التلوث - نتيجة الجشع وفشل النظام
التلوث - نتيجة الجشع وفشل النظام

الخبر:   في الأيام القليلة الماضية، بدأ التلوث في كوالالمبور في الانخفاض. تراجعت قراءات مؤشر تلوث الهواء (API) في كوالالمبور من أكثر من 200 إلى حوالي 80. وشهدت معظم المناطق في ماليزيا أيضاً انخفاضاً في مؤشر تلوث الهواء على مدار الأسبوع. على الرغم من أن الجو المليء بالتلوث قد تحسن بشكل عام في البلاد، إلا أن الرياح الموسمية الجنوبية الغربية ستبدأ قريباً جداً، "واعدة" بأن التلوث سيستمر وقد يزداد سوءاً. يحدث التلوث عبر الحدود في ماليزيا وإندونيسيا وسنغافورة كل عام تقريباً بسبب حرائق الغابات في إندونيسيا. حيث بدأت العديد من هذه الحرائق لتنظيف الأراضي الزراعية. في هذا العام، يعد حرق الغابات في سومطرة وكاليمانتان السبب الرئيسي وراء هذا التلوث الرهيب. ولسوء الحظ، فإن هذا يحدث كل عام تقريباً منذ التسعينات! من الواضح أنه يجب القيام بشيء ما - وقد تم التعبير عن هذا كل عام. ما هو واضح هو أنه من أجل حل هذه المشكلة المتكررة، من المهم للغاية أن ننظر إلى هذه المسألة من منظور مختلف - منظور يسلط الضوء على شهوات البشر اللانهائية ويتجاهل تماماً المسؤولية التي أعطانا الله سبحانه وتعالى لنا، بوضوح، مع عواقب مدمرة.

0:00 0:00
Speed:
September 29, 2019

التلوث - نتيجة الجشع وفشل النظام

التلوث - نتيجة الجشع وفشل النظام

الخبر:

في الأيام القليلة الماضية، بدأ التلوث في كوالالمبور في الانخفاض. تراجعت قراءات مؤشر تلوث الهواء (API) في كوالالمبور من أكثر من 200 إلى حوالي 80. وشهدت معظم المناطق في ماليزيا أيضاً انخفاضاً في مؤشر تلوث الهواء على مدار الأسبوع. على الرغم من أن الجو المليء بالتلوث قد تحسن بشكل عام في البلاد، إلا أن الرياح الموسمية الجنوبية الغربية ستبدأ قريباً جداً، "واعدة" بأن التلوث سيستمر وقد يزداد سوءاً. يحدث التلوث عبر الحدود في ماليزيا وإندونيسيا وسنغافورة كل عام تقريباً بسبب حرائق الغابات في إندونيسيا. حيث بدأت العديد من هذه الحرائق لتنظيف الأراضي الزراعية. في هذا العام، يعد حرق الغابات في سومطرة وكاليمانتان السبب الرئيسي وراء هذا التلوث الرهيب. ولسوء الحظ، فإن هذا يحدث كل عام تقريباً منذ التسعينات! من الواضح أنه يجب القيام بشيء ما - وقد تم التعبير عن هذا كل عام. ما هو واضح هو أنه من أجل حل هذه المشكلة المتكررة، من المهم للغاية أن ننظر إلى هذه المسألة من منظور مختلف - منظور يسلط الضوء على شهوات البشر اللانهائية ويتجاهل تماماً المسؤولية التي أعطانا الله سبحانه وتعالى لنا، بوضوح، مع عواقب مدمرة.

التعليق:

في 26 أيلول/سبتمبر 1997، قيل إن التلوث كان سبب تحطم طائرة إيرباص A300 B4-220 الإندونيسية الذي أودى بحياة جميع الركاب البالغ عددهم 234 راكباً وطاقمها بالقرب من ميدان بإندونيسيا، حيث تم الإبلاغ عن مدى الرؤية على بعد 600-800 متر فقط. كما ألقي باللوم على التلوث أيضاً في التصادم بين سفينة وناقلة في مضيق ملقا في العام نفسه. على الرغم من أنه في سنوات معينة، يمكن إلقاء اللوم على ظاهرة النينيو المسببة للضباب، والسبب الرئيسي في ذلك هو الحرق المفتوح الذي قام به المزارعون والشركات الزراعية لتنظيف الغابات للأغراض الزراعية. لفهم السبب في ذلك، يجب أن ننظر إلى القضية في سياق أوسع - سياق يأخذ في الاعتبار الطبيعة البشرية وسيطرة الشهوات الإنسانية المطلقة والرغبة في صنع القرار.

لقد أعطي الإنسان الغرائز والعقل للتفكير. نتخذ القرارات بناء على هذه الكليات. عندما قام المزارعون والشركات الزراعية بإشعال النار التي تسببت في التلوث، هيمنت غريزة البقاء على كلا الطرفين في هذا القرار. ومع ذلك، فإن ما يفرق هاتين المجموعتين هو الغرض من تحقيق هذه الغريزة. فمن جانب المزارعين الصغار، فهم يحرقون غابات الأرز من أجل البقاء، ولكن بالنسبة للشركات الرأسمالية، فإنهم يحرقون الغابات بشكل بحت من أجل الربح والمزيد من الأرباح. على الرغم من أن هذا ليس مبرراً للمزارعين الصغار لحرق الغابات للحصول على الغذاء، إلا أن المشكلة تزداد عمقاً لأنها تتعلق بالوفاء بالاحتياجات الأساسية (الغذاء والملابس والمأوى) التي يفتقرون إليها من جانبهم. تعتمد سبل عيش هؤلاء المزارعين اعتماداً كبيراً على الزراعة صغيرة الحجم، ومن أجل البقاء على قيد الحياة يجبرون على اللجوء إلى حرق الغابات. من الواضح أن السلطات قد فشلت من جانبها في توفير الاحتياجات الأساسية لهؤلاء المزارعين، وهم مذنبون في الفشل في التخطيط لأنشطة زراعية لا تتسبب في أضرار للآخرين. على الجانب الآخر، تقوم الشركات الزراعية بأنشطة حرق مفتوحة لخفض التكلفة، ولا شك أن عنصر الجشع وتجاهل البيئة يلعبان دوراً كبيراً في تفاقم المشكلة. السلطات، مرة أخرى، كان ينبغي أن تفرض ضوابط صارمة من خلال إنفاذ القانون لضمان عدم تنفيذ الحرق المفتوح. لا يبدو الأمر كذلك فقط. فإن تكرار حوادث التلوث قد أثارت انتقادات متكررة ضد الحكومة الإندونيسية التي فشلت حتى يومنا هذا في توقيع اتفاقية مكافحة التلوث لدول رابطة أمم جنوب شرق آسيا المقترحة في 1998/1997. على الرغم من توفر التكنولوجيا والإجراءات المعروفة في تنظيف الأراضي للزراعة، فقد فشلت حكومة إندونيسيا مراراً وتكراراً في توظيفها للسيطرة على جشع الشركات.

مما لا شك فيه أن الافتقار إلى الإدارة والتخطيط بالإضافة إلى الجشع من جانب الجناة تسبب في العديد من الآثار الضارة على البشر. من الآن فصاعداً، يجب أيضاً مناقشة القضايا المتعلقة بالتلوث حيث شوهدت مختلف المساعي من جانب المجتمع البشري للتخفيف من هذه المشاكل. ومع ذلك، لا يزال التلوث قائماً، بل إن المشكلة تزداد سوءا. أحد الأسباب الرئيسية لذلك يتلخص في مدى جدية الأمر بالنسبة لنا، حيث ينظر الإنسان إلى التلوث باعتباره مشكلة. أما الإسلام فإنه ينظر إلى مرتكبي التلوث باعتبارهم مذنبين. يحرم الإسلام جميع أنواع التهديدات والمضايقات للأفراد أو المجتمع أو الناس. يمكن فهم هذا أيضاً في سياق التلوث البيئي فالحكم الشرعي يطبق على جميع الأنواع الأخرى من المضايقات. قال رسول الله r: «لَا ضَرَرَ وَلَا ضِرَارَ»، وقال: «لا يَبولَنَّ أحَدُكُمْ في الْمَاءِ الدَّائِمِ الذي لا يَجْرِى، ثُمَّ يَغْتَسِلُ فِيه».

يمكن أن يعزى سياق هذه الأحاديث إلى أي شيء يمكن أن يلوث البيئة مثل الحرائق. من الواضح، نظراً لأن الإسلام ينظر إلى الملوثين على أنهم مذنبون، فسيتم اتخاذ إجراء ضد الجناة. للأسف، لا يمكن القيام بذلك بدون جهاز دولة قوي. في ظل النظام الرأسمالي العلماني، فإن الدافع قائم على الجشع. فقط مع تطبيق الشريعة الإسلامية في ظل الخلافة، بما في ذلك جميع جوانب الحياة، سيتم التعامل مع قضية التلوث، واتخاذ الإجراءات الحقيقية لمنع ذلك.

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

د. محمد – ماليزيا

More from اخبار و تفسیر

ترکیه و رژیم‌های عربی از حماس خواستند سلاح را بر زمین بگذارد

ترکیه و رژیم‌های عربی از حماس خواستند سلاح را بر زمین بگذارد

(مترجم)

خبر:

در نیویورک در روزهای ۲۹ و ۳۰ جولای کنفرانس بین‌المللی بلندپایه سازمان ملل متحد با عنوان «یافتن راه‌حلی مسالمت‌آمیز برای مسئله فلسطین و اجرای راه‌حل دو دولتی» به رهبری فرانسه و عربستان سعودی برگزار شد. در پی این کنفرانس که هدف آن به رسمیت شناختن فلسطین به عنوان یک کشور و پایان دادن به جنگ در غزه بود، یک اعلامیه مشترک به امضا رسید. در کنار اتحادیه اروپا و اتحادیه کشورهای عربی، ترکیه نیز به همراه ۱۷ کشور دیگر این اعلامیه را امضا کرد. این اعلامیه که از 42 ماده و پیوست تشکیل شده بود، عملیات طوفان الاقصی را که توسط حماس انجام شد، محکوم کرد. کشورهای شرکت‌کننده از حماس خواستند سلاح را بر زمین بگذارد و از آن خواستند که اداره خود را به نظام محمود عباس تسلیم کند. (خبرگزاری‌ها، 31 جولای 2025).

تعلیق:

با توجه به کشورهایی که کنفرانس را اداره می‌کنند، وجود آمریکا به وضوح مشخص است و با وجود عدم داشتن قدرت یا نفوذ برای تصمیم‌گیری، همراهی رژیم سعودی، خدمتگزار آن، برای فرانسه واضح‌ترین دلیل بر این مدعاست.

در این راستا، امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، در 24 جولای اظهار داشت که فرانسه رسماً کشور فلسطین را در سپتامبر به رسمیت خواهد شناخت و اولین کشور از گروه کشورهای هفت خواهد بود که به این اقدام دست می‌زند. فیصل بن فرحان آل سعود، وزیر امور خارجه عربستان سعودی، و ژان نوئل بارو، وزیر امور خارجه فرانسه، در این کنفرانس یک کنفرانس مطبوعاتی برگزار کردند و اهداف اعلامیه نیویورک را اعلام کردند. در واقع، در بیانیه صادر شده پس از کنفرانس، کشتارهای رژیم یهود بدون اتخاذ هیچ تصمیم تنبیهی علیه آن محکوم شد و از حماس خواسته شد سلاح خود را بر زمین بگذارد و اداره غزه را به محمود عباس تسلیم کند.

در استراتژی جدید خاورمیانه که آمریکا به دنبال اجرای آن بر اساس توافق‌نامه‌های ابراهیم است، رژیم سلمان نوک پیکان است. عادی‌سازی روابط با رژیم یهود پس از جنگ با عربستان آغاز خواهد شد. سپس کشورهای دیگر از آن پیروی خواهند کرد و این موج به یک ائتلاف استراتژیک گسترش خواهد یافت که از شمال آفریقا تا پاکستان امتداد خواهد داشت. همچنین رژیم یهود به عنوان بخشی مهم از این ائتلاف، ضمانت امنیتی دریافت خواهد کرد. سپس آمریکا از این ائتلاف به عنوان سوخت در درگیری خود با چین و روسیه استفاده خواهد کرد و کل اروپا را زیر بال خود خواهد گرفت و البته علیه احتمال تشکیل دولت خلافت.

مانع پیش روی این طرح در حال حاضر جنگ غزه و سپس خشم امت است که در حال افزایش است و در شرف انفجار است. بنابراین، ایالات متحده ترجیح داد که اتحادیه اروپا، رژیم‌های عربی و ترکیه زمام امور را در اعلامیه نیویورک به دست گیرند. به این امید که پذیرش تصمیمات مندرج در اعلامیه آسان‌تر باشد.

اما وظیفه رژیم‌های عربی و ترکیه، راضی کردن ایالات متحده و محافظت از رژیم یهود است و در ازای این اطاعت، محافظت از خود در برابر خشم مردم خود و زندگی ذلیلانه با خرده‌های قدرت ارزان تا زمانی که دور انداخته شوند یا به عذاب آخرت گرفتار شوند. تحفظ ترکیه بر این اعلامیه، مشروط به اجرای طرح به اصطلاح راه حل دو دولتی، چیزی جز تلاشی برای پوشاندن هدف واقعی اعلامیه و گمراه کردن مسلمانان نیست و هیچ ارزش واقعی ندارد.

در پایان، راه آزادی غزه و کل فلسطین از طریق یک کشور خیالی که یهودیان در آن زندگی می‌کنند، نیست. راه‌حل اسلامی برای فلسطین، حاکمیت اسلام در سرزمین غصب شده است و آن جنگیدن با غاصب و بسیج ارتش‌های مسلمانان برای ریشه‌کن کردن یهودیان از سرزمین مبارک است. و راه حل دائمی و ریشه‌ای، برپایی دولت خلافت راشده و محافظت از سرزمین اسراء و معراج مبارک با سپر خلافت است. ان شاء الله، آن روزها دور نیستند.

رسول الله ﷺ فرمود: «قیامت برپا نمی‌شود تا اینکه مسلمانان با یهودیان بجنگند، پس مسلمانان آنها را می‌کشند، تا جایی که یهودی از پشت سنگ و درخت پنهان می‌شود، پس سنگ یا درخت می‌گوید: ای مسلمان، ای بنده خدا، این یهودی پشت من است، بیا و او را بکش» (روایت مسلم)

نوشته شده برای رادیو دفتر اطلاع‌رسانی مرکزی حزب‌التحریر

محمد امین یلدیریم

آنچه آمریکا می‌خواهد به رسمیت شناختن رسمی کیان یهود است، حتی اگر سلاح باقی بماند

آنچه آمریکا می‌خواهد به رسمیت شناختن رسمی کیان یهود است، حتی اگر سلاح باقی بماند

خبر:

بیشتر اخبار سیاسی و امنیتی در لبنان پیرامون موضوع سلاحی است که کیان یهود را هدف قرار می‌دهد، بدون هیچ سلاح دیگری و تمرکز بر آن توسط بیشتر تحلیلگران سیاسی و روزنامه‌نگاران.

توضیح:

آمریکا می‌خواهد سلاحی را که با یهود جنگیده است به ارتش لبنان تحویل دهند، و برایش مهم نیست که چه سلاحی در دست همه مردم باقی می‌ماند که می‌توان در داخل از آن استفاده کرد، وقتی که منفعتی در این کار برایش باشد، یا بین مسلمانان در کشورهای همجوار.

آمریکا، بزرگترین دشمن ما مسلمانان، آن را به صراحت، بلکه گستاخانه، گفت، هنگامی که فرستاده‌اش باراک از لبنان اظهار داشت که سلاحی که باید به دولت لبنان تحویل داده شود، سلاحی است که می‌توان از آن علیه کیان یهود غاصب فلسطین مبارک استفاده کرد، و نه هیچ سلاح فردی یا متوسط دیگری، زیرا این به کیان یهود آسیب نمی‌رساند، بلکه به آن و به آمریکا و همه غرب در تحریک آن برای جنگ بین مسلمانان به بهانه تکفیری‌ها یا افراط‌گرایان یا واپسگرایان یا عقب‌ماندگان، یا سایر اوصافی که بین مسلمانان به بهانه مذهبی یا قومی یا نژادی، یا حتی بین مسلمانان و غیرمسلمانانی که صدها سال با ما زندگی کرده‌اند و از ما جز حفظ ناموس و مال و جان ندیده‌اند، تغذیه می‌کنند و ما قوانین را همانطور که برای خودمان اجرا می‌کنیم، بر آنها نیز اعمال می‌کردیم، آنچه برای ماست برای آنها نیز هست و آنچه بر ماست بر آنها نیز هست. پس حکم شرعی اساس حکومت نزد مسلمانان است، چه در میان خودشان، و چه در میان خودشان و سایر اتباع دولت.

و تا زمانی که بزرگترین دشمن ما آمریکا می‌خواهد سلاحی را که به کیان یهود آسیب می‌رساند، نابود یا خنثی کند، پس چرا سیاستمداران و رسانه‌ها بر آن تمرکز می‌کنند؟!

و چرا مهمترین موضوعات در رسانه‌ها و در مجلس وزیران، به درخواست دشمن آمریکایی، مطرح می‌شوند، بدون اینکه به طور عمیق در مورد آنها تحقیق شود و میزان خطر آنها برای امت تبیین شود، و خطرناک‌ترین آنها به طور مطلق تعیین مرزهای زمینی با کیان یهود است، یعنی به رسمیت شناختن رسمی این کیان غاصب، و به گونه‌ای که پس از آن هیچ‌کس حق نداشته باشد سلاح، یعنی هیچ سلاحی، برای فلسطین حمل کند، که متعلق به همه مسلمانان است و نه فقط مردم فلسطین، همانطور که سعی می‌کنند ما را متقاعد کنند که انگار فقط به مردم فلسطین مربوط می‌شود؟!

خطر در این است که این امر گاهی تحت عنوان صلح، و گاهی تحت عنوان آشتی، و گاهی تحت عنوان امنیت در منطقه، یا تحت عنوان رونق اقتصادی و گردشگری و سیاسی، و رفاهی که در صورت به رسمیت شناختن این کیان مسخ شده به مسلمانان وعده می‌دهند، مطرح می‌شود!

آمریکا به خوبی می‌داند که مسلمانان هرگز نمی‌توانند به به رسمیت شناختن کیان یهود رضایت دهند، و به همین دلیل می‌بینید که از طریق امور دیگری به سوی آنها خزیده تا آنها را از مهمترین امر سرنوشت‌ساز منحرف کند. بله، آمریکا می‌خواهد ما روی موضوع سلاح تمرکز کنیم، اما می‌داند که سلاح هرچقدر هم قوی باشد، فایده‌ای نخواهد داشت و نمی‌توان از آن علیه کیان یهود استفاده کرد، اگر لبنان رسمی با تعیین مرز با آن، آن را به رسمیت بشناسد، و بدین ترتیب آن را و حقانیتش را در سرزمین فلسطین مبارک به رسمیت شناخته است، به بهانه حاکمان مسلمان و حکومت خودگردان فلسطین.

این به رسمیت شناختن کیان یهود خیانت به خدا و رسولش و مومنان است، و به خون همه شهدایی که ریخته شده و همچنان برای آزادی فلسطین ریخته می‌شود، و با وجود همه اینها، ما هنوز به امت خود امیدواریم که برخی از آنها در غزه هاشم و در فلسطین می‌جنگند، و با خون خود به ما می‌گویند: ما هرگز کیان یهود را به رسمیت نخواهیم شناخت، حتی اگر این همه و بیشتر از آن برای ما هزینه داشته باشد... پس آیا ما در لبنان با به رسمیت شناختن کیان یهود هرچقدر هم که شرایط سخت باشد، موافقیم؟! و آیا با تعیین مرزها با آن، یعنی به رسمیت شناختن آن، موافقیم، حتی اگر سلاح با ما باقی بماند؟! این سوالی است که باید قبل از اینکه خیلی دیر شود به آن پاسخ دهیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر اطلاع‌رسانی مرکزی حزب التحریر

دکتر محمد جابر

رئیس کمیته ارتباطات مرکزی حزب التحریر در ایالت لبنان