بلوغ المرام من كتاب نظام الإسلام  (ح33) خوض الصراع الفكري مع القوميين والوطنيين (ج2)
بلوغ المرام من كتاب نظام الإسلام  (ح33) خوض الصراع الفكري مع القوميين والوطنيين (ج2)

الحَمْدُ للهِ ذِي الطَّولِ وَالإِنعَامْ, وَالفَضْلِ وَالإِكرَامْ, وَالرُّكْنِ الَّذِي لا يُضَامْ, وَالعِزَّةِ الَّتِي لا تُرَامْ, والصَّلاةُ وَالسَّلامُ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ خَيرِ الأنَامِ, خَاتَمِ الرُّسُلِ العِظَامْ, وَآلِهِ وَصَحْبِهِ وَأتبَاعِهِ الكِرَامْ, الَّذِينَ طَبَّقُوا نِظَامَ الإِسلامْ, وَالتَزَمُوا بِأحْكَامِهِ أيَّمَا التِزَامْ, فَاجْعَلْنَا اللَّهُمَّ مَعَهُمْ, وَاحشُرْنا فِي زُمرَتِهِمْ, وثَبِّتنَا إِلَى أنْ نَلقَاكَ يَومَ تَزِلُّ الأقدَامُ يَومَ الزِّحَامْ. 

0:00 0:00
Speed:
August 01, 2024

بلوغ المرام من كتاب نظام الإسلام (ح33) خوض الصراع الفكري مع القوميين والوطنيين (ج2)

بلوغ المرام من كتاب نظام الإسلام

(ح33) خوض الصراع الفكري مع القوميين والوطنيين (ج2)

الحَمْدُ للهِ ذِي الطَّولِ وَالإِنعَامْ, وَالفَضْلِ وَالإِكرَامْ, وَالرُّكْنِ الَّذِي لا يُضَامْ, وَالعِزَّةِ الَّتِي لا تُرَامْ, والصَّلاةُ وَالسَّلامُ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ خَيرِ الأنَامِ, خَاتَمِ الرُّسُلِ العِظَامْ, وَآلِهِ وَصَحْبِهِ وَأتبَاعِهِ الكِرَامْ, الَّذِينَ طَبَّقُوا نِظَامَ الإِسلامْ, وَالتَزَمُوا بِأحْكَامِهِ أيَّمَا التِزَامْ, فَاجْعَلْنَا اللَّهُمَّ مَعَهُمْ, وَاحشُرْنا فِي زُمرَتِهِمْ, وثَبِّتنَا إِلَى أنْ نَلقَاكَ يَومَ تَزِلُّ الأقدَامُ يَومَ الزِّحَامْ. 

أيها المؤمنون:

السَّلامُ عَلَيكُمْ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكَاتُهُ وَبَعدُ: نُتَابِعُ مَعَكُمْ سِلْسِلَةَ حَلْقَاتِ كِتَابِنا "بلوغ المرام من كتاب نظام الإسلام" وَمَعَ الحَلْقَةِ الثَّالِثَةِ وَالثَّلاثِينَ, وَعُنوَانُهَا: "خَوضُ الصِّرَاعِ الفِكْرِيِّ مَعَ القَومِيِّينَ وَالوَطَنِيِّينَ". نَتَأمَّلُ فِيهَا مَا جَاءَ فِي الصَّفحَةِ الثَّانِيَةِ وَالعِشرِينَ مِنْ كِتَابِ "نظَامِ الإِسلامِ" لِلعَالِمِ وَالمُفَكِّرِ السِّيَاسِيِّ الشَّيخِ تَقِيِّ الدِّينِ النَّبهَانِيِّ. يَقُولُ رَحِمَهُ اللهُ: "تَنْشَأُ بَينَ النَّاسِ كُلَّمَا انْحَطَّ الفِكرُ رابِطَةُ الوَطَنِ، وَذَلِكَ بِحُكْمِ عَيشِهِمْ فِي أرْضٍ وَاحِدَةٍ وَالتِصَاقِهِمْ بِهَا". وَيَقُولُ أيضاً: "وَحِينَ يَكُونُ الفِكْرُ ضَيِّقاً تَنْشَأُ بَينَ النَّاسِ رَابِطةٌ قَومِيَّةٌ، وَهِيَ الرَّابِطَةُ العَائليَّةُ وَلَكنْ بِشَكْلٍ أَوْسَعَ".

وَنَقُولُ رَاجِينَ مِنَ اللهِ عَفْوَهُ وَمَغْفِرَتَهُ وَرِضْوَانَهُ وَجَنَّتَهُ: إِنَّ فَلسَفَةَ التَّربِيَةِ وَالتَّعلِيمِ هِيَ الأسَاسُ الَّذِي يَنبَنِي عَلَيهِ الْمِنهَاجُ, وَيَنبَنِي عَلَيهِ الْمُعَلِّمُ, وَيَنبَنِي عَلَيهِ رَبُّ الأُسرَةِ وَلِيُّ أمْرِ الطَّالِبِ, وَيَنبَنِي عَلَيهِ الطَّالِبُ الدَّارِسُ, تِلْكَ الفَلسَفَةُ الَّتِي وَضَعَهَا لَنَا الكَافِرُ المُستَعْمِرُ بِحُجَّةِ مُسَاعَدَتِنَا بِاعتِبَارِنَا أمَّةً مُتَخَلِّفَةً لا نَستَطِيعُ وَضْعَ مَنَاهِجَ لأنفُسِنَا, فَوَضَعُوهَا هُمْ لَنَا؛ كَي نَظَلَّ تَبَعاً لَهُم, وَلا نَسِيرَ فِي طَرِيقِ الرُّقِيِّ وَالنُّهُوضِ. فَمَا هِيَ فَلسَفَةُ التَّربِيَةِ وَالتَّعلِيمِ هَذِهِ؟ لَقَدِ اطَّلَعْتُ عَلَيهَا؛ لأنَّ المَسؤُولِينَ فِي التَّربِيَةِ وَالتَّعلِيمِ كَانُوا يُثَبِّتُونَهَا فِي أوَائِلِ دَفَاتِرِ تَحضِيرِ الدُّرُوسِ اليَومِيَّةِ الَّتِي كَانَتْ تُعطَى لِلمُعَلِّمِينَ أعْضَاءِ هَيئَةِ التَّدرِيسِ فِي المَدَارِسِ الحُكُومِيَّةِ, وَفِيمَا يَأتِي سَأذكُرُ لَكُمْ بَعْضَ مَا جَاءَ فِي فَلسَفَةِ التَّربِيَةِ وَالتَّعلِيمِ فِي الأُردُنِّ, وَسَأعرِضُ عَلَيكُمْ صُورَةً مَكْتُوبَةً لَهَا, التَقَطْتُهَا لَكُمْ مِنْ مَوقِعِ وَزَارَةِ التَّربِيَةِ وَالتَّعلِيمِ؛ نَأمَلُ مِنْكُمْ أن تُرَكِّزُوا فِيهَا لِسَبَبَينِ:

  1. لِتَرَوا حَجْمَ المُؤَامَرَةِ عَلَى الإِسلامِ وَأهْلِهِ.
  2. لأنَّ مَا جَاءَ فِيهَا سَينَعَكِسُ عَلَى المَنَاهِجِ المَدرَسِيَّةِ التي تُدَرَّسُ لأبنَائِكُمْ.

وَمِمَّا جَاءَ فِي هَذِهِ الفَلسَفَةِ مَا يَأتِي: تَنبَثِقُ فَلسَفَةُ التَّربِيَةِ وَالتَّعلِيمِ فِي المَمْلَكَةِ مِنَ الدُّستُورِ الأُردُنِيِّ وَالحَضَارَةِ العَرَبِيَّةِ الإِسلامِيَّةِ, وَمَبَادِئِ الثَّورَةِ العَرَبِيَّةِ الكُبرَى, والتجربة الوطنية الأردنية, وَتَتَمَثَّلْ هَذِهِ الفَلسَفَةُ فِي الأُسُسِ التَّالِيَةِ:

أ. الأُسُسُ الفِكرِيَّةُ:

  1. الإِيمَانُ بِاللهِ تَعَالَى.
  2. الإِيمَانُ بِالمُثُلِ العُلْيَا لِلأُمَّةِ العَرَبِيَّةِ.
  3. الإِسلامُ نِظَامٌ فِكْرِيٌّ سُلُوكِيٌّ يَحتَرِمُ الإِنسَانَ, وَيُعلِي مَكَانَةَ العَقْلِ, وَيَحُضُّ عَلَى العِلْمِ وَالعَمَلِ وَالخُلُقِ.
  4. الإِسلامُ نِظَامٌ قِيَمِيٌّ مُتَكَامِلٌ يُوَفِّرُ القِيَمَ وَالمَبَادِئَ الصَّالِحَةَ الَّتِي تُشَكِّلُ ضَمِيرَ الفَرْدِ وَالجَمَاعَةِ.
  5. العَلاقَةُ بَينَ الإِسلامِ وَالعُرُوبَةِ عَلاقَةٌ عٌضْوِيَّةٌ.

ب. الأُسُسُ الوَطَنِيَّةُ وَالقَومِيَّةُ وَالإِنسَانِيَّةُ:

  1. المَملَكَةُ الأُردُنِيَّةُ الهَاشِمِيَّةُ دَولَةٌ عَرَبِيَّةٌ, وَنِظَامُ الحُكْمِ فِيهَا نِيَابِيٌّ مَلَكِيٌّ وِرَاثِيٌّ, وَالوَلاءُ فِيهَا للهِ ثُمَّ الوَطَنِ وَالمَلِكِ.
  2. الأُردُنُّ جُزْءٌ مِنَ الوَطَنِ العَرَبِيِّ, وَالشَّعْبُ الأُردُنِيُّ جُزْءٌ لا يَتَجَزَّأُ مِنَ الأُمَّةِ العَرَبِيَّةِ وَالإِسلامِيَّةِ.
  3. الشَّعْبُ الأُردُنِيُّ وَحْدَةٌ مُتَكَامِلَةٌ, وَلا مَكَانَ فِيهِ لِلتَّعَصُّبِ العُنصُرِيِّ أوِ الإِقلِيمِيِّ أوِ الطَّائِفِيِّ أوِ العَشَائِرِيِّ أوِ العَائِلِيِّ.
  4. اللُّغَةُ العَرَبِيَّةُ رُكْنٌ أسَاسِيٌّ فِي وُجُودِ الأُمَّةِ العَرَبِيَّةِ, وَعَامِلٌ مِنْ عَوَامِلِ وَحْدَتِهَا وَنَهْضَتِهَا.
  5. الثَّورُةُ العَرَبِيَّةُ الكُبرَى تُعَبِّرُ عَنْ طُمُوحِ الأُمَّةِ العَرَبِيَّةِ, وَتَطَلُّعَاتِهَا لِلاستِقلالِ وَالوَحْدَةِ وَالتَّحَرُّرِ وَالتَّقَدُّمِ.
  6. التَّمَسُّكُ بِعُرُوبَةِ فِلَسطِينَ وَبِجَمِيعِ الأجْزَاءِ المُغتَصَبَةِ مِنَ الوَطَنِ العَرَبِيِّ, وَالعَمَلِ عَلَى استِردَادِهَا.
  7. القَضِيَّةُ الفِلَسطِينِيَّةُ قَضِيَّةٌ مَصِيرِيَّةٌ لِلشَّعْبِ الأُردُنِيِّ, وَالعُدْوَانُ الصُّهيُونِيُّ عَلَى فِلَسطِينَ تَحَدٍّ سِيَاسِيٌّ وَعَسكَرِيٌّ وَحَضَارِيٌّ لِلأُمَّةِ العَرَبِيَّةِ الإِسلامِيَّةِ بِعَامَّةٍ, وَالأردُنِّ بِخَاصَّةٍ.
  8. الأُمَّةُ العَرَبِيَّةُ حَقِيقَةٌ تَارِيخِيَّةٌ رَاسِخَةٌ, وَالوَحْدَةُ العَرَبِيَّةُ ضَرُورَةٌ حَيَوِيَّةٌ لِوُجُودِهَا وَتَقَدُّمِهَا.
  9. التَّوَازُنُ بَينَ مُقَوِّمَاتِ الشَّخصِيَّةِ الوَطَنِيَّةِ وَالقَومِيَّةِ وَالإِسلامِيَّةِ مِنْ جِهَةٍ, وَالانفِتَاحِ عَلَى الثَّقَافَاتِ العَالَمِيَّةِ مِنْ جِهَةٍ أُخرَى.

هَذِهِ هِيَ فَلسَفَةُ التَّربِيَةِ وَالتَّعلِيمِ فِي الأُردُنِّ تَمَّ تَدوِينُهَا وَكِتَابَتُهَا فِي صَفْحَةٍ وَاحِدَةٍ فَقَط, لَكِنَّ هَذِهِ الصَّفَحَةَ أتَتْ عَلَى النَّحْوِ الآتِي:

  1. ذُكِرَ فِيهَا أنَّ فَلسَفَةَ التَّربِيَةِ وَالتَّعلِيمِ انبَثَقَتْ مِنَ الدُّستُورِ الأُردُنِيِّ وَالحَضَارَةِ العَرَبِيَّةِ الإِسلامِيَّةِ وَمَبَادِئِ الثَّورَةِ العَرَبِيَّةِ الكُبرَى وَالتَّجرِبَةِ الوَطَنِيَّةِ الأُردُنِيَّةِ. وَمَعلُومٌ أنَّ الدُّستُورَ الأُردُنِيَّ كَغَيرِهِ مِنَ الدَّسَاتِيرِ الوَضْعِيَّةِ مَأخُوذٌ مِنْ عِدَّةِ دَسَاتِيرَ غَربِيَّةٍ, وَمَعْلُومٌ أيضًا أنَّ الثَّورَةَ العَرَبِيَّةَ الكُبرَى إِنَّمَا قَامَتْ بِدَعْمٍ وَتَشجِيعٍ مِنَ إنجلترا عَدُوَّةِ الإِسلامِ وَالمُسلِمِينَ لِلخُرُوجِ عَنْ طَاعَةِ وَسُلطَانِ دَولَةِ الخِلافَةِ العُثمَانِيَّةِ الَّتِي كَانَتْ تَحْكُمُ بِالإِسلامِ, وَتُحَافِظُ عَلَى البِلادِ وَالعِبَادِ, وَتَصُونُ الأعرَاضَ وَالمُقَدَّسَاتِ. فَكَيفَ تَتَوَقَّعُونَ أنْ تَكُونَ نَتَائِجُ ومُخرَجَاتِ مَنَاهِجِ التَّعلِيمِ هَذِهِ؟
  2. ذُكِرَتْ الأُسُسُ الَّتِي تَمَثَّلَتْ فِيهَا هَذِهِ الفَلسَفَةُ, أوَّلُهَا الإِيمَانُ بِاللهِ تَعَالَى, ثم أُتبِعَ بِالإِيمَانَ بِالمُثُلِ العُلْيَا لِلأُمَّةِ العَرَبِيَّةِ, وَكَأنَّ الإِيمَانَ بِالمُثُلِ العُلْيَا صَارَ مِنْ أركَانِ الإِيمَانَ, وَحَلَّ مَحَلَّ الإِيمَانِ بِالمَلائِكَةِ, وَالكُتُبِ, وَالرُّسُلِ, وَاليَومِ الآخِرِ, وَالقَدَرِ خَيرِهِ وَشَرِّهِ. الإِيمَانُ بِاللهِ عَرَفنَاهُ, فَمِنْ أينَ يَا تُرَى جَاءَنَا الإِيمَانُ بِالمُثُلِ العُلْيَا لِلأُمَّةِ العَرَبِيَّةِ؟ وَمَا هِيَ هَذِهِ المُثُلُ؟ إِنَّهَا كَلِمَةٌ عَامَّةٌ فَضْفَاضَةٌ, غَيرُ مُحَدَّدَةٍ, تَسْمَحُ بِأنْ تَتَسرَبَ إِلَى المَنَاهِجِ المَدرَسِيَّةِ أفكَارٌ دَخِيلَةٌ عَلَى الإِسلامِ كَالوَطَنِيَّةِ وَالقَومِيَّةِ وَالدِّيمُقرَاطِيَّةِ, وَغَيرِهَا من الأفكار الَّتِي تُعَكِّرُ صَفْوَ الإِسلامِ ونَقَاءَهُ.
  3. تَكَرَّرَتْ فِيهَا كَلِمَةُ "العَرَبِ" خَمْسَ عَشْرَةَ مَرَّةً, وَتَكَرَّرَ لَفظُ "الوَطَنِ" خَمْسَ مَرَّاتٍ, وَتَكَرَّرَ لَفظُ "الأُردُنِّ" خَمْسَ مَرَّاتٍ أيضاً, وَتَكَرَّرَ لَفظُ "الوَطَنِيَّةِ وَالقَومِيَّةِ" ثَلاثَ مَرَّاتٍ. وَمِثْلُ هَذَا التِّكرَارِ سَنَرَاهُ مَاثِلاً فِي المَنَاهِجِ المَدرَسِيَّةِ الَّتِي قَرَّرَتْ وَزَارَةُ التَّربِيَةِ وَالتَّعلِيمِ تَدرِيسَهَا فِي المَدَارِسِ التَّابِعَةِ لَهَا. يَقُولُونَ في الأمثَالِ العَرَبِيَّةِ: (تَمَخَّضَ الجَبَلُ فَوَلَدَ فَأراً) إِنَّ هَذَا المَثَلَ العَرَبِيَّ القَدِيمَ وَالشَّهِيرَ مَعنَاهُ أنَّ الجَبَلَ الكَبِيرَ يَخرُجُ مِنْ أحَدِ شُقُوقِهِ فَأرٌ صَغِيرٌ, فَكَأنَّ الجَبَلَ العَظِيمَ أنجَبَ هَذَا الفَأرَ الصَّغِيرَ! .. وَهَذَا المَثَلُ يُضْرَبُ لِمَنْ يُتَوَقَّعُ مِنهُ الكَثِيرُ, لَكِنَّهُ يَأتِي بِالشَّيءِ القَلِيلِ وَالحَقِيرِ الَّذِي لا يَتَنَاسَبُ مَعَ حَجْمِهِ الحَقِيقِيِّ أوِ المُتَوَهَّمِ!! فَمَا الَّذِي نَتَجَ عَنْ فَلسَفَةِ التَّربِيَةِ وَالتَّعلِيمِ الَّتِي انبَثَقَتْ عَنِ الثَّورَةِ العَرَبِيَّةِ الكُبرَى هَذِهِ؟ هَذَا مَا سُنُحَدِّثُكُمْ عَنهُ فِي الحَلْقَةِ القَادِمَةِ إِنْ شَاءَ اللهُ تَعَالَى.

أيها المؤمنون:

نَكتَفي بِهذا القَدْرِ في هَذِه الحَلْقة, وَلِلحَدِيثِ عَنِ الصِّرَاعِ مَعَ القَومِيِّينَ بَقِيَّةٌ, مَوعِدُنَا مَعَكُمْ في الحَلْقةِ القادِمَةِ إنْ شَاءَ اللهُ تَعَالَى, فَإِلَى ذَلِكَ الحِينِ وَإِلَى أَنْ نَلْقَاكُمْ وَدَائِماً, نَترُكُكُم في عنايةِ اللهِ وحفظِهِ وأمنِهِ, سَائِلِينَ الْمَولَى تَبَارَكَ وَتَعَالَى أَن يُعزَّنا بِالإسلام, وَأنْ يُعزَّ الإسلام بِنَا, وَأن يُكرِمَنا بِنَصرِه, وَأن يُقِرَّ أعيُننَا بِقيَامِ دَولَةِ الخِلافَةِ الرَّاشِدَةِ الثَّانِيَةِ عَلَىْ مِنْهَاْجِ النُّبُوَّةِ في القَريبِ العَاجِلِ, وَأَن يَجعَلَنا مِن جُنُودِهَا وَشُهُودِهَا وَشُهَدَائِها, إنهُ وَليُّ ذلكَ وَالقَادِرُ عَلَيهِ. نَشكُرُكُم عَلى حُسنِ استِمَاعِكُم, وَالسَّلامُ عَليكُم وَرَحمَةُ اللهِ وَبَركَاتُه.

More from null

تأملاتی در کتاب: "از مؤلفه‌های روانشناسی اسلامی" - قسمت پانزدهم

تأملاتی در کتاب: "از مؤلفه‌های روانشناسی اسلامی"

تهیه کننده: استاد محمد احمد النادی

قسمت پانزدهم

الحمدلله رب العالمین، و الصلاة و السلام علی امام المتقین، و سید المرسلین، مبعوث رحمت للعالمین، سیدنا محمد و علی آله و صحبه اجمعین، و اجعلنا معهم، و احشرنا فی زمرتهم برحمتک یا ارحم الراحمین.

شنوندگان گرامی، شنوندگان رادیو دفتر اطلاع رسانی حزب التحریر:

السلام علیکم و رحمه الله و برکاته، و بعد: در این قسمت، تأملات خود را در کتاب: "از مؤلفه های روانشناسی اسلامی" ادامه می دهیم. و به منظور ساختن شخصیت اسلامی، با توجه به ذهنیت اسلامی و روانشناسی اسلامی، می گوییم و از خدا توفیق می طلبیم:

ای مسلمانان:

در قسمت گذشته گفتیم: برای مسلمان نیز سنت است که برای برادرش در غیابش دعا کند، همانطور که برایش سنت است که از برادرش بخواهد که برایش دعا کند، و برای او سنت است که پس از دوست داشتن او، از او دیدار کند و با او بنشیند و با او پیوند برقرار کند و در راه خدا با او بذل و بخشش کند. و برای مسلمان مستحب است که با آنچه دوست دارد با برادرش ملاقات کند تا او را با این کار خوشحال کند. و در این قسمت اضافه می کنیم و می گوییم: برای مسلمان مستحب است که به برادرش هدیه دهد، به دلیل حدیث ابوهریره که بخاری در الأدب المفرد و ابویعلی در مسندش و نسائی در الکنی و ابن عبدالبر در التمهید آورده اند، و عراقی گفته است: سند آن خوب است، و ابن حجر در تلخیص الحبیر گفته است: سند آن حسن است، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "به همدیگر هدیه دهید تا یکدیگر را دوست داشته باشید".

و همچنین مستحب است که هدیه او را بپذیرد، و در مقابل آن پاداش دهد، به دلیل حدیث عایشه نزد بخاری که گفت: "رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم هدیه را می پذیرفت و در مقابل آن پاداش می داد".

و حدیث ابن عمر نزد احمد و ابوداود و نسائی، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس به خدا پناه برد، به او پناه دهید، و هر کس از شما به نام خدا چیزی خواست، به او بدهید، و هر کس از خدا طلب پناهندگی کرد، به او پناه دهید، و هر کس به شما احسانی کرد، به او پاداش دهید، و اگر نیافتید، برای او دعا کنید تا بدانید که به او پاداش داده اید".

و این بین برادران است، و هیچ ارتباطی با هدایای رعیت به حاکمان ندارد، زیرا آنها مانند رشوه حرام هستند، و از پاداش دادن این است که بگوید: خدا به تو جزای خیر دهد.

ترمذی از اسامه بن زید رضی الله عنهما روایت کرده و گفته است حسن صحیح است، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس به او احسانی شود و به کننده آن بگوید: "خدا به تو جزای خیر دهد" به درستی که در ستایش مبالغه کرده است". و ستایش شکر است، یعنی پاداش دادن، به ویژه از کسی که غیر از آن چیزی نمی یابد، به دلیل آنچه ابن حبان در صحیح خود از جابر بن عبدالله روایت کرده است، گفت: شنیدم که پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم می فرمود: "هر کس نیکی کند و جز ستایش برای او خیری نیابد، پس او را شکر کرده است، و هر کس آن را پنهان کند، کفر ورزیده است، و هر کس به باطل زینت کند، مانند کسی است که دو لباس دروغ پوشیده است". و با سند حسن نزد ترمذی از جابر بن عبدالله روایت شده است که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس عطایی کند و چیزی بیابد، باید آن را جبران کند، و اگر نیابد، باید او را ستایش کند، پس هر کس او را ستایش کند، او را شکر کرده است، و هر کس آن را پنهان کند، کفر ورزیده است، و هر کس به چیزی که به او داده نشده است زینت کند، مانند کسی است که دو لباس دروغ پوشیده است". و کفر ورزیدن به عطاء یعنی پنهان کردن و پوشاندن آن.

و با سند صحیح ابوداود و نسائی از انس روایت کرده اند که گفت: "مهاجرین گفتند ای رسول خدا، انصار همه پاداش را بردند، ما قومی را ندیدیم که بهتر از آنها در دادن چیزهای زیاد بذل و بخشش کنند، و نه بهتر از آنها در همدردی در چیزهای کم، و آنها مخارج ما را کفایت کردند، فرمود: آیا شما آنها را به خاطر آن ستایش نمی کنید و برای آنها دعا نمی کنید؟ گفتند: آری، فرمود: پس آن در مقابل آن است".

و شایسته است که مسلمان کم را مانند زیاد شکر کند، و از مردمی که به او خیری می رسانند تشکر کند، به دلیل آنچه عبدالله بن احمد در زوائد خود با سند حسن از نعمان بن بشیر روایت کرده است که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس کم را شکر نکند، زیاد را شکر نکرده است، و هر کس از مردم تشکر نکند، خدا را شکر نکرده است، و سخن گفتن از نعمت خدا شکر است، و ترک آن کفر است، و جماعت رحمت است، و تفرقه عذاب است".

و از سنت است که برای برادرش برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری شفاعت کند، به دلیل آنچه بخاری از ابوموسی روایت کرده است، گفت: "پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم نشسته بود که مردی آمد و سؤال کرد، یا نیازمندی حاجتی را طلب کرد، رو به ما کرد و فرمود: شفاعت کنید تا پاداش داده شوید و خداوند بر زبان پیامبرش آنچه را که می خواهد جاری کند".

و به دلیل آنچه مسلم از ابن عمر از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم روایت کرده است که فرمود: "هر کس برای برادر مسلمانش به صاحب قدرتی برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری واسطه شود، در روزی که قدم ها می لغزند، برای عبور از صراط یاری می شود".

و همچنین برای مسلمان مستحب است که در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند، به دلیل آنچه ترمذی روایت کرده و گفته است این حدیث حسن است از ابودرداء از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم که فرمود: "هر کس از آبروی برادرش دفاع کند، خداوند در روز قیامت آتش را از صورتش دور می کند". و حدیث ابودرداء را احمد آورده و گفته است سندش حسن است، و هیثمی نیز همین را گفته است.

و آنچه اسحاق بن راهویه از اسماء بنت یزید روایت کرده است که گفت: شنیدم که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم می فرمود: "هر کس در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند، بر خدا حق است که او را از آتش آزاد کند".

و قضاعی در مسند الشهاب از انس آورده است، که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس در غیاب برادرش را یاری کند، خداوند او را در دنیا و آخرت یاری می کند". و قضاعی همچنین از عمران بن حصین با این اضافه آورده است: "و او توانایی یاری کردن او را دارد". و به دلیل آنچه ابوداود و بخاری در الأدب المفرد آورده اند، و زین عراقی گفته است: سندش حسن است از ابوهریره که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "مؤمن آینه مؤمن است، و مؤمن برادر مؤمن است، از هر کجا که او را ملاقات کند، زیان او را از او دفع می کند و از پشت سر از او محافظت می کند".

ای مسلمانان:

از طریق احادیث نبوی شریفی که در این قسمت و قسمت قبل وارد شده است، دانستید که برای کسی که برادری را در راه خدا دوست دارد، سنت است که او را از دوست داشتن خود آگاه کند و به او اطلاع دهد. و همچنین برای مسلمان سنت است که برای برادرش در غیابش دعا کند. همانطور که برایش سنت است که از برادرش بخواهد که برایش دعا کند. و برای او سنت است که پس از دوست داشتن او، از او دیدار کند و با او بنشیند و با او پیوند برقرار کند و در راه خدا با او بذل و بخشش کند. و برای مسلمان مستحب است که با آنچه دوست دارد با برادرش ملاقات کند تا او را با این کار خوشحال کند. و برای مسلمان مستحب است که به برادرش هدیه دهد. و همچنین مستحب است که هدیه او را بپذیرد، و در مقابل آن پاداش دهد.

و شایسته است که مسلمان از مردمی که به او خیری می رسانند تشکر کند. و از سنت است که برای برادرش برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری شفاعت کند. و همچنین برای او مستحب است که در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند. پس آیا به این احکام شرعی و سایر احکام اسلام پایبند باشیم؛ تا همانگونه باشیم که پروردگارمان دوست دارد و از آن راضی می شود، تا آنچه را که در ماست تغییر دهد، و احوال ما را اصلاح کند، و به خیر دنیا و آخرت دست یابیم؟!

شنوندگان گرامی: شنوندگان رادیو دفتر اطلاع رسانی حزب التحریر:

در این قسمت به این مقدار بسنده می کنیم، به این امید که تأملات خود را در قسمت های آینده ان شاء الله تعالی تکمیل کنیم، تا آن زمان و تا زمانی که شما را ملاقات کنیم، شما را در پناه خدا و حفظ و امان او می گذاریم. از حسن توجه شما سپاسگزاریم و السلام علیکم و رحمه الله و برکاته.

بدانید ای مسلمانان! - قسمت 15

بدانید ای مسلمانان!

قسمت 15

اینکه از دستگاههای دولت خلافت، یاری دهندگان هستند، و آنها وزیرانی هستند که خلیفه آنها را با خود منصوب می کند، تا در تحمل بارهای خلافت و انجام مسئولیت های آن به او کمک کنند، زیرا فراوانی بارهای خلافت، به ویژه هر چه دولت خلافت بزرگتر و گسترده تر شود، خلیفه به تنهایی از حمل آن ناتوان می شود و نیاز به کسی دارد که در حمل آن برای انجام مسئولیت هایش به او کمک کند، اما درست نیست که آنها را بدون قید و شرط وزیر بنامیم تا معنای وزیر در اسلام که به معنای معاون است، با معنای وزیر در نظام های عرفی کنونی بر اساس دموکراسی سرمایه داری سکولار یا سایر نظام هایی که در عصر حاضر شاهد آن هستیم، اشتباه نشود.