي من الأهداف التي أرادتها منها، وأن هذه الحرب ليست سوى قصفٍ من بعيد بهدف قتل المدنيين والأطفال وتدمير المساكن والمستشفيات وسائر المباني من غير أي طائل ولا هدفٍ سوى التهجير الذي أفشله صمود الناس. وانكشف للعالم خارج الولايات المتحدة وداخلها حقيقة كيان يهود القبيحة، وأنه كيان مُعتَدٍ وشرِّير، مفتَرٍ ودمويٌّ. وانكشفت أيضاً حقيقة أمريكا الأقبح والأشنع، الماكرة والمناقضة لكل القيم الإنسانية التي تتبجح بها. والأهم من ذلك أنه في غمرات هذه الحرب داهم الرئيس الأمريكي استحقاق الانتخابات الذي يخشى هو وإدارته من خسارة مريعة فيه. فصارت الإدارة الأمريكية في مواجهة مشكلتين، التخفيفُ من إحداهما يُعقّد الأخرى. وبخاصة أن الانتخابات نفسها فيها تناقضات، إذ لا يمكن الجمع بين كسب أصوات اليهود وأصوات الذين يطالبون بوقف الحرب ويعارضون دعم أمريكا لكيان يهود. وهذا ما جعل بايدن في مواجهة مشكلتين عويصتين، أصابه جراءهما اضطراب في الخيارات. فاستمراره بالحرب ضارباً بالرأي العام عرض الحائط سيؤدي إلى خسارة انتخابية أكيدة، واختيار وقف الحرب المؤقت أو الهدنة، لن يفيده ما لم تكن الهدنة هُدَناً تتمدّد إلى ما بعد الانتخابات. وهذا يعني عملياً فشل أمريكا وكيان ويهود وهزيمتهما، وهي هزيمة مصيرية لِمَا لها من تداعيات على وجود الكيان وعلى النفوذ الأمريكي والغربي في المنطقة. إضافةً إلى أن أي هدنة طويلة ستكون نذيراً بإسقاط نتنياهو، وتُفاقم الخلاف بينه وبين وبايدن، وتحرم الأخير من نسبة مهمة من أصوات اليهود. وهذا ما وضع بايدن في مأزق ما زال يشتد عليه، وأوقعه في حيرة وتردد في اتخاذ قرارات بشأن الحرب على غزة.

ولذلك، وبعد أن كانت أمريكا ترفض أي طرح لوقف إطلاق النار ما لم ينص على وصم حماس بالإرهاب، وبالتالي إخراجها من أي مشهد سياسي في غزة أو فلسطين، صارت هي بحاجة لوقف إطلاق النار إلى ما بعد الانتخابات الأمريكية. وفي الوقت نفسه تريد نصاً لذلك لا يرفضه نتنياهو ولا يُغضب أنصاره في الولايات المتحدة. ولذلك تقدمت بقرارها الذي أفشلته روسيا والصين، وكان ذلك صفعة لها بوصفها الدولة الأولى في العالم، ما فاقم اضطرابها.

ولما كان بايدن بحاجة لمعالجة وضعه الانتخابي، فقد وجد قرار الوقف الفوري لإطلاق النار في 25 آذار 2024 مناسباً له، ولو كان مستفزاً لنتنياهو وأنصاره. ومع أنه لا يلبي كل ما تريده أمريكا، لم تستعمل الفيتو ضده، واكتفت بالامتناع عن التصويت وهي ترى تصويت سائر الأعضاء لصالحه. وقد كان لافتاً أن الدولة الأولى في العالم بلا موقف، حيث إنها لم تؤيد القرار ولم ترفضه، مع أنها الدولة التي تم إفشال قرارها في الموضوع نفسه قبل 3 أيام. وفوق ذلك، هي تعلم أن هذا القرار ضار بنتنياهو وسيرفضه بشدة. فهذا الموقف لا يخلو من تناقضات تؤكد أن أمريكا في اضطراب يعقِّد عليها اتِّخاذ القرار. ويرجع هذا إلى تزاحم مأزقين عليها: مأزق استعصاء غزة وإفشالها مخططاته، ومأزق وضع بايدن الانتخابي وخشية خسارته المدوِّية.

وسرعان ما أعلن نتنياهو مواجهته السافرة لبايدن ورفضه الالتزام بالقرار. وهو ما يؤجج الخلاف بينهما، ويخدم ترامب وحملاته الانتخابية، ويزيد عناد نتنياهو وحكومته في مواجهة الإدارة الأمريكية الحالية.

وخلاصة الأمر أنّ أمريكا التي عانت من فشل استراتيجي متعاقب منذ مطلع هذا القرن حتى اليوم، أي منذ فشلها في العراق وأفغانستان خلال فترة بوش الابن، ثم فشل استراتيجيَّتَيْ كلٍّ من أوباما وترامب، والتي تعاني اليوم مع بايدن من فشل على صعيد العديد من القضايا، تواجه اليوم استحقاقات ضاغطة وصعبة، سواء في مواجهة الصين الصاعدة، أو روسيا المتمدِّدة والمعانِدة، أو أوروبا الحذرة من مواقفها وغدرها، إضافةً إلى مشكلاتها الداخلية، أو في حربها على غزة التي فشلت فشلاً ذريعاً بسبب عجز كيان يهود عن القيام بالتزاماته فيها. وقد عقد موقفها عدمُ توفر خطة عملية تحقق بها أهدافها من الحرب. وجاء استحقاق الانتخابات ليعقد مأزق بايدن بسبب السقوط الأخلاقي والإنساني أمام الناخب الأمريكي. ثم جاء فشل أمريكا في مجلس الأمن ونجاح قرار آخر ليُظهِر للعالم تراجع مكانتها الدولية، وظهور انحسار نفوذها على المجتمع الدولي.

لم تتوقع أمريكا هذا الفشل أبداً، ولا للحظة واحدة ولا كيان يهود. إذ إن تداعياته قد تتفاقم لتتجاوز المأزق الذي هما فيه الآن إلى كارثة تهدد بالقضاء على كيان يهود وعلى النفوذ الأمريكي والغربي في المنطقة. فهل يُقرّان بالفشل ويتراجعان؟ هل تفعل ذلك أمريكا؟ لقد ضاقت الخيارات عليهما، وبخاصة أن كل ما يقوم به جيش يهود هو القتل والهدم الذي لا يحقق سوى الكراهية والنفور والنقمة. ومن هنا نشأت فكرة الهجوم على رفح.

ولقد شرع جيش يهود بهذا الهجوم، وكادت تعلن عنه إدارة بايدن، لولا أن طار الملك الأردني عبد الله إلى واشنطن في 13 شباط 2024، ليحذره من عواقب مجازره التي ستكون أضعاف ما سبق من مجازر، وقد تؤدي إلى سقوط النظام الأردني وانفجار المنطقة برمتها وحصول الكارثة. فأعلن بايدن التريُّثَ فيه لأجل وضع خطة لرفح تتلافى هذه التداعيات الخطيرة. وظهرت في الوقت نفسه تصريحات أوروبية تحذر من هذا الهجوم، منها تحذير وزير الخارجية البريطاني ديفيد كاميرون، ولقاؤه وزير الخارجية الأمريكي بلينكن لبحث موضوعَيْ هجوم رفح ودعم أوكرانيا. فأعلنت أمريكا تأجيل الهجوم إلى حين وضع خطة مناسبة لا ترفضها أوروبا، ولا تهدد بخروج الحرب والمنطقة عن الضبط. وما زالت أمريكا تحذِّر كيان يهود من هذا الهجوم، وتحذره من أنه إذا بدأه بغير خطة متماسكة فسيَعْلَق فيها وتكون عواقبها عليه وخيمة.

لم يعُد خافياً على مدقِّقٍ في الواقع الحالي لحرب غزة أنه مأزق لأمريكا وكيان يهود معاً، وكلاهما عالقان فيه، فلإيقاف الحرب تداعيات خطيرة عليهما وعلى الغرب كله كما تقدم. واستمرار الحرب مكلف بغير طائل سوى القتل الكثير والتدمير الواسع الذي كشف أمريكا وكيان يهود والغرب للعالم، بأنهم مصدر خطر على البشر، لأنهم شِلَلُ قتَلة تتبجح بالقوانين والقيم. ولقد اختلفت رؤى بايدن ونتنياهو لكيفية الخروج من هذا المأزق بأقل الأضرار فاختلفا وتنازَعا، ما زاد المأزق تعقيداً عليهما. فهذا الخلاف يُضعف حظوظ بايدن الانتخابية، ويزيد من اضطرابه، ويضيق الخناق على نتنياهو الذي قد يدفعه عناده وخوفه مما تحمله له الأيام إلى الهروب إلى الأمام، ومواجهة العالم بهجوم وحشي تدميري على غزة سرعان ما ينطفئ، وقد ينطفئ قبل أن يبدأ.

وفي ختام هذا البيان لصورة ما يجري في غزة، لا بد من الإشادة بمجاهديها الأبطال، صناع الانتصارات بإذن الله، وبأهل غزة الصامدين، المحتسبين، هازمي أمريكا وكيان يهود والغرب، بإيمانهم وجهادهم وحُسْنِ توكُّلهم. ولا بد من الإشادة والافتخار بغزة نفسها، غزَّة العِزة، منبتِ الرجال المؤمنين والمجاهدين والعاملين، والأمهاتِ المربِّيات على الإيمان والتقوى والجهاد والثبات. فهؤلاء هم الذين أفشلوا أمريكا وكيان يهود والغرب، وأوقعوهم فيما هم فيه اليوم من فشلٍ ومآزق، فكبُرت الأمة بهم بتدبير الله وتوفيقه.

﴿كَم مِّن فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللهِ وَاللهُ مَعَ الصَّابِرِينَ

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

محمود عبد الهادي

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر